راه پیشرفت / سعيد آجورلو

یادداشتی از سعید آجورلو شعار "نه سکوت، نه خیابان" روحانی و کارگزاران به چه معناست شهریور 1402 به کام عمل گرایان اصلاحات/ اصول گرایان چه باید بکنند؟ ▫️رقابتی که میان اصلاح طلبان عمل گرا و رادیکال از سال 98 آغاز شده، تمام نمی شود بلکه به اشکال مختلف بازتولید می گردد. در انتخابات مجلس یازدهم و ریاست جمهوری سال 1400 ، رادیکال ها فرصت مساعدی یافتند تا برای پاسخ ندادن به عملکرد مجلس دهم و دولت حسن روحانی به جای رقابت با جناح راست مانند میانه دهه 70 به رقابت با نظام سیاسی بپردازند و در این راه از حجاریان تا علوی تبار از سیاست ورزی تاجزاده و اتحاد ملت حمایت کنند و با پارتیزان بازی در نهایت سید محمد خاتمی را هم به میدان خود بیاورند و کنش کارگزاران و بخشی از اعتماد ملی و ندا را کنترل نمایند و از مشارکت زیر 50 درصد در قالب طعنه و کنایه دستاورد بسازند. طیف مقابل خود را قدرت زده و قدرت جو توصیف و خود را به عنوان بخشی از بدنه اجتماعی اصلاحات تصویر کنند غافل از آنکه هم در سال 92 و هم 96 همین رادیکال ها پیشنهاد دهنده ائتلاف با راست گرایان میانه بودند و حتی پیش تر از آن در سال 87 این سعید حجاریان بود که پیشنهاد نامزدی ناطق نوری با حمایت اصلاح طلبان را طرح می کرد. به سرعت برق و باد آن استراتژی بدون پاسخ به بدنه رای دهنده تبدیل به استراتژی تازه ای شد و شکاف اصلاحات جدی تر از همیشه. چه کسی است که مناظره کلاب هاوسی تاجزاده - کرباسچی در آستانه انتخابات 1400 را فراموش کند. ▫️آنچه در شهریور سال گذشته هم اتفاق افتاد در نهایت به قدرت گرفتن بیشتر رادیکال ها منجر شد و آنها را به صورت کامل بر اسب مراد نشاند به ئحوی که اثر آن در ریاست آذر منصوری بر جبهه اصلاحات قابل مشاهده بود. گویی رادیکالیسم تاجزاده چون شبحی بزرگ سراسر اصلاحات را فرا گرفته و عملا خاتمی را چون رییس اصلاحات اما مشروط به پیروی از رادیکال ها در قدرت حفظ کرده است. پس از دو انتخابات گذشته این شکل جدیدی از رقابت دهه نودی این دو طیف بود که با گذشت زمان به پایین آمدن دست عمل گرایان منجر می شد. ▫️این رقابت اما در پایان شهریور سال 1402 کمی برای عمل گرایان امیدوارکننده شده و به آنها اعتماد به نفس داده است. در حالی که تندروها همچنان به دنبال رقابت با نظام در شهریور سال جدید بودند اما درنگرفتن ناآرامی اجتماعی موجب شد که علاوه بر شکست اپوزیسیون خارج کشور، از صدای بلند آنها در میان اصلاحات تا حدودی کاسته شود. اگر این طیف در ماجرای ریاست آذر منصوری با وجود مخالفت نتوانست بهزاد نبوی را در کرسی ریاست نگاه دارد اما اکنون پس از آرامش کشور با شعار "نه سکوت، نه خیابان" زمزمه بازگشت به صندوق را مطرح می کند. دیدار اعضای حزب کارگزاران با حسن روحانی و وعده دیدار با سید حسن خمینی و خاتمی و ناطق نوری و نبوی و لاریجانی را هم می توان از آثار آرامش خیابان های کشور در شهریور 1402 دانست. گویا عمل گرایان به دنبال کشاندن پای رادیکال ها به رقابتی جدید هستند تا در آستانه انتخابات مجلس و ریاست جمهوری بعدی زورآزمایی جدیدی با طیف ناب گرا و خالص ساز اصلاحات آغاز کنند. در این میان در حالی که به نظر می رسد که کارگزاران به دنبال ائتلاف جدیدی با اعتماد ملی و ندا و اعتدالیون و برخی از طیف های راست سنتی خواهد رفت، باید منتظر کنش رادیکال های اصلاحات و پاسخ آنها به آرامش فعلی کشور در سطح کلان بود و در عین حال باید دید که در نهایت خاتمی می تواند از قدرت مشروطه اش در اصلاحات رهایی یابد و راهی برای تفوق بر گفتار تاجزاده بیابد یا همچنان رغبت به ادامه چنین مسیری خواهد داشت. ▫️در سوی دیگر سیاست ایران اما در پی تحولات شهریوری ، پیام تغییرات کوچک اما معنادار در جناح چپ باید اصول گرایان را نسبت به شرایط جدید هوشیار کند. اگر فرض بر این باشد که رفته رفته وضعیت اجتماعی عمل گرایان در اصلاحات کمی بهتر از سال 98 و 1400 خواهد شد و در عین حال این طیف همچنان بر رادیکالیسم و جدایی طلبی طیف هایی از اصول گرایان سرمایه گذاری خواهند کرد تصمیم گیری در میان اصول گرایان حتما سمت و سوی هدفمندی خواهد داشت. این تصمیم گیری اولا بر مبنای ائتلاف صورت می گیرد، ثانیا بر گفتار پیشرفت خواه و کارآمدی محور تکیه می کند و ثالثا جریان رادیکال و گریز از مرکز را به حاشیه جناح می فرستد. منبع: فردا نیوز @saeidajo

