باران برای همه

آمسترادام با ابتکار خوب و ارزشمندشان تظاهر کنندگان نام ۲۱ هزار کودک فلسطینی را که در غزه توسط رژیم صهیونیستی به قتل رسیده‌اند را بر روی بنری نوشته و با خود حمل می کنند. باشدکه جهان نام این کودکان را هرگز فراموش نکرده و فراموش نخواهد کرد. اما… وضعیت کودکان غزه ای که توسط صهیونیست ها به قتل نرسیده اند هم در موقعیت خوبی نیست. ، اینک با باران سیل آسای جمعه شب درمیان حوضچه هایی که در وسط چادرهایشان جمع شده زندگی می کنند و یا حتی سطح آب در حدی است که سر برخی از کودکان را می پوشاند . این وضعیتی است که دولت صهیونیستی اسرائیل با همکاری و حمایت امپریالیست های غربی برای این مردم و بویژه کوکان آفریده اند. هدف آنها: ایجاد فشار حداکثری جهت بیرون راندن فلسطینیان از منطقه آبا و اجدادی و تصاحب سرزمین آنها می‌باشد.

چرا حماقت از شرارت خطرناک‌تر است؟ تبارشناسی سکوت حزبی به روایت دیتریش بونهوفر دیتریش بونهوفر، کشیش و الهی‌دان آلمانی که به دلیل مقاومت در برابر رژیم نازی به زندان افتاد و نهایتاً ۲۹ روز قبل از پایان جنگ اعدام شد، در نامه‌های خود از زندان تاملاتی را ثبت کرد که امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی است. او در قطعه‌ای مشهور از کتاب «مقاومت و تسلیم»، ایده‌ای تکان‌دهنده را صورت‌بندی می‌کند: «حماقت دشمنی خطرناک‌تر از شرارت برای خیر است.» تقابل شرارت و حماقت در نگاه بونهوفر شخص شرور را می‌توان افشا کرد، در برابر اعمالش مقاومت نشان داد و نقاب از چهره‌اش برداشت؛ زیرا شرارت در ذات خود تناقض درونی دارد و در نهایت با ایجاد آگاهی جمعی، سد دفاعی ایجاد می‌کند. اما در برابر حماقت، ما کاملاً بی‌دفاعیم: شکست‌ناپذیری در برابر استدلال: نه استدلال منطقی و نه شواهد تجربی بر فرد احمق اثری ندارد. اگر فکت‌ها با باور او نخوانند، فکت‌ها را انکار می‌کند. رضایت درونی و خشم بیرونی: فرد احمق از وضعیت خود کاملاً راضی است و اگر با واقعیت‌های متناقض روبه‌رو شود، به‌جای بازاندیشی، به سرعت عصبانی و پرخاشگر می‌شود. ابزار دست شرارت: افراد شرور به خودی خود توان ویرانگری عظیم ندارند؛ آنها برای تحقق اهدافشان به توده‌ای از افراد مسلوب‌الاراده و تسلیم‌شده نیاز دارند. روان‌شناسی تسلیم حزبی و بندگی ارادی نکته کلیدی بونهوفر این است که حماقت نقص هوش فردی نیست، بلکه پدیده‌ای روان‌شناختی و جامعه‌شناختی است. انسان‌ها به دلیل کمبود ضریب هوشی به این وضعیت دچار نمی‌شوند، بلکه تحت فشارهای اجتماعی و سیاسی، عاملیت فکری خود را واگذار می‌کنند: «هر افزایش شدید در قدرت بیرونی—چه سیاسی و چه مذهبی—بخش بزرگی از بشریت را به حماقت مبتلا می‌کند. گویی این یک قانون جامعه‌شناختی-روان‌شناختی است که قدرت یکی، مستلزم حماقت دیگری است.» هنگامی که فرد هویت خود را کاملاً در یک حزب، فرقه یا جریان سیاسی ذوب می‌کند، فرآیندی رخ می‌دهد که بونهوفر آن را تسخیر ذهنی می‌نامد: مسخ شدن وجدان شخصی: شخص دیگر مستقل فکر نمی‌کند؛ او از شعارها، خط‌مشی‌ها و توجیه‌های از پیش‌ساخته استفاده می‌کند. گویی به طلسم دچار شده و صرفاً بازتاب‌دهنده صدای دیگری است. سکوت در برابر انحراف پیشوا: وقتی رهبر یا پیشوای حزب مرتکب فاحش‌ترین اشتباهات یا جنایات می‌شود، اعضای وفادار سکوت می‌کنند. این سکوت ناشی از ندانستن نیست؛ ناشی از این باور است که نقد رهبر مساوی با نابودی کل اردوگاه خودی و پیروزی دشمن است. وفاداری به قیمت نابودی حقیقت: در این وضعیت، عقل انتقادی جای خود را به اطاعت کورکورانه می‌دهد. هرکس از اشتباهات تشکیلات سخن بگوید به خیانت متهم می‌شود، و اعضا ترجیح می‌دهند چشمان خود را بر واقعیت ببندند تا احساس تعلق به جمع و امنیت ساختگی حزبی را از دست ندهند. رهایی از این تله چگونه ممکن است؟ بونهوفر هشدار می‌دهد که تلاش برای آگاه کردن چنین فردی از طریق بحث و جدل بی‌فایده است؛ چراکه او ابتدا باید از اسارت روانی و ارادی خود آزاد شود، نه از نقص اطلاعات. رهایی جامعه از چرخه خطرناک شرارت و حماقت، با نصیحت آغاز نمی‌شود، بلکه نیازمند بازپس‌گیری مسئولیت فردی در برابر وجدان و رد کردن بت‌سازی‌های سیاسی و حزبی است. هیچ حزبی، با هیچ شعار مقدسی، نباید انسان را از حق بنیادی و وظیفه اخلاقی‌اش در تشخیص درست از غلط محروم کند. شهرام پروین @rain4all

