3imar سیمار

... خرد جمعی فرانسيس گالتون در ۱۹۰۶ از یک مسابقه تفریحی توانست نتایج بزرگی بگیرد. در این مسابقه افراد می‌توانستند وزن گاوی را که می‌دیدند، حدس بزنند. بهترین حدسی که به واقعيت نزدیک بود، برنده مسابقه بود. مجموعا ٧٨٧ نظر داده شده بود. گالتون می‌خواست ببیند «خرد جمعی» چه قضاوتی کرده است. او فکر می‌کرد عدد میانگینِ پیش‌بینی، فرسنگ‌ها از واقعیت فاصله داشته باشد، چرا که از ديد او اکثريت قاطع افراد ناتوان از تخمین وزن گاو بودند. ميانگينِ نظرات جمعيت ۱۲۱۲پوند بود و وزن واقعی گاو ۱۲۰۸پوند! گالتون نوشت: قضاوت‌های جمعی و دموکراتيک از اعتباری بيش از انتظار برخوردارند. دموکراسی همان باور عملی مردم به این واقعیت است: «خرد جمعی» از درک تک‌تک آنها بهتر است، هرچند در میان این جمع پر باشد از افرادی که بدترین تصمیم‌گیری‌های شخصی را دارند! در حقیقت ما چاره‌ای نداریم تا باورکنیم دموکراسی و خرد جمعی بهتر از ۹۹.۹ درصد تک‌تکِ ماها برآورد می‌کند! چرا که حتی اگر برآیند جمع اشتباه کند و مثلا اولویت‌های نادرستی را برای جامعه‌اش انتخاب کند، به واسطه‌ی همان جمعی‌بودن‌اش، آنچنان مشروعیت اولویت‌گذاری اشتباه خود را بالا می‌برد که بیش از هر اولویت دیگری برای سیاست‌گذاری مناسب است! @simar50

Ⓜ️ سیاست‌گذار آیینه‌ به دست! 📌خرد جمعی ● فرانسيس گالتون در ۱۹۰۶ از یک مسابقه تفریحی توانست نتایج بزرگی بگیرد. در این مسابقه افراد در مقابل ۶ پنس می‌توانستند وزن گاوی را که می‌دیدند، حدس بزنند. بهترین حدسی که به واقعيت نزدیک بود، برنده مسابقه بود. مجموعا ٧٨٧ نظر داده شده بود. گالتون و می‌خواست ببیند «خرد جمعی» چه قضاوتی کرده است. او فکر می‌کرد عدد میانگین پیش‌بینی فرسنگ‌ها از واقعیت فاصله داشته باشد، چرا که از ديد او اکثريت قاطع افراد ناتوان از تخمین وزن گاو بودند. ميانگينِ نظرات جمعيت ۱۲۱۲پوند بود و وزن واقعی گاو ۱۲۰۸پوند! گالتون نوشت: «قضاوت‌های جمعی و دموکراتيک از اعتباری بيش از انتظار برخوردارند». 📌دموکراسی و خرد جمعی ● دموکراسی همان باور عملی مردم به این واقعیت است: «خرد جمعی» از درک تک تک آن‌ها بهتر است، هرچند در میان این جمع پر باشد از افرادی که بدترین تصمیم‌گیری‌های شخصی را دارند! در حقیقت ما چاره‌ای نداریم تا باورکنیم دموکراسی و خرد جمعی بهتر از ۹۹.۹ درصد تک تک ماها برآورد می‌کند! چرا که حتی اگر برآیند جمع اشتباه کند و مثلا اولویت‌های نادرستی را برای جامعه‌اش انتخاب کند، به واسطه همان جمعی‌بودن‌اش، آن‌چنان مشروعیت اولویت‌گذاری اشتباه خود را بالا می‌برد که بیش از هر اولویت دیگری برای سیاست‌گذاری مناسب است! ● از سال ۱۹۷۰ ژاپنی‌ها بر اساس درک همین واقعیت بود که تلاش کردند تا اولویت‌های صنعتی و فناوری خود را بر اساس یک ادراک جمعی تشخیص دهند. آن‌ها در ۵حوزه اصلی کشور، پرسش‌هایی را از حدود ۲۵۰۰ خبره پرسیدند؛ در خصوص سیاست