شعار «نه سکوت، نه خیابان» روحانی و کارگزاران به چه معناست؟ شهریور ۱۴۰۲ به کام عمل گرایان اصلاحات | اصول گرایان چه باید بکنند؟ 🔺سعید آجورلو در یادداشتی به آثار شهریور آرام 1402 بر سیاست ایران پرداخته است. از نظر او ، این فضا کمی به عمل گرایان اصلاحات اعتماد به نفس داده است. در عین حال می تواند اصول گرایان را هم درباره مواجهه درست با جدایی طلبان و رادیکال های این جناح هوشیار. متن این یادداشت را بخوانید. @saeidajo

یک سال پس از اغتشاش ها؛ ایران قوی تر شده، اپوزیسیون فروپاشیده https://www.farsnews.ir/news/14020626000143/جمهوری-اسلامی-بزرگ%E2%80%8Cتر-و-قوی%E2%80%8Cتر-از-دشمنانش @saeidajo

شهر حسین(ع) چه رازی در اربعین نهفته است؟ سعید آجورلو ▫️از شکوه اربعین هر چه بگوییم کم است و ناقص و نارسا است. کجا زبان را توان است که در وصف این شیدایی به اندازه و به کفایت، سخن نغز و شیوا بگوید. چنان است که بتواند افسانه ای را در هیبت واقعیت به گوش خلق برساند. و کجا قلم را چنین اعجازی ممکن است که رازهایی چنین ممهور را به کلمه بدل کند. چنان که بخواهند بحری را در نهری حبس کنند. به قدر وسعت اما از این دریا باید چشید. ▫️اینجا در کربلای معلی ، عالم را رنگ و رویی دیگر است. اربعین تمثیلی است از بازگشت انسان به خانه خود. به شهر خود. در این شهر کسی غریبه نیست که انسان در شهر خود را چه به غربت؟ حسین ، آشنای مشترک مردم شهر است. و آنان که حسین(ع) را می شناسند، آشنای یکدیگرند. در شهر حسین(ع)، انسان در ذات خود متولد و به فطرت خود بازمی گردد. دل و عقل با هم متحد و یگانه می شود و در جمعی کثیر منحل. فردیت به قربانگاه هویت جمعی می رود و آخر کار فردی تازه متولد می گردد. چنین انسانی آرزوست که اهل شهر آسمان باشد حتی وقتی پایی در زمین دارد. شهروندان چنین شهری انگار به آخرالزمان سفر کرده اند در یک رنگی و صفا ، فداکاری و احسان. این شهر را در رویا توصیف کرده بودند که در عالم واقعیت تصورش شاید خیالی بیش نبود. این خیال را امروز و این رویا را اینجا شهروندان شهر حسین(ع) زندگی می کنند. ▫️اینجا روزگار بر وفق مراد است. در شهر حسین(ع) ، متاع اصلی محبت است. خریدار، امام شهید و حاضر است و به یقین فروشنده هم که محبت حسین را به آستان دوست عرضه می کند، جز ناشی از التفات این عالیجناب نیست که «هر چه بر سر ما می رود از ارادت اوست» و گویاتر اینکه «این همه آوازه ها از شه بود». در شهر حسین ، حال همه خوب است؛ آنکه می خواند، آنکه می گرید ، آن که می پزد ، آن که به قدر تکان دادن مقوایی به لحظه ای زائران را باد می زند، حال همه اینها خوب است. اینجا اوضاع رو به راه است. ▫️شهر حسین(ع)، شهر اسرار است و این اسرار جز به حیرانی و بی سامانی و سرگشتگی بر ساکنان این شهر افشا نمی شود. حیرت شعف انگیزی است که راه را میسر، سخت را آسان و دشوار را ممکن می سازد. و این سر بزرگ جز محبت چه می تواند باشد. محبت است که می کشاند، می آورد، شیدا می کند و این حیرانی را آغاز و با خودآگاهی به منزل می رساند. ساکنان این شهر، سرخوشان عالم اند که فارغ از عقل معاش ، دل به بزم محبوب داده اند و راه آسمان از زمین آسمانی کربلا می جویند. این محبت چه محبتی است که برودت نمی گیرد، خاک نمی خورد و کهنه نمی شود. جاری و جوشان پیش می رود و مردگان را حیات می دهد. و آخر کار اینکه، حسین شهروندانش را رها نمی کند. @saeidajo