_✅ حرفای عجیبی که چهارسال پیش این کشیش مسیحی درباره سقوط آمریکا و ترامپ زده رو بشنوید.

🇵🇸 کمکهای بشر دوستانه عمویشان ترامپ و نتانیابو در راه بود. ولی هنوز به مقصد نرسیده. چند سال شد؟ ترامپ می‌خواست سند این منطقه به اسم وی زده بشه. نتانیابو هم قول داده بود با نابودی زیرساخت ها بهترش رو براشون می‌سازه. حالا نمیدونم سیمان گیرشون نیومده. یا سندش هنوز به اسم ترامپ نشده. شاید هم سرشون گرم این بوده که زیرساخت‌های ایران رو هم بزنند که به دفعه بهترش رو هم برای ایران و هم برای غزه و .... بسازن. امان از ساده‌گی و باوری که از یک حد مشخصی بیشتر بشه. بازم Trust Trump ؟؟؟ After enduring genocide, displaced Palestinians in Gaza are now facing torrential rain

تبر ابراهیم بت‌پرستی در طول تاریخ از بین نرفته، بلکه فقط ظاهر، لعاب و بت‌تراش‌هایش عوض شده‌اند. اگر روزگاری بت‌ها از سنگ و چوب و خرما تراشیده می‌شدند، امروز از جنس «مفاهیم لوکس»، «هشتگ‌های پر سر و صدا» و «ادعاهای پرطمطراق روشنفکری» قالب‌ریزی می‌شوند. امروز با پدیده‌ای روبه‌روییم که می‌توان آن را «بت‌پرستی مدرن» نامید؛ جایی که عده‌ای با شعار عقلانیت، علم‌گرایی و «آتئیسم» وارد میدان می‌شوند، اما در عمل دقیقاً همان الگوهای کهنهٔ تعصب، ایمان کورکورانه و تقدیس نامعقول را بازتولید می‌کنند. خودِ «ضدیت با دین» و خصوصاً هجمه به اسلام، برای این جریان تبدیل به یک مذهب جزمی و غیرقابل نقد شده است؛ مذهبی که پیامبرانش ادمین‌های ناشناس صفحات مجازی‌اند، کتب مقدسش اخبار جعلی (فیک‌نیوز) و تیترهای تقطیع‌شده است، و مناسکش هتاکی دسته‌جمعی به هر صدای مخالفی است که تفکر مستقل را یادآوری کند. این تناقض بزرگ روزگار ماست: کسانی که ادعای رهایی از هرگونه جزم‌اندیشی دارند، اما هر ادعای دروغین، سند جعلی و شبه‌علم بی‌پایه‌ای را صرفاً به این دلیل که علیه باورهای سنتی یا اسلامی است، بدون سرسوزنی راستی‌آزمایی می‌بلعند و بازنشر می‌کنند. پرسشگری و نقادی که شعار بنیادین اندیشه آزاد است، نزد این تعصبِ نوپا به جرم تبدیل شده است. تعصبی که اگر با توهم برتری اخلاقی و فکری همراه شود، می‌تواند زمینه را برای نفرت‌پراکنی و افراط‌گرایی‌هایی فراهم کند که تاریخ نمونه‌های تاریک آن را در فاشیسم قرن بیستم ثبت کرده است. ما امروز بیش از هر زمان دیگری به «تبر ابراهیم» محتاجیم. تبر ابراهیم نه یک سلاح سخت، بلکه نماد شکستن توهم تقدس بت‌ها با پتک استدلال، سنجشگری و آگاهی است. وقت آن است که تبر نقد را بر پیکره این