3imar سیمار

غائبین در شرایط جنگی محسن مطلق٭ جنگ ما را گرفتار کرده و گروه‌های مختلف جامعه را در شرایط پیچیده و سختی قرار داده است. در این میان غائبین بزرگی به چشم می‌آیند که دست کم به مانند پیش از شرایط جنگی این روزها، خبری از آنان نیست: دلواپسانی که هموراه نگران پوشش زنان، دوچرخه‌سواری و موتورسیکلت سواری زنان، نوازندگی و خوانندگی زنان، برگزاری کنسرت‌های موسیقی، اختلاط زنان و مردان در فیلم‌ها و سریال‌های شبکه خانگی، سگ گردانی برخی از مردم، ورود زنان به ورزشگاه و …، بوده‌اند و از جایگاه و قدرت سیاسی و امنیتی و ایدئولوژیک خود برای اظهارنظر در این موضوعات بهره برده و فریاد وا مصیبتا و وا اسلاما سر داده‌اند. حضراتی که بر اجرای شبه قانون سراسر اشکال عفاف و حجاب، تاکید داشته و فریاد زده‌اند که حیثیت ما بر باد است با این بی‌حجابی! اکنون که جان و مال و روان بسیاری از مردمان در خطر تجاوز اسرائیل و ازبین رفتن است، چرا ناپیدایند و خاموش؟ چرا برای کمک به مردم و اسکان آنان، انجام کارهای داوطلبانه برای گروه‌هایی که توان خارج شدن از تهران و شهرهای بزرگ را ندارند مانند سالمندان، معلولان، بیماران، خانواده‌های فقیر که نه خودرو دارند نه پول دارند و نه مکان امنی در شهری دیگر! چرا برای خدمت به این مردم اعلام آمادگی نمی‌کنند؟ و از ثروت و امکانات و قدرت خود در این راه بهره نمی‌برند؟ علمای حوزه علمیه! نمایندگان مجلس انقلابی! امامان جمعه! سخنرانان و مداحان سیاست زده و ایدئولوژیک! پیشکسوتان انقلابی بازار ! که خوب می‌دانند کسانی که در این شرایط پول و خوراک اولیه و جای امن و دارو ندارند، یعنی جان ندارند! به میدان بیایید دلواپسان دارای موقعیت و قدرت و ثروت و تریبون و رسانه! خود را به مردم نشان دهید. از مالتان برای کمک به خلق خدا، خرج کنید.  در کنار مدیران و متولیان سازمان‌های امدادی و تامین کننده احتیاجات زیستی مردم باشید. اینک زمانی است که باید دست بکار خدمت به خلق خدا و مردمان گرفتار شوید شاید کمی از بدهی شما به ملت ایران، کاسته شود ... اگر هستید، خدا قوت و اگر نیستید بشتابید به‌ سوی کار نیک و خدمت و تامین آسایش مردم! خدا را بر آن بنده بخشایش است که خلق از وجودش در آسایش است. ٭جانباز و کهنه سرباز جنگ ایران و عراق @simar50