عبور خاتمی از خاتمی به معنای گذشتن از اصلاح طلبی به سمت مسیری موهوم است. در مطلبی به نقد چنین رویکردی که در سخنرانی جدید آقای خاتمی بیان شده بود، پرداختم. https://sobhe-no.ir/newspaper/1706/4/63930 @saeidajo

صدای تاجزاده با سیمای خاتمی؟ @saeidajo

رادیکال ها نماینده بدنه جریان انقلاب نیستند ▫️این همه غوغا علیه ⁧ #قالیباف⁩، نه جدید است و نه حداقل تا پایان انتخابات اسفند ماه کم می شود. در یک جمله هدف، تخریب برند انقلابی رییس مجلس است. غافل از آنکه قالیباف اکنون در مرکز جریان ایستاده و تخریب کنندگان غافل از تحولات، همچنان با مدل دهه ۸۰ وارد کمپین تخریبی شده اند. برنامه تخریبی آنها مربوط به قبل از تمجید رهبر انقلاب از مجلس یازدهم با لقب مجلس انقلابی است و گویا هنوز فرصت نکرده اند، مدل های جدیدتر برای تخریب طراحی کنند و به همین دلیل در پاسخ به این سوال که دلیل تاکید رهبری بر صفت مجلس انقلابی چه بود، پاسخی ندارند. ▫️شوراندن بدنه انقلابی علیه رییس مجلس نه تنها پاسخی به مساله کارآمدی نیست که در نهایت به دلیل اتکا به همان شیوه های قدیمی،برای بانیان در انتخابات مجلس ‏رأی آفرین هم نیست.بدنه جریان انقلابی دارای طیف های مختلفی است که در سیر تحولی خود اکنون بیشترین فاصله را با سوپرانقلابی ها دارند. و در کمترین فاصله با مدل مدیریتی و سیاسی متکی بر «عقلانیت انقلابی» قرار گرفته است. کارآمدی و‌ پیشرفت برای اکثریت بدنه مهم است و به میزان زیادی ذهن شان به مدل های اجتماعی سیاست ورزی و ادبیات پیشرفت نزدیک شده است. ▫️متاسفانه صدای اکثریت این بدنه با چنین گرایش هایی، در رسانه و مخصوصا شبکه های اجتماعی به نفع گروهی پر سر و صدا شنیده نمی شود. با این وجود زمان آنکه گروه های رادیکال نماینده سیاسی- اجتماعی این بدنه انقلابی باشند، گذشته است. جوانان انقلابی ۱۴۰۲، جوانان انقلابی ۸۴ نیستند. در این زمانه، مهم ترین کاری که جریان نواصول گرایی با محوریت قالیباف باید انجام دهد بازتاب دادن صدای این طیف مهم و موثر و تمرکز بر «حل مساله» است. هر قدر این صدا بلندتر شود و هر قدر ادبیات حل مساله پیش بیفتد، جریان رادیکال منفعل تر خواهد شد. https://twitter.com/saeid_ajo/status/1692915702863192346?s=12&t=Y3Ep9SPxBcOki0Rhl1CHSg @saeidajo