درست دولت، پیش‌بینی‌ها و مقایسه با سایر کشورها. البته «پاسخ جمعی» را مجددا به همان خبرگان بازگرداند و از آنان خواستند باردیگر به همان پرسش‌ها (ولی این بار با آگاهی از پاسخ دیگر خبرگان) پاسخ دهند (روش دلفی). ● این تجربه ژاپنی‌ها آن‌چنان برای سیاست‌گذاران آن کشور نقشی کلیدی ایفا کرد، که از آن سال تا کنون هر ۵ سال این نوع سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی را تکرار می‌کنند؛ تجربه‌ای که امروزه آن را آینده‌نگاری (Foresight) می‌نامیم.آنان بر خلاف سایر کشورهای آن‌زمان سیاست‌ها را «از بالا به پایین» تعیین نکردند، بلکه با مشارکت خود خبرگان و فعالان بود که سیاست‌گذاری ملی را انجام دادند. 📌 آیینه در دست به نظر می‌رسد سیاست‌گذاری در قرن گذشته ۳تحول را طی کرد؛ که هر کدام را می‌شود با ۳استعاره تعریف کرد: 1️⃣فرمانده جنگی: در ابتدا سیاست‌گذار خود را در قامت فرمانده‌ای می‌دید که باید هدف و راه را تعیین کند و پیاده‌نظام او بی‌هیچ مشارکتی فرمان‌پذیر اوامر او باشند. سربازانی یک‌شکل که در یک توده معنادار هستند. 2️⃣رهبر ارکستر: در این دوره سیاست‌گذار خود را در نقش هماهنگ‌کننده‌ای می‌دید که هم‌افزایی می‌آفرید و هر یک از بخش‌ها و دستگاه‌ها با آزادی عمل و تبحر، اما ساز تخصصی و متنوع خود را می‌نواختند؛ تا آهنگی زیبا خلق شود. 3️⃣آیینه به دست: اما سیاست‌گذار در این دوره و بر پایه آینده‌نگاری، آیینه‌ای به دست دارد که می‌تواند به خوبی چهره جامعه را به خود همان جامعه نشان دهد. جامعه توسعه‌یافته کافی است تصویر خودش را ببیند تا بتواند خود را تصحیح کند و بهترین تصویر آینده‌اش را خلق کند. 📌در سومین استعاره است که سیاست‌گذار باید مهارت کنار گذاردن سوگیری‌ها، جلب مشارکت و نهایتا بازخورددهی به جامعه را داشته باشد. در این حالت است که خرد جمعی حکم می‌راند، نه هیچ‌کس دیگر؛ خرد جمعی که کم‌اشتباه‌تر از هر فردی است! سیاست‌گذار آیینه به دست است که فرصت خلق آینده مطلوبی را می‌دهد که خواست جمعی است. به این ترتیب آینده خلق می‌شود؛ نه آن‌که منتظر کشف ما بماند! 📝 دکتر امیر ناظمی +++ 🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

... تبعات انقلاب ۵۷ اگر معیار موفقیت یک انقلاب را تحقق آرمان‌های بانیان آن انقلاب بدانیم، آن وقت می‌شود گفت که انقلاب اسلامی اتفاقاً انقلاب موفقی بود. جمهوری اسلامی بخش بزرگی از آرمان‌های آن انقلاب را محقق کرد. گیرم آن آرمان‌ها تبعاتی داشتند که مردمی که در سال ۵۷ به خیابان آمدند از آن‌ها غافل بودند. انقلاب تغییر بسیار بزرگی است. انقلاب علاوه بر اینکه حکومت را تغییر می‌دهد، علاوه بر اینکه حاکمان را تغییر می‌دهد، ارزش‌های حاکم بر جامعه را هم تغییر می‌دهد. در واقع انقلاب علیه ارزش‌های حاکم شکل می‌گیرد، آن‌ها را ساقط می‌کند، و ارزش‌هایی به‌کل متضاد آن‌ها را بر جامعه حاکم می‌کند. برای درک