SevenHells

چند بار باید بهتون بگن به تو چه تا بفهمید "چرا مسواکمو برداشتی؟" یه سوال شخصیه؟ هان؟

دوست داشتنش، مثل عطری که توی هوا پخش شده باشد، توی زندگی ام پخش شده بود. همه چیز شکل او بود.

دلتنگی چه حال عجیبیه. دوست داری باشه بغلش کنیا ولی عملا مثل سگ هار میپری بهش پاچه میگیری. الان مدافعین حقوق حیوانات میگن سگ هار چشه مگه؟ باشه عزیزم‌. مثل درخت هار پاچه شو میگیری. خوبه؟

من روابط اجتماعیم ضعیفه. واسه من بی توضیح چس نکنید. من نمی‌فهمم چی شد که این شد. مغزم ارور ۴۰۴ میده.

قیمت کوله لپتاپو که میبینی میفهمی همون قدیما که مینشستی پای سیستم و سیستم رو با خودت جایی نمیبردی خوب کاری میکردی.

" اگرچه ظاهرش زمخت بود، اما روحش لطیف تر از مادری بود که تازه کودکش را در آغوش گرفته است. باید با او مهربان‌تر تا میکردم، از معدود کسانی بودم که میتوانستم دست بکشم روی حریر لطیف و نازک دلش، که پشت نگاه خشن و ریش های تو در تو پنهانش میکرد. "

من تحقیق کردم. فهمیدم جد آدمای سمج میمون نبوده، مگس بوده.

کلاغای روی درخت پشت پنجره مون، به جای قار قار، واق واق میکنن. حس میکنم سرمو از پنجره ببرم بیرون یه کلاغ با سر سگ میاد دماغمو میکنه میره.

اینکه توی انتخاب واحد دعوا سر کلاسای ساعت ۱۰ عه نه ۸، نشون میده ما میخوایم بخوابیم. چرا هیچکس توجه نمیکنه؟ - پتو را با گریه بغل میکند -

یکی که اول هر ماه بیاد یه هندزفری عه نو بذاره کف دستم، بوسم کنه و در هر شرایطی بهم بگه "از ماه قبل لاغر تر به نظر میرسی" چیه؟ همونم نداریم :(

روزی روزگاری، ما به دنیا اومدیم. همونجا بود که مسئولیت زنده بودنو گذاشتن رو دوش ما، گفتن بکش. هی گفتیم سنگینه، هی گفتن بکش. بیا. حالا واسه خودمون داریم درد میزاییم، بلکه یکم زنده بودنمونو باهامون بکشه.

وقتی در جواب سلامش میگی سلام بعد میفهمی با پشت سریت بوده.

سال نوی خارجی تون مبارک. امیدوارم به عنوان هدیه ی سال نو بهم یه پوبون بدید که بتونم دوس پسر صداش کنم.

کاش میشد اون نیم متر بغلتو سند منگوله دار میزدن به اسم من. هرکی میخواست بیاد بغلت با منگوله ی سندم کتکش میزدم.

همونجوری که به خودمون حق میدیم نه بگیم به دیگران هم حق بدیم نه بگن و جنبه ی نه شنیدنو داشته باشیم. شبا هم نخ دندون یادمون نره.

چرا باید اینقدر رنگ چشم برامون مهم باشه که پاشیم لنز بذاریم اونم بی احتیاط، چشممونم عفونت کنه؟ خودمون چشه مگه عاخه؟

یک نکته ی خیلی جالبی هست اونم اینه که برای اینکه بدی ها و خوبی های بقیه رو تشخیص بدیم باید اول خودمون اون بدی ها و خوبی ها رو داشته باشیم. مثلا من اگه ندونم حسودی چه شکلیه هیچوقت نمیتونم آدم های حسودو تشخیص بدم. این نشون میده هرچی جاجمنتال تر باشیم به احتمال زیاد نقصای بیشتری هم داریم. سو ماچ تو تینک ابوت...