3imar سیمار

.... جمهوری اسلامی و عبور از خویشتن پازل ژئوپلیتیک خاورمیانه در حال تکمیل است و نشانه‌ها از تحولی محتوم و شتابنده خبر می‌دهند. فرمان #ترامپ برای گسیل بیشتر جنگ‌افزار به منطقه، صرفاً تصمیمی نظامی نیست، بلکه ترجمان یک خوانش خاص از آینده خاورمیانه است. در همین زمینه، #مارکو_روبیو با صراحتی کم‌سابقه اعلام کرده است که حق داشتن اورانیوم ۳.۶۷ درصد به معنای حق غنی‌سازی آن نیست؛ ایران تنها می‌تواند این ماده را وارد کند، نه تولید. این موضع‌گیری، اگرچه فردا ممکن است تغییر کند، اما روح زمانه را می‌نمایاند: مذاکره نه برای تفاهم، که برای مشروعیت‌بخشی به گزینه‌های از پیش اندیشیده است. گویی هدف آن است که به افکار عمومی گفته شود، راه گفتگو آزموده شد، اما چاره‌گر نبود. از سوی دیگر، تحریم‌های غیر برجامی همچون #کاتسا، که در دوران بایدن نیز قفل بر درِ توافق زد، این‌بار نیز همان کارکرد را خواهد داشت و تیم ترامپ خیلی خوب این را می فهمد  ،مگر آنکه #جمهوری_اسلامی از خویشتن عبور کند و به بازاندیشی و بازسازی بنیادین تن دهد و استحاله و تسلیم را بپذیرد. در این منظومه‌ی پیچیده، پرسش اصلی این است که آیا عقلانیت به جمهوری اسلامی برخواهد گشت ؟! آیا آنها تن به یک رفراندوم خواهند داد ؟! #احسان_نگارچی

‌‌... در من... در من کودکی هست که در شلوغی بازار دست مادرش را رها کرده و تمام اعصار می‌گردد بین آدم‌ها، گم‌گشته و عزیزگم‌کرده‌. در من قاتلی هست که می‌تواند تک‌تک کسانی را که جوانی‌اش را، کودکی‌اش را نفله کردند، سر ببُرد. در من حوایی هست که می‌رود خوشی کند، می‌رود خلاف کند، بی‌آنکه بداند سیب‌ها و گندم‌ها را سرما برده. در من پیرمردی هست مبتلا به آلزایمر که از همه‌ی خاطره‌های دنیا، لذت سیگار بعد از صبحانه را به یاد دارد. در من دختر نوجوانی هست از پیام "من اینجا هستم، هروقت خواستی بیا حرف بزنیم" گونه‌هایش داغ می‌شود، حتی اگر این پیام را چت‌جی‌پی‌تی داده باشد. در من جهانگردی هست که نقشه‌ی راهش را در چایخانه‌ی شهر قبلی جا گذاشته و گیج مانده بین دوراهی‌های بسیار. در من پیرزنی هست نشسته در بالکن خانه، به انتظار پسر به جبهه‌رفته شالی چندین و چندمتری می‌بافد‌. در من زندانی‌ای هست که روی دیوار سلولش طرح یک میز کنار پنجره می‌کشد، با دو فنجان چای. در من نویسنده‌ای هست که هزار حرف می‌نویسد تا آن‌یکی را که تا بیخ گلویش آمده ننویسد. در من، من‌های زیادی هست برای ساعت‌های روز، برای روزهای ماه. در من، ملغمه‌ای هست از انتظار، حسرت، خشم، دلتنگی، امید، مهر‌... و در من حافظه‌ای هست عمیق و قوی، که خاطره‌ها را با تمام رنگ‌ها، بوها، مزه‌ها در نهان‌خانه‌ی ذهن نگه می‌دارد و از همین است که در من کودکی هست که در شلوغی بازار دست مادرش را رها کرده و... #سودابه_فرضی_پور                     @simar50

‌‌... وزیر آموزش و پرورش یا سرباز رادان #اکبر_دانش‌سرارودی اظهارات نسنجیدهٔ وزیر غیرخردمند آموزش وپرورش در اعلان مراتب خاکساری و سرسپردگی نسبت به نظامیان جهت پادگانی کردن مراکز آموزشی و فراهم کردن بیش از پیش امکان جولان آنان در مدارس، یعنی فشار مضاعف و تحمیل و تحقیر روزافزونِ نونهالان و نوجوانانی که نتیجه‌ای جز نفرت و رمیدگی بیشتر بدنبال نخواهد داشت. اینکه فرهنگ را به سرهنگ‌هایی بسپاریم که عمدتاً مرام و منشی جز تحکّم و خشونت و قلدری ندارند! فاجعه‌ای است که ظاهراً پایانی ندارد و بنا گذاشته نگذارد کوچکترین روزنه‌ای نیز جهت امیدواری نسل Z در دریافت پیام آشتی و مدارای نظام با آنان گشوده شود! ضمن اینکه نمیدانم با چه نگاهی میشود فردِ غیرموجه و نامقبولی چون رادانی که کارنامه‌ای بغایت سیاه دارد را اینگونه توصیف نموده و ستود؟ بیچاره دانش آموزانی که قرار است در چنین بستری آموزش دیده و تربیت شوند و بیچاره معلمان و مردمی که با انتخاب پزشکیان، تصور کابینه و وزرای فهیم و کارآمدی داشتند تا در کنارشان باشند و گره‌ای از کارشان باز کنند. متأسفم که نگاه آموزش و پرورش و نظام آموزشی ما معطوف به گذشته است، نه به آینده! نه برای استفاده از مواهب زندگی و ساختنِ شایستهٔ آن، که برای جنگیدن و ستیز با آن تربیت میکند کل نظام آموزشی‌مان در به انقیاد درآوردن و به اطاعت واداشتن است تا مطیع، مقلّد و سرباز تربیت کند. نظام آموزشی ما برای «انسان » و «کرامت او» اصالتی قائل نیست و همه را فداییِ مکتب و متولیّانی میخواهد که بتواند توهمات ایدئولوژیک‌اش را تحمیل کرده و در استخفافی تحقیر‌آمیز همه را بی‌هویت کرده و در خدمت به خویش قرار دهد «فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ» سیستم آموزشی ما به دنبال تحمیل سبک زندگی گذشته است و با هر سبکی که ما را به حال و آینده توجه دهد و از ما بخواهد تا با درس‌آموزی از گذشته، نگاهمان را به آینده دوخته و سبک زندگی‌مان را متناسب با خواست و نیاز و آرامش و شادی مان تنظیم کنیم مخالفت می‌ورزد و تصور میکند میتواند چوبهای رباتیکی بتراشد که هر آنچه آنان میخواهند را بانجام رساند ما باید نگاهمان را به زندگی و نیازمندیهای نسل جدید تغییر داده و از تحمیل هر آنچه آنان را کرخت و بی‌خاصیت و علیل میکند بپرهیزیم آموزش و پرورش ما باید از کمند نگاه‌های متحجرانه‌ای که بدنبال تربیت بَرده برای ارباب قدرت است برهد و این مهم با چنین وزرای عقب افتاده و علیلی، هرگز شدنی نخواهد بود. @simar50 #فرهنگ #سرهنگ