قسمت دوم ▫️واقعیت این است که ما دو دولت سیزدهم نداریم که یکی به ریاست و محوریت جناب آقای رئیسی و دیگری با هدایت گروهی خاص با سابقه‌ای از اختلاف با سایر طیف‌های جریان انقلابی بر سر کار آمده باشد. ما دو دولت سیزدهم نداریم که یکی با اجماع همه طیف‌های جریان انقلاب به‌منظور عبور از شرایط بغرنج پایان دولت روحانی سر کار آمده باشد و دیگری خود را تافته‌جدابافته از کلیت جریان و منحصر در یک گروه خاص کرده باشد. و ما دو دولت سیزدهم نداریم که اولی با شعارهای انقلابی و مردمی و با تلاش شبانه‌روزی، غصه مردم را بخورد و آن دومی از جانب برخی سیاسی‌کاران، میز و صندلی را فرصت قدرت‌طلبی خود بداند و به تصویر اصلی دولت ضربه بزند.  آنچه تحت‌عنوان نگرانی و نقد مطرح شده و می‌شود. ▫️سایه‌ انداختن این صورت دوم بر چهره دولت اول است که هم استعداد کند کردن مسیر تلاش و فعالیت مجموعه دولت را دارد و هم می‌تواند بستری برای شکاف در میان نیروهایی که در سال ۱۴۰۰ از نظر سیاسی حامی جناب آقای رئیسی بودند، ایجاد کند. در طول مدتی که گذشته شاید بزرگ‌ترین مشکل، انگاره غلبه صورت دوم دولت بر صورت اول آن است. اگر هشداری داده شده، مشورتی بیان شده و انذاری گفته می‌شود، همه از جهت این نگرانی است که مبادا نیات سیاسی یک محفل خاص، میل به قدرت برخی چهره‌های اجرایی، علاقه برخی از این دوستان مسوول به چیدن رفقایشان در مناصب، موجب پنهان‌ماندن چهره اصلی دولت شود و در نهایت در پایان چهار سال دولت سیزدهم، آن همه انگیزه، ظرفیت، برنامه و وعده زیر سایه چنین نیاتی کمرنگ شود. گروهی با فرصت‌طلبی، سود سرمایه اجتماعی دولت را ببرند؛ اما کمترین کارایی را برای دولت داشته باشند، دیگر حامیان دولت را برانند و در نهایت خود هم گرهی از کارها نگشایند. ▫️از نگاه ما دولت اول، دولت انقلابی و مردمی است که قرار است گره از کارها بگشاید و امید را به مردم بازگرداند و اما آن دولت مطلوب گروه دیگر، کار و مسوولیت را به کناری می‌نهد و به فکری غیر از اندیشه مردم مشغول می‌شود؛ در لباس دولت اول، کار دیگر می‌کند و در سایه آن زیست می‌نماید؛ بی‌حاصل و بی‌ثمر و البته مضر برای دولت انقلابی. همه دوست‌داران انقلاب به موفقیت دولت شما امید بسته‌اند و از آبروی خود مایه گذاشته‌اند تا به پیروزی برسید و بسیاری از آن‌ها هیچ خواسته‌ای هم از شما نداشته و ندارند؛ اما اکنون برخی رویکردها از جانب گروهی خاص آن‌ها را به گوشه‌ای رانده و زمینه ایجاد و حفر خندقی میان شما و حامیان دولت‌تان را فراهم ساخته است. ▫️در آستانه ورود دولت به سال سوم فعالیت، وقت آن است، آقای رئیسی عزیز، دولت اول را احیا و تقویت کند و این محافل سایه را به مرخصی بفرستد تا در دو سالگی دولت، احساس همدلی در جریان ایجاد گردد و توان برای حل مشکلات جامعه افزون شود. زودتر به شرایط بهار ۱۴۰۰ بازگردیم و با همان همدلی جریانی و بدون دخل و تصرف و روایت‌سازی گروه‌های ناب‌گرا و سیاست‌باز کنار یکدیگر، از آلام مردم بکاهیم که فرصت‌ها چونان ابر می‌گذرند و زمان در چشم ‌برهم ‌زدنی طی می‌شود و در نهایت آنچه باید باقی بماند، راهی است که به سود مردم و انقلاب باید پیموده شود که یقینا جناب رئیس‌جمهور هم چیزی غیر از این در ذهن ندارند. راه برون‌رفت از مشکلات فعلی چیزی جز استفاده از همه ظرفیت‌های جریان انقلاب نیست. در این مسیر «صبح نو» مانند گذشته بدون توجه به طعنه‌های ناب‌گرایان و سیاست‌بازی سیاست‌بازان آماده حمایت از رویکردهای صحیح و درعین‌حال گفت‌وگوها و نقدهای خیرخواهانه به سود انقلاب و دولت انقلابی است.  @saeidajo

