3imar سیمار

فیل های سفید یدالله کریمی پور یکی از درباریان شاه سیام(تایلند)، مرتکب خلافی شد که مجازاتش مرگ بود. ولی شاه دوراندیش نه تنها او را نکشت، بلکه فیل سفید مقدس و بسیار گرانبهایی به او بخشید. چنان که مایه مباهات او شد. ولی مشکل از همان روزهای نخست پیدا شد. نگهداری فیل نیازمند استخدام شبانه روزی فیلبان، مهیاسازی روزانه ۲۵۰ کیلو علوفه مقوی، جا برای نگهداری او و تیمار دائمی این موجود مقدس و خلاصه صرف هزینه های سنگین بود. درباری بی‌چاره شد. از سویی نمی خواست این فیل را که از منظر دیگران مایه افتخارش بود، از دست بدهد و از سوی دیگر مخارج نگهداری این فیل، روز به روز بیشتر و کمرشکن تر می شد. در عین حال پس از ماه‌ها تامین هزینه بالای پاسداری از فیل، حیفش می آمد از او دل کند!؟ کوتاه آن که درباری به خاک سیاه نشست. در واقع تصمیم شاه برای مجازاتش، چند برابر شوم‌تر و خردکننده‌تر از اعدام بود. او نمی توانست فیل را که باعث افتخارش شده و نیز هزینه‌های کلان برایش تراشیده بود از دست دهد. ولی دیگر از عهده مخارج نگهداری فیل هم بر نمی آمد. به گمانم جمهوری اسلامی سالها است سخت پابسته فیل های سفیدی شده که خواه و ناخواه مسئول نگهداری از آنان شده است. فیل هایی که گرچه برای مردم و کشور مملو از هزینه های کلان و نگاهداری آنها خانه خراب کن است، ولی حفظ هریک از آنها، به عنوان بخش جدایی ناپذیر و ماهوی از فرهنگ سیاسی حاکمیت شده است. مثلا چه کسی جرات دارد به حاکمیت ندا در دهد: جنابان! هزینه نگهداری فیل مرگ بر آمریکا، در ابعاد گوناگون، بیشتر از کل بودجه عمومی ۵۰ سال اخیر بوده است. جنابان تصور می کنند حفظ این فیل ها مایه فخر و مباهات بین المللی ملت ایران است. از سوی دیگر سال ها برایش هزینه شده، ولی امروز دیگر عالَم و آدم، عامی و دانا، بر ویرانگری حفظ این فیل ها برای ایران پی برده اند. چه می شود کرد؟!!

‍ ‍ ... بمیریم، راحت می‌شوید؟ حقارت و ابتذال برخی مدافعان وضع موجود به جایی رسیده که رسما لقمه‌های مردم را می‌شمارند و بابتش منت سر ملت می‌گذارند. یکی برای سفرهای مردم در تعطیلات کنتور می‌اندازد، آن یکی گوشی‌های آیفون دست شهروندان را می‌شمارد و آن دیگری حتی خرید عروسک لبوبو را هم نشانه برخورداری و رفاه ایرانیان می‌بیند! تو گویی اینها ناراحت‌اند از این که هر چه مردم را تازیانه زدند و زار و زبون کردند، هنوز چند دلخوشی کوچک برای‌شان باقی مانده و به زندگی مشغول‌اند! این آخری هم که نوبر است. بیژن عبدالکریمی، پای ثابت برنامه‌های تلویزیونی و بلانسبت استاد فلسفه دانشگاه، با این ادله محقر مدعی رفاه مردم شده: «کمتر کشوری در جهان است که مردم میوه‌های‌شان را با چهار دست بخرند و بیاورند. بوی کباب، پارک‌ها را پر کرده.» خب البته از کسی که ماه گذشته آن اهانت ننگین و نفرت‌انگیز را علیه آبادان عزیز انجام داد و پیش‌تر گفته بود «ایرانی‌ها تب دارند و هذیان می‌گویند»، بیش از این هم انتظار نمی‌رود. مشکل اینجاست که این تفکر از ایران و ایرانی بدش می‌آید، وگرنه یک کیسه میوه را از سر این مردم زیاد نمی‌دید، وگرنه می‌خواند و می‌فهمید که خیلی از مشتری‌ها در همان میادین تره‌بار دنبال میوه