بت‌های ساختگی مدرن فرود آوریم: * شکستن بتِ قطعیت در فضای مجازی و پذیرش بی‌چون‌وچرای اخبار زرد * شکستن بتِ مدعیان روشنفکری که خرافه را زیر نام علم و آزادی بازتولید می‌کنند * به چالش کشیدن هر جریانی که نفرت‌پراکنی و تخریب را پشت نقاب عقلانیت پنهان می‌کند اندیشه آزاد با تغییر نام بت‌ها حاصل نمی‌شود؛ با دور ریختن هر آنچه مسیر عقلانیت، حقیقت‌جویی و اخلاق را سد کرده محقق می‌شود. شهرام پروین @rain4all

سال‌هاست هر بار که تصمیمی غلط گرفته می‌شود، بحرانی سر باز می‌کند یا هزینه‌ای گزاف به مردم تحمیل می‌شود، عده‌ای با ژست «استراتژیست ارشد» ظاهر می‌شوند و می‌گویند: «صبر کنید، سیاست مثل شطرنج است! این یک گامبی شاهه؛ پیاده دادیم تا در نهایت به مات حریف برسیم!» برای مخاطبی که زندگی، معیشت و جوانی‌اش خرج این بازی‌های فرضی می‌شود، نسخه «صبر استراتژیک» می‌پیچند و هر انفعال، بن‌بست یا خطای محاسباتی را پای نقشه چندبعدی و نبوغ ناشناخته ثبت می‌کنند. اما اگر قرار است سیاست را شطرنج بدانید، پس کل قانون بازی را بلد باشید، نه فقط نام چند حرکت تهاجمی را: در دنیای واقعی شطرنج، بازی روی یک صفحه خیالی و بی‌انتها انجام نمی‌شود؛ کنار هر صفحه شطرنج، یک ساعت نشسته است. شطرنج‌باز زمان نامحدود ندارد. برای هر حرکت، هر تصمیم و هر استراتژی ثانیه‌شماری کار می‌کند که بی‌رحمانه پایین می‌آید. فرقی نمی‌کند چقدر بازی‌خوان قهاری باشید، چقدر در ذهنتان سناریوهای خارق‌العاده چیده باشید، یا نام گامبی‌هایتان چقدر پرطمطراق باشد؛ وقتی عقربه یا پرچم ساعت پایین بیفتد، با تمام شدن زمان (Time Out) بازنده‌اید. بازی تمام می‌شود، مهره‌ها ریخته می‌شوند و تاریخ تنها چیزی که ثبت می‌کند یک کلمه است: شکست. سیاست و حکمرانی هم بازی بی‌زمان نیست. زمان در سیاست یعنی «فرصت‌های تاریخی»، یعنی «اعتماد عمومی»، یعنی «سرمایه نسلی» و یعنی «تاب‌آوری جامعه». این منبع، نامحدود نیست که بتوانید دهه‌ها شکست و بحران را به بهانه یک فتح‌الفتوح خیالی در دوردست توجیه کنید. نمی‌شود گوشه صفحه نشست، ثانیه‌ها را یکی‌یکی سوزاند، نظاره‌گر سوختن زندگی انسان‌ها بود و باز هم طلب صبوری کرد. هر گامبی‌ای حسابی دارد و هر فداکاری باید به دستاوردی ملموس برسد. اگر پیاده، سوار و فضای بازی را از دست دادید و دست‌آخر هم زمان به صفر رسید، شما یک استراتژیست نابغه نبودید؛ شما فقط بازنده‌ای بودید که صدای تیک‌تاک ساعت را نادیده گرفت. ساعت مدت‌هاست که دارد زنگ می‌زند. پرچم افتاده است. شهرام پروین @rain4all