بستری که انقلاب اسلامی در آن رخ داد باید به ایران دههٔ ۵۰ نگاه کرد. ایران دههٔ ۵۰ مشخصه‌هایی دارد، ایرانی‌‌ است که یک رشد اقتصادی چشمگیر را تجربه کرده است. ایرانی‌‌ است که به کمک رشد اقتصادی، انقلاب سفید و قوانین حمایت از خانواده، تبعیض جنسی و فاصلهٔ طبقاتی در آن کاهش یافته است. ایرانی‌ است که روابطی حسنه هم با بلوک شرق و هم با بلوک غرب دارد. ایرانی‌ است که دارد با تمام توان به سمت غرب حرکت می‌کند. می‌خواهد بیشتر و بیشتر شبیه یک جامعهٔ غربی شود. و انقلاب دقیقاً بر ضد این ارزش‌ها شکل گرفت. انقلابیون ۵۷ این ارزش‌ها را نمی‌پسندیدند و بر ضد این ارزش‌ها شوریدند. انقلابیون ۵۷ وقتی از استقلال صحبت می‌کردند، منظورشان این نبود که ما روابطی متعادل و متناسب با همهٔ کشورهای جهان داشته باشیم، این عامل که در ایران دههٔ ۴۰ و ۵۰ وجود داشت. آن‌ها بر ضد آن روابط محترمانه انقلاب کردند. آن‌ها می‌خواستند ایران به جبههٔ نخست مبارزه با آمریکا و اسرائیل بدل گردد. وقتی از آزادی صحبت می‌کردند، منظورشان این درک امروزی ما از آزادی که نبود. آن‌ها در جامعه‌ای زندگی می‌کردند که آزادی‌های اجتماعی در بالاترین سطح وجود داشت، اسلام‌گراها و چپ‌ها هم که به آزادی سیاسی معتقد نبودند. اساساً انقلاب در بستری رخ داد که شاه به دنبال باز کردن فضای سیاسی بود. منظور آن‌ها از آزادی این بود که ما بتوانیم به سفارت هر کشوری که خواستیم حمله کنیم، پرچم هر کشوری را که خواستیم آتش بزنیم، هر کشوری را که خواستیم تهدید کنیم. انقلاب ۵۷، انقلابی بود بر ضد روند مدرنیته، بر ضد نزدیک شدن ایران به غرب، انقلابیون بر ضد این ارزش‌ها انقلاب کردند. این آرمان‌ها تبعات داشتند که به چشم مردم آن روز نمی‌آمد. مردم آن روز نمی‌دیدند که پشت کتاب «امت و امامت» شریعتی چه ایده‌های خطرناکی خوابیده. نمی‌دیدند با تصاویر قهرمان‌گونه از چه‌گوارا، و مبارزهٔ کاسترو با آمریکا، جامعه‌ای به روز سیاه می‌افتد و به انزوای بین‌المللی کشیده می‌شود. وقتی شما بر ضد ارزش‌های مدرن انقلاب می‌کنید، وقتی معتقدید در غرب زنان به کالا بدل شده‌اند، رهبر انقلاب‌تان هم کسی جز خمینی نمی‌تواند باشد، حکومتی که در فردای پیروزی انقلاب حاکم می‌کنید هم چیز بهتری از جمهوری‌اسلامی نمی‌تواند بشود. خمینی انقلاب‌ اسلامی را ندزدید، خمینی رهبر طبیعی آن انقلاب بود. امروز هم همین است، جمهوری‌ اسلامی ارزش‌هایی را بر این جامعه حاکم کرده که ما از آن‌ها بیزاریم. @simar50 #طالبانیسم #فساد_سیستماتیک