کرم‌خورده و له‌شده هستند، که مصرف گوشت در ایران طی یک دهه گذشته چهل درصد کاهش پیدا کرده، که طول انتظار خانه‌دار شدن در این مملکت از صد سال هم گذشته، که مسافرت رفتن و کف پیاده‌رو خوابیدن اسمش فرار است، نه تفریح. خیلی باید بی‌عار و بی‌رگ باشی که پدیده‌هایی مثل وام دندانپزشکی و آجیل قسطی و لوازم‌التحریر نسیه را ببینی، اخبار سوءتغذیه و بیهوش شدن دانش‌آموزان از گرسنگی را بشنوی و دم از رونق و رفاه بزنی. این چند قلم کفش و کیف و کافه و گوشی هم که خار چشم خیلی‌های‌تان شده، بیشتر اوقات نقش پناهگاه روانی را برای آدم‌ها بازی می‌کند؛ لذت‌های کوچک برای فراموش کردن ناکامی‌های بزرگ، چیزی که فرنگی‌ها به آن «سندروم رژ لب» می‌گویند. ایران ده درصد منابع طبیعی جهان و تنها یک درصد جمعیت دنیا را در اختیار دارد. درآمد سرانه عربستانی‌ها با شرایط مشابه تقریبا چهار برابر ماست، بعد اینجا فلاسفه فکسنی‌شان را به صف می‌کنند که برای خوشایند قدرت بگویند در پارک‌ها بوی گوشت می‌آید، پس همه چیز حل است! کباب نخورید، عروسک نخرید و سفر هم نروید. اصلا بمیرید، بلکه این ورزشکسته‌های همیشه طلبکار راحت شوند. هرچند در آن صورت هم خواهند گفت هیچ کجای دنیا مرده‌ها آرامش ایران را ندارند! سرزمین وقاحت، مرز ندارد. @simar50 #بیشرفی #فیلسوف_حکومتی #جامعه_شناسی #قله_پیشرفت #گسترش_فقر #سراشیبی_سقوط

‍ ... بمیریم، راحت می‌شوید؟ حقارت و ابتذال برخی مدافعان وضع موجود به جایی رسیده که رسما لقمه‌های مردم را می‌شمارند و بابتش منت سر ملت می‌گذارند. یکی برای سفرهای مردم در تعطیلات کنتور می‌اندازد، آن یکی گوشی‌های آیفون دست شهروندان را می‌شمارد و آن دیگری حتی خرید عروسک لبوبو را هم نشانه برخورداری و رفاه ایرانیان می‌بیند! تو گویی اینها ناراحت‌اند از این که هر چه مردم را تازیانه زدند و زار و زبون کردند، هنوز چند دلخوشی کوچک برای‌شان باقی مانده و به زندگی مشغول‌اند! این آخری هم که نوبر است. بیژن عبدالکریمی، پای ثابت برنامه‌های تلویزیونی و بلانسبت استاد فلسفه دانشگاه، با این ادله محقر مدعی رفاه مردم شده: «کمتر کشوری در جهان است که مردم میوه‌های‌شان را با چهار دست بخرند و بیاورند. بوی کباب، پارک‌ها را پر کرده.» خب البته از کسی که ماه گذشته آن اهانت ننگین و نفرت‌انگیز را علیه آبادان عزیز انجام داد و پیش‌تر گفته بود «ایرانی‌ها تب دارند و هذیان می‌گویند»، بیش از این هم انتظار نمی‌رود. مشکل اینجاست که این تفکر از ایران و ایرانی بدش می‌آید، وگرنه یک کیسه میوه را از سر این مردم زیاد نمی‌دید، وگرنه می‌خواند و می‌فهمید که خیلی از مشتری‌ها در همان میادین تره‌بار دنبال میوه کرم‌خورده و له‌شده هستند، که مصرف گوشت در ایران طی یک دهه گذشته چهل درصد کاهش پیدا کرده، که طول انتظار خانه‌دار شدن در این مملکت از صد سال هم گذشته، که مسافرت رفتن و کف پیاده‌رو خوابیدن اسمش فرار است، نه تفریح. خیلی باید بی‌عار و بی‌رگ باشی که پدیده‌هایی مثل وام دندانپزشکی و آجیل قسطی و لوازم‌التحریر نسیه را ببینی، اخبار سوءتغذیه و بیهوش شدن دانش‌آموزان از گرسنگی را بشنوی و دم از رونق و رفاه بزنی. این چند قلم کفش و کیف و کافه و گوشی هم که خار