جواب دندانشکن عبدولی آل سید سیاستمدار و نامزد حزب دموکرات به ترامپ عبدل السید به‌عنوان نخستین سناتور مسلمان تاریخ ایالات متحده انتخاب شده است. عبدل السید در پاسخ گفت: حاضرم هر روز از فلزیاب عبور کنم، به شرطی که ترامپ فقط یک‌بار دروغ‌سنج را امتحان کند! او حتی دو سؤال هم برای ترامپ مطرح کرد: پرونده جفری اپستین و انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا! عبدال السید کیست؟ عبدال السید (Abdul El-Sayed) متولد ۱۹۸۴ در ایالت میشیگان آمریکاست. او پزشک، متخصص اپیدمیولوژی و سیاستمدار آمریکایی با ریشه مصری است. مدرک پزشکی از دانشگاه کلمبیا و دکترای بهداشت عمومی از دانشگاه آکسفورد دارد. بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ مدیر اداره بهداشت شهر دیترویت بود. در سال ۲۰۱۸ نامزد فرمانداری میشیگان شد. از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ مدیریت اداره بهداشت و خدمات انسانی شهرستان وین را برعهده داشت. در انتخابات ۲۰۲۶ برای ورود به مجلس سنای آمریکا واردرقابت شد.

استرالیا اعلام خبر پیروزی دموکرات‌ها در ایالت سنتی و کلیدی تگزاس و شکست دونالد ترامپ در انتخابات، موجی از خوشحالی را در میان مردم ملبورن استرالیا رقم زد. این واکنش‌ها و شادمانی مردم به این چرخش تاریخی، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشته است. میگفتند ترامپ استرالیا را از استعمار انگلیس آزاد میکنه. ترامپ چه آزادی کردی که مردم استرالیا از شکست تو‌ در تگزاس اینگونه شادمانند؟ تو میخواستی ناجی ملتها بشی؟