... بازنده بزرگ #یدالله_کریمی‌پور فهمیدن اینکه حمله اسرائیل و آمریکا به ایران در پس پرده با هدف تضعیف چین و منزوی کردنش انجام میشود، خیلی سخت نیست. پیشتر با تغییر رژیم دیکتاتوری سوریه،  به ظاهر "شرا" فرماندار دست نشانده‌ی ترکیه در دمشق شد. ولی وی در واقع مطیع همه جانبه بریتانیا و ایالات متحده است. چنانکه پس از فروپاشی اسد، آمریکا و اروپا، یکجا و بیدرنگ همه تحریم‌ها علیه سوریه را زدودند. پیشتر نیز کار لبنان و حزب‌الله به پایان رسیده بود. البته دست ترکیه، به ویژه کمپانی‌های ساخت و ساز، انرژی، تسلیحاتی، نساجی، غذا و داروی این قدرت نوظهور در سوریه باز شد، ولی افسار دمشق در نهایت در اختیار واشنگتن، لندن، آنکارا و تل آویو خواهد ماند. هم چنین محاسبه دولت حزب عدالت و توسعه(AKP) مبنی بر باز شدن دست ترکیه در سوریه، پس از درهم شکستن نفوذ ایران درست است، ولی در پس پرده‌ی این فروپاشی، مقاصد نهایی دیگری نهفته است. معلوم بود که در پی شکسته شدن سدهای لبنان و سوریه و ایضا غزه، ایران هدف بعدی خواهد بود. در واقع درک نکردن اینکه پشت این حمله، دستگاه اطلاعاتی آمریکا و بریتانیا قرار دارد، ساده لوحی تفسیری است. بالاخره هم، شمشیر ترامپ علیه جمهوری اسلامی از رو کشیده شد و بامداد یکم‌ تیرماه، آمریکا در حمله به ایران عملا به اسرائیل پیوست. بی آنکه کاری به نتیجه این نبرد داشته باشم و بی آن که بخواهم درباره پیامدهای این حملات برای ایران، داوری کنم، دو پیامد بزرگ و جهانی چرخه‌ی عملیات سلسله‌وار اسرائیل- آمریکا- ترکیه و بریتانیا طی چند ماه گذشته علیه لبنان، سوریه و جمهوری اسلامی را به گمان خود بازگو می‌کنم: ۱- با این سری عملیات، جمهوری خلق چین، خاورمیانه و خلیج فارس را از دست داد. این نخستین شکست بزرگ‌ و میدانی پکن‌ پس از ورود ترامپ‌ به کاخ سفید است؛ ۲- روسیه نیز پس از دست دادن قفقاز جنوبی در رویارویی با مجموعه ترکیه، امریکا، بریتانیا و بی‌طرف ماندن مسکو در قبال از دست رفتن سوریه و اینک حمله مشترک اسرائیل-آمریکا به جمهوری اسلامی، کم‌ کم‌ می‌رود تا دستش از خاورمیانه و خلیج فارس قطع شده و در حاشیه قرار گیرد. برنامه غرب آن است که با پیوستن احتمالی همه جانبه ایران به اردوگاه غرب، پس از سوریه و لبنان و متعاقب آن عراق، هدف چیرگی همه جانبه بر خاورمیانه تکمیل شده و چین و روسیه در گوشه رینگ‌ قرار گیرند @simar50

‌‌... چرا پوتین پادرمیانی نکرد؟ #احمد_زیدآبادی در هفته‌های گذشته گمانم بر این بود که ولادیمیر پوتین به عنوان آخرین امید برای پیشگیری از وقوع جنگ، پادرمیانی کند و سفری به تهران داشته باشد. حتی ترامپ هم چنین درخواستی از پوتین را چند بار تکرار کرد و مقام‌های کاخ کرملین نیز آمادگی خود را برای کمک به حل و فصل دیپلماتیک بحران اعلام کردند. با این همه، این اتفاق نیفتاد؛ چرا؟ آیا روس‌ها با نتانیاهو تبانی کردند؟ روسیه رابطهٔ عادی و حتی گرم با اسرائیل را بخشی از منافع استراتژیک خود تعریف می‌کند، اما تصور تبانی آن با نتانیاهو برای حمله به ایران بسیار سخت است. واقعیت این است که روس‌ها به رغم روابط نزدیک‌شان با تهران، هیچگاه نظر مساعدی نسبت به سیاست خاورمیانه‌ای جمهوری اسلامی نداشتند و در هیچ محفل بین‌المللی از آن حمایت نکردند. این به واقع برخی از محافل متوهم و تندرو داخلی در ایران بودند که تصویری بی‌نهایت اغراق‌آمیز از رابطهٔ مسکو با تهران به دست می‌دادند و پوتین را همچون قدیسی به عنوان پشتیبان قدرقدرت و قاطع بین‌المللی ایران می‌ستودند. تا این لحظه،  هیچ خبری از ماجرای میانجی‌گرانهٔ احتمالی روسیه برای پیشگیری از جنگ منتشر نشده است، اما اینکه چرا پوتین نهایتاً به تهران سفر نکرد، می‌تواند دو دلیل داشته باشد. یا پوتین شانس موفقیت میانجی‌گری را صفر تصور کرده و نخواسته با ورود شخصی خود اعتبارش را از بین ببرد و یا اینکه متوجه شده است تهران از پیشنهاد او که تفاوت معناداری با پیشنهاد ترامپ نداشته است، استقبال نخواهد کرد. @simar50 #نه_به_جنگ #صادق_زیباکلام