چشم خیلی‌های‌تان شده، بیشتر اوقات نقش پناهگاه روانی را برای آدم‌ها بازی می‌کند؛ لذت‌های کوچک برای فراموش کردن ناکامی‌های بزرگ، چیزی که فرنگی‌ها به آن «سندروم رژ لب» می‌گویند. ایران ده درصد منابع طبیعی جهان و تنها یک درصد جمعیت دنیا را در اختیار دارد. درآمد سرانه عربستانی‌ها با شرایط مشابه تقریبا چهار برابر ماست، بعد اینجا فلاسفه فکسنی‌شان را به صف می‌کنند که برای خوشایند قدرت بگویند در پارک‌ها بوی گوشت می‌آید، پس همه چیز حل است! کباب نخورید، عروسک نخرید و سفر هم نروید. اصلا بمیرید، بلکه این ورزشکسته‌های همیشه طلبکار راحت شوند. هرچند در آن صورت هم خواهند گفت هیچ کجای دنیا مرده‌ها آرامش ایران را ندارند! سرزمین وقاحت، مرز ندارد. @simar50 #بیشرفی #فیلسوف_حکومتی #جامعه_شناسی #قله_پیشرفت #گسترش_فقر #سراشیبی_سقوط

‍ _ اثر رژ لب در اقتصاد آقای ‎#بیژن_عبدالکریمی اگر اقتصاد می‌خواند،می‌دانست شلوغی جاده‌ها و بوی کباب، رفاه نیست؛ نشانهٔ ‎#اثر_رژ_لب است. در بحران مالی، مردم لوکس‌گرایی را کوچک می‌کنند.رژ لب گران، خوراکی خاص،سفر کوتاه… مصرف‌گرایی نمایشی،فقط تسکین روانی فقر است،نه نشانه بهبود معیشت. در روزهای اخیر ویدیویی از بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه، در فضای مجازی منتشر شد که در آن تأکید می‌کند: «کمتر کشوری مثل ایران را می‌بینید که مردم چهار دستشان میوه است و بوی کبابشان پارک‌ها را برداشته!» این ادعا، تصویری سطحی از جامعه‌ای است که در یکی از پیچیده‌ترین برهه‌های اقتصادی تاریخ معاصر خود به سر می‌برد. تورم مزمن، کاهش ارزش پول ملی، بیکاری پنهان و شکاف طبقاتی عمیق، واقعیتی تلخ از معیشت مردم ترسیم کرده است؛ اکثریت جامعه به زیر خط فقر رانده شده‌اند و حتی تأمین نیازهای اولیه، از غذا و مسکن تا درمان، برای بخش بزرگی از مردم دشوار است. با این حال، شلوغی جاده‌ها، صف خرید کالاهای غیرضروری و بازارهای پرجمعیت، در نگاه اول متناقض به نظر می‌رسد؛ اما این تناقض از دید روان‌شناسی اقتصادی نشانه‌ای از «اثر رژ لب» است. این اصطلاح که نخستین بار توسط لئونارد لودر مطرح شد، به پدیده‌ای اشاره دارد که در آن افراد در شرایط رکود اقتصادی، به خرید کالاهای «لوکس کوچک» و ارزان‌تر مانند لوازم آرایش، خوراکی‌های خاص یا سفرهای کوتاه‌مدت روی می‌آورند تا فشار مالی را تسکین داده و احساس رفاه نسبی ایجاد کنند. این رفتار در ایران امروز در قالب افزایش تقاضای لوازم آرایشی، سفرهای کوتاه و مصرف‌گرایی نمایشی به وضوح دیده می‌شود. گسترش این پدیده در جامعه ایران ریشه در ناامیدی از آینده اقتصادی، فشار روانی، تبلیغات تجمل‌گرایانه و شکاف طبقاتی دارد و پیامدهای آن نیز نگران‌کننده است. تمرکز خانواده‌ها از سرمایه‌گذاری‌های اساسی مانند پس‌انداز، آموزش و مسکن به خریدهای کوچک تغییر یافته، تولید ملی تضعیف شده و شکاف طبقاتی عمیق‌تر شده است. «اثر رژ لب» در ایران نه نشانه رفاه، بلکه بازتابی از بحران روانی-اقتصادی جامعه است؛ جامعه‌ای که به جای اصلاحات اساسی، در چرخه‌ای از مصرف‌گرایی اضطراری گرفتار شده و این مسیر، تنها فقر پنهان و نابرابری را پررنگ‌تر می‌کند. #آزاده_مختاری @simar50