‌ عبدل سید، نخستین مسلمان منتخب سنای امریکا، در نخستین سخنانش با اعلام پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای ایالت میشیگان، با قدردانی از حمایت مردم گفت: «پیش از این هرگاه صحبت از نتیجه این رقابت می‌شد، من همیشه می‌گفتم "ان‌شاالله" (به خواست خدا) اما امشب می‌توانیم به‌ جای آن "ان‌شاالله" بگوییم "الحمدلله" (خدا را شکر).» او در این سخنرانی، همچنین خطاب به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا گفت: «دونالد، می‌دانم که با تلفظ اسم من مشکل داری. بنابراین، وقتی در ماه ژانویه «جی‌دی» مراسم تحلیفم را برگزار کرد، می‌توانی راحت مرا «سناتور» خطاب کنی.» او همچنین خطاب به جی‌دی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا گفت: «جی‌دی، حبیبی(عزیزم)، یک تناقض شیرین در این واقعیت نهفته است که تو طبق قانون اساسی موظفی در ماه ژانویه مراسم تحلیف مرا برگزار کنی. می‌دانی این یعنی چه؟ «ولورین» یک، «باک‌آی» صفر [اشاره به کنایه‌ها و نام‌گذاری‌های متقابلی که پیش‌تر میان عبدل سید و جی‌دی ونس رد و بدل شده بود].» عبدل سید با شکست دادن مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه در انتخابات میا‌ن‌دوره‌ای آمریکا، نخستین سناتور مسلمان تاریخ آمریکا خواهد بود

محسن رضایی: ملت ایران شکست بزرگی را به ترامپ تحمیل کرد دبیر شورای عالی امنیت ملی: 🔸ملت بزرگ ایران شکست راهبردی بزرگی را در میدان نبرد و تنگه هرمز و همچنین شکست سیاسی سنگینی را در واشنگتن به ترامپ تحمیل کرد. 🔸شهروندان و دولت آمریکا شخصاً گرفتار پرداخت هزینه‌های گزاف و سنگین جنگ‌افروزی‌های ترامپ شدند. 🔸هر کسی که با جمهوری اسلامی ایران دربیفتد، تاوان سنگین آن را از میدان نبرد تا آستانه خانه خود پرداخت خواهد کرد.

بالغ بر ۴۲ میلیون دلار لابی صهیونیسم هزینه کرد تا عبدل السید مسلمان شیعه نتواند در ایالت میشیگان برنده شود. یکی بود می‌گفت: هرچه تو خواهی نه آن می‌شود هرچه خدا خواست همان می‌شود. حالا به نظر شما خدا خواست که این برنده بشه یا میشیگان بنزین کم آورد تا این برنده بشه؟

دارلین گراهام دختر لیندسی گراهام (دختر عموی بعضی‌ها) هم نتونست به اندازه کافی رای بیاره. رسانه داشت. پول داشت. اعتماد به ترامپ هم داشت. تازه نه عموی عزیزش بلکه باباش لیندسی گراهام بود و شهرت هم داشت. پس چی کم آورد که شکست خورد؟ شاید با تکنیک‌های ناشناخته بنزین تموم کرده بوده 🤣🤣🤣

رژیم چنج در کانزاس بعد از ۱۰۰ سال در طول ۱۰۰ سال گذشته هیچ رئیس جمهوری نتوانسته بود کانزاس رو به یک ایالت دموکرات تبدیل کنه. ترامپ تو چی کار کردی؟ بیچاره اونهایی که به ترامپ اعتماد کردن یا هنوز اعتماد میکنن.

بعد از ۴۷ سال رژیم چنج در تگزاس مگه میشه؟ مگه داریم؟ در طول ۴۷ سال گذشته هیچوقت دموکرات‌ها در تگزاس شانسی نداشتن. ترامپ تو چطوری تونستی این جمعیت رو در فقط دو سال از جمهوریخواه دو آتیشه به دموکرات تبدیل کنی؟

‏ایلان ماسک، پس از شکست جمهوریخواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، با انتشار پیامی طنز در توییتر نوشت: ظاهراً لیزرهای فضایی‌ام که در انتخابات مداخله می‌کردند، این بار جواب ندادند. ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی، در جریان انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ ایالات متحده، دست‌کم ۴۴۵٫۷۷ میلیون دلار به کمیته‌ها و گروه‌های سیاسی همسو با جمهوری‌خواهان کمک مالی کرد. بر اساس گزارش گاردین، این رقم او را به بزرگ‌ترین کمک‌کننده فردی در یک چرخه انتخاباتی در تاریخ معاصر آمریکا تبدیل کرده است. 🔗 مشاهده گزارش اصلی در گاردین⁠