‌‌... تفاوت ایرانِ مسئولان و ایرانِ مردم ما دو ایران داریم؛ ایرانِ مسئولان و ایرانِ مردم. در ایران مسئولان، سرعت حرکت قطار پیشرفت کشور آن‌قدر زیاد است که حتی حق حسادت را هم برای دیگر کشورها محفوظ می‌دارد، ارزش پول ملی فقط کمی پایین است که آن را هم محسن رضایی قول داده درست کند. گرانی هست ولی هرگز کمرشکن نیست. تورم نه که نباشد؛ هست اما آزاردهنده نیست. سالی یک میلیون مسکن ساخته می‌شود و هر دوازده ماه، یک میلیون شغل ایجاد می‌شود. در ایران مسئولان، مشکل رهن و معضل اجاره هرگز آن‌قدری نیست که مستأجرها را مجبور به حاشیه‌نشینی کند. افزایش لحظه به لحظه‌ی قیمت سکه ابداً موضوع حادی نیست. نرخ دلار برای خودش دارد بالا می‌رود. انرژی هسته‌ای همان نعمتی است که هیچ وقت نمی‌گذارد ما در زمینه‌ی برق و گاز دچار کمبود شویم. نقصی هم اگر هست، یا تقصیر بدحجاب‌های فلان‌فلان‌شده‌ی بی‌تربیت است یا تقصیر یک عده‌ی قلیل اغتشاش‌گر است یا هم این‌که تقصیر استکبار جهانی به سرکردگی آمریکای پفیوز است. در ایران مسئولان، ضعف دو شرکت سایپا و ایران‌خودرو هم هیچ ربطی به حضرات مسئولان ندارد. همه‌ی بدبختی‌ها زیر سر بیگانگان است. نیم‌قرن هم که از نهضت انقلاب اسلامی گذشته باشد، باز هیچ عیب و علتی متوجه نظام جمهوری اسلامی نیست. مردم آزادند که از حکومت انتقاد کنند و البته حکومت هم آزاد است که منتقد را جاسوس بخواند و جلدی روانه‌ی محبس کند. در ایران مسئولان، یارانه‌ی مردم، کم هم که باشد، عوضش خدا بزرگ است. همه جا تقریباً گل و همه چی تحقیقاً بلبل است. فقط ساکنین طبقه‌ی هفتم بهشت، یک مقدار وضع بهتری از مردم ایران دارند. اوضاع در داخل آن‌قدر خوب است که ما محقیم جز رجزخوانی برای خارج و تهدید به بستن تنگه‌ی هرمز، هیچ گفتمان دیگری نداشته باشیم. در ایران مسئولان، رشد عجیب و غریب قیمت ماشین، اولاً خیلی هم حالا عجیب و غریب نیست و ثانیاً هیچ ربطی به مدیریت مسئولان ندارد. پاک است و حوا برای هابیل، آب‌غوره‌ی بی‌خود می‌گیرد و آدم هم با این‌که مدرک دکتری دارد، تنها از سر دل‌خوشی، شاید هم مخ‌زنی مسافرکشی می‌کند. همه در پیش‌گاه قانون برابرند و عده‌ای حتی برابرتر هم هستند. من از ایران مسئولان نوشتم که حال خوبی دارد. حال ایران مردم تعریفی ندارد ... حسین قدیانی وبلاگ‌نویس بسیجی اصولگرا و انقلابی!!! @simar50 پی‌نوشت: حرفی نیست، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل ... #ایران #فقر #تورم #آزادی

... بازگشت به عقب ( رول بَک) در این هفته‌ها و ماه‌های گذشته شاهد عقب رانده شدن نیروهای نظامی جمهوری اسلامی از بسیاری از مناطق تحت نفوذش در خاورمیانه بودیم و آخرین نمونه‌اش هم واگذاری بزرگترین شهر سوریه،حلب، به نیروهای تحریر الشام طی یکی دو روز گذشته. . آنچه‌ می‌بینیم اجرای سیاست یا تاکتیک «رول بک» علیه جمهوری اسلامی‌ست.«رول بک» در قاموس سیاسی به معنای عقب‌رانی نیروهای نظامی یک حکومت استیلا‌طلب از مناطق تحت نفوذش به درون مرزهای داخلی خودش است.اگر به تاریخ جهان نگاه کنیم هر زمان حکومتی خارج از منطق و عقلانیت راهبردی دست به رفتارهای تهاجمی زده به ناگزیر ائتلاف های نظامی را علیه خودش شکل داده و نهایتا هم مغلوب این ائتلاف‌‌ها شده.