نوشته ای از سعید آجورلو درباره دولت سیزدهم؛ چگونه به موقعیت بهار ۱۴۰۰ بازگردیم؛ بازگشت به دولت اول رییسی ▫️این نوشته‌ای است خیرخواهانه از جانب روزنامه‌ای که در ایام انتخابات ۱۴۰۰ کنار آقای رئیسی بود و در دو سال گذشته از رویکردهای انقلابی و مردمی ایشان حمایت کرد و در مقابل برخی مشکلات مدیریتی هم سکوت نکرد و اکنون در آستانه ورود دولت سیزدهم به سال سوم فعالیت، وظیفه خود می‌داند که صادقانه، صمیمی و دلسوزانه با رئیس‌جمهور خود سخن بگوید؛ چراکه دولت آقای رئیسی را برآمده از وحدت و همدلی جریان انقلاب برای عبور از ایده‌های قدیمی و ادامه این همدلی را فرصتی برای حل مسائل و مشکلات مختلف مردم می‌داند. اکنون در آستانه پایان سال دوم دولت سیزدهم، فرصتی است تا به تلاش‌ها و نیات خالص رئیس‌جمهور و همکاران ایشان در دولت «خدا قوت» گفته شود و برای ادامه راه، مسیری مشخص گردد تا بار دیگر به شرایط بهار ۱۴۰۰ بازگردیم؛ آنجا که تمام نیروهای انقلابی خسته از دولت روحانی و اصلاح‌طلبان از خود گذشتند و از نامزد واحد حمایت کردند تا این وحدت به کارآمدی و حل مشکل مردم منجر گردد. فراموش نکنیم که آنچه در فاصله سال‌های ۹۶ تا ۱۴۰۰ در نوع سیاست‌ورزی جبهه انقلاب مشاهده شد، کم‌نظیر و دستاوردی بزرگ بود که حفظ آن، مراقبت و مداومت می‌طلبد.  ▫️هدف گذاری برای عبور از دوران سخت روحانی در تلاش و فعالیت آقای رییسی آشکار بوده اما جدای از مخالفان سیاسی جریان انقلاب، برخی محافل سایه هم با رفتار و کنش خود بر آن خدشه می‌کنند به نحوی که انگار دولت سیزدهم نه دولت همه جریان انقلاب که مختص به یک اقلیت ناب‌گرا است و آقای رییسی نه رییس‌جمهور مورد حمایت همه اصول‌گرایان که فقط بخشی از آنها بوده و این چنین است که این خطر هر لحظه در کمین جریان خواهد بود که دل‌ها از هم دور شود و حساب‌ها از هم جدا.  این رویکرد از سوی برخی افراد که رگه هایی از انحصار از آن دیده می شود، فرصت برای حمایت جریانی و کارآمدی را با مانع مواجه خواهد کرد و نمی توان نسبت به لطمات آن بی تفاوت بود. قسمت اول @saeidajo

چرا روایت اصول گرایانه از توسعه مهجور است و چرا ادبیات چپ گرایانه بر این جریان سایه انداخته است؟ و چرا باید این جریان سیاسی با «جامعه شناسی سیاسی توسعه» به اصلاح و ترمیم گفتار خود دست بزند. https://sobhe-no.ir/newspaper/1697/7/63745 @saeidajo

مفهوم توسعه عمدتا از موضع غربی شدن و مغایر با مفاهیم دینی وارد ایران شد در غرب ‌بر خلاف ایران، به تعبیر سید جواد طباطبایی، امر مدرن از دل سنت بیرون آمد

گفت و گو با اکو ایران و آقای دکتر خسرو شاهین، گفت و گو درباره مهجوریت گفتار توسعه و پیشرفت در میان اصول گرایان و جناح راست است. گفت و گویی که به ریشه چنین فقدانی از جنبه های مختلف پرداخته و در نهایت تلاش کرده تا ادبیات «جامعه شناسی سیاسی توسعه» و پیشرفت را در ساحت ایجاب ارائه دهد تا تفاوت این خوانش جدید از توسعه با مدل های توسعه خطی و ادبیات ضدتوسعه پوپولیست ها و عدالت خواهان کاذب مشخص شود تا شاید راهی برای رقابت های سیاسی در آینده حول محور توسعه پیشرفت شکل بگیرد. @saeidajo

شنبه ۱۴ مرداد ساعت ۲۲/۳۰ در کلاب هاوس ۵۷ درباره این سوال بحث می کنیم؛ «اصلاح طلبان پیش ثبت نام را تحریم می کنند؟» https://www.clubhouse.com/c/join/CS4LF1CR @saeidajo