بهروز رحيمي ( پَرَنگ )

ری را بزرگ شده بود ، آنقدر بزرگ که میتوانستم ساعت ها برایش شعرهایم را بخوانم ، دست هایم را تکان بدهم و با هیجان در حالی که بدون پلک زدن به چشم هایم خیره شده از تمام گذشته ها برایش حرف بزنم . هنوز همان لباس بافتنی صورتی تنش بود که سر آستینش را جویده بود و لبه ی کشباف ظریف اش را با دندان‌هایش شکافته بود . با اینکه بارها لباسش را شسته بودم انا هنوز لکه ی آب ماهیچه ای که روی لباسش ریخته بود ، پاک نشده بود . ری را حالا خیلی بزرگ شده بود و تصویری بود از یک تجسم عاشقانه از آنچه ساخته بودم . پلک نمیزد ، چشمان سیاهش مرا تا عمق جهانی میبرد که از خالی ِ مفرطش بیشتر ترس بر فضا غلبه می‌کرد . ری را ، کیکا را بغل گرفته بود و انگار دور دهانش کمی حریره ی بادام ماسیده بود . داشتم تمام گذشته را بالا می آوردم ، روی میز کوتاه جلوی دستم قلم های نی خوشنویسی روی هم می لولیدند ، انگار همه چیز زنده بود . روی کاغذی نوشته بودم ؛ کاشکی وصل شود عشق تو به آزادی . اما … آزادی معنای چه بود ؟ کاغذها را کنار زدم لکه ای خون انگار گوشه ی یک کاغذ افتاده بود ، میخواستم لکه ی خون را پاک کنم . سعی کردم گوشه کاغذ را پاره کنم اما دستم به کاغذ نمیرسد و من انگار داشتم در عمق گذشته هر لحظه دورتر میرفتم . قلم های ریز و درشت لای هم می لولیدند و کاغذها هر لحظه لکه های خون بیشتری بر خود ظهور میدادند . گلهای بهاری قالی سبز زیر پایم ، زنده شده بودند . هوا معطر بود و من انگار میخواستم تمام گذشته را بالا بیاورم . ری را ، راهب و کمی گلچهره @behrouzrahimy