نمونه‌هایش هم زیاد است:فرانسه در زمان ناپلئون ، آلمان در زمان امپراتوری، و آلمان در زمان هیتلر.به نظرم جمهوری اسلامی هم موجب شکل‌گیری نوعی ائتلاف نظامی آشکار و پنهان از قدرت‌هایی که منافع خود را در منطقه خاورمیانه در معرض خطر می‌بینند(آمریکا ، اسرائیل،اروپا و غیره ) شده است و از حوادث اخیر پیداست که این قدرت‌ها در این مرحله سیاست «رول بک »را در قبال جمهوری اسلامی در پیش گرفته‌اند. تاریخ جهان نشان می‌دهد که این سیاست یا تاکتیک برای مهار کشورهای انقلابی توسعه‌طلب عموما موفق بوده است.شاخص‌ترین نمونه‌اش هم فروپاشی امپراتوری متجاوز و توسعه طلب شوروی در آغاز دهه نود.ریگان در آغاز دهه هشتاد که به کاخ سفید آمد، سیاست رول بک را علیه شوروی در دستور کار قرار داد.این سیاست فقط ابعاد نظامی نداشت بلکه توام با تاکتیک‌های نرم از قبیل مذاکره و گفتگو و دیدارهای سران و غیره نیز بود. در واقع یک سیاست ترکیبی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری را در قبال شوروی در پیش گرفت. ریگان معتقد بود با عقب راندن تدریجی نیروهای شوروی از اروپای شرقی و نیز افغانستان می‌تواند ضربه حیثیتی بزرگی به شوروی بزند و ابهت پوشالی‌اش را فرو ریزد و نهایتا نظم درونی شوروی را که از مدت‌ها پیش به دلیل سرکوب‌های داخلی ، فساد ، ناکارآمدی اقتصادی و نارضایتی عمومی به لرزه درآمده بود بر هم زند.که در عمل این سیاست جواب داد.امریکا با کمک مستمر به جنگجویان افغانستانی کاری کرد که شوروی مجبور به خروج نیروهایش از افغانستان شد.امریکا و غرب همچنین توانستند شوروی را وادار به خروج نیروهای نظامی‌اش از کشورهای اقماری اروپای شرقی‌اش کنند. سیاست رول بک ریگان جواب داد و کمی بعد اتحاد شوروی سقوط کرد. *)ریگان به مشاورانش گفته بود :«حتم بدانید اگر در مرحله اول (رول‌بک) موفق شویم اهداف مرحله دوم( پیروزی) خودبخود حاصل خواهد شد.»** #بیژن_اشتری @simar50

... به سلامتی #رحیم_قمیشی به سلامتی حزب‌الله لبنان توافق کرد با اسرائیل آتش‌بس کند، به پشت رودخانه لیطانی عقب بکشد و کلیه تسلیحات پیشرفته، موشک‌ها و مهمات گرانقیمتش را به رایگان در اختیار دولت لبنان قرار دهد. خوشا به حال دولت و مردم لبنان. آن هزینه‌های هنگفت حاکمیت ایران از خزانه مردم تهیدست کشور را چه کسی محاسبه خواهد کرد؟ آیا درصدی از آن به ایران برخواهد گشت؟ به سلامتی مخالفان اسد بزرگترین شهر سوریه، یعنی حلب را دوباره به‌دست خود گرفتند، بدون هیچ مقاومتی از سوی نیروهای دولتی سوریه و حاکمیت بشار اسد. فعلا مخالفان اسد در آنجا به جشن و پایکوبی مشغولند. بعید است روسیه دوباره بخواهد هواپیماهای جنگنده‌ه‌اش را به خرج کشور ثالثی مثل ایران، وارد این درگیری کرده و به کشتار مردم در حلب مشغول شود. اسد امکان حفظ حاکمیت نیم‌بند خود را بدون حمایت قوای مسلح ایران و روسیه و حزب‌الله لبنان ندارد. منتظر اخبار جدید می‌مانیم تا ببینیم آنهمه هزینه ما در سوریه آیا نتیجه‌ای هم خواهد داد، یا بلای جان کشور ما می‌شود! به سلامتی در عراق آقای سیستانی به دولت آن کشور اعلام کرده هیچ نیروی مسلحی خارج از چارچوب دولت عراق، نباید وجود داشته باشد و دولت هم به همه گروه‌ها دستور اکید داده به هیچ عنوان حق ندارند عملیاتی ولو بر علیه اسرائیل و یا آمریکا انجام دهند. تجهیز حشدالشعبی عراق چند میلیارد دلار برای ما هزینه داشت؟ به اسم مبارزه با داعش چقدر پول آنجا ریختیم؟ چه کسی آن‌همه هزینه را پوشش خواهد داد؟ آیا دولت عراق تسلیحات گروه‌های نیابتی را خواهد خرید؟! با ایران حساب خواهد کرد؟ به سلامتی بزودی یمن هم شاهد وضعیت مشابهی خواهد شد. همه اینها از دید کارشناسان قابل پیش‌بینی بود، همانطور که همه فریاد زدند اینهمه خرج پروژه‌های هسته‌ای نکنید و کسی گوش نکرد. متخصصان فریاد زدند این‌همه آب را به بهانه خودکفایی هدر ندهید کسی گوش نکرد. همان‌طور که همه فریاد می‌زنیم ایران را زمین سوخته و بیابان لم‌یزرع نکنید، نگذارید استعدادها از کشور بروند، نگذارید ایران خالی از نسلی شود که به آن بسیار نیازمند است! و کسی را خیالی نیست! قرار نیست تنها شاهد به یغما رفتن سرمایه‌های ایران باشیم و فقط داد بزنیم. قرار نیست پول‌هایی که می‌توانند کشورمان را آباد کنند یک به یک به‌دست دولت‌های دیگر بیفتند و ما تنها افسوس بخوریم. قرار نیست بنشینیم و ببینیم فقر سراسر زندگی ما را سوزانده. نه! سلامتی لبنان و سوریه و عراق و یمن با شکست سیاست‌های منطقه‌ای غلط حاکمان ما، هیچ فایده‌ای برای ما ندارد. وقتی کسی از رو نمی‌رود! شکست حزب‌الله و حماس را در ایران جشن می‌گیرند که دیدید پیروز شدند!! پیشروی مردم سوریه را تعبیر به موفقیت تروریست‌ها می‌کنند. انتظار دارند دولت عراق نگاه کند نیروی مسلحی از خارج کشورش دستور بگیرد و آتش کند! شما در سیاست خارجی‌تان کاملا شکست خوردید، نیاز به هیچ توضیح اضافه‌ای نیست. یک کودک هم می‌فهمد. چون در آنجا نمی‌توانید با هوچی‌گری خود را پیروز نشان دهید. در حوزه داخلی هم شکست خورده‌اید، بدون هیچ شکی. اما آنقدر خفقان ایجاد کرده‌اید، آنقدر پول خرج تبلیغات کرده‌اید، آنقدر زندان برده‌اید، آنقدر هیاهو کرده‌اید، که خودتان هم دروغ‌هایتان باورتان شده؛ "انگار که می‌شود همینطور ادامه داد"!! نه، نمی‌شود! به سلامتی مردم ایران هم راه بیان نظراتشان را پیدا می‌کنند. به سلامتی دنیا برای همیشه به کام کاسه لیسان نخواهد چرخید. به سلامتی خواب‌های دور و درازتان برای حکمرانی ابدی، دادن پرچم خیالی به دست امام زمان، تعبیر نخواهد شد! به سلامتی ما هم روزی خواهیم خندید، به آنها که فکر می‌کردند محور خلقتند! در حالیکه از عهده اداره یک روستا هم بر نمی‌آمدند! به سلامتی وضعیت روز به روز بهتر می‌شود. و مردم آماده‌تر برای یک تغییر واقعی به‌دور از احساسات و به‌دور از خشونت به سلامتی رفتن دیکتاتورها دیگر یک آرزو نیست! @simar50