Clinical Notes in Physiotherapy

Assessment of Soleus To assess only the soleus, precisely the same procedure is adopted with the knee passively flexed (over a cushion, for example) (Fig. 5.1B). A further screening test for soleus involves the patient being asked to squat, with the trunk in slight flexion, feet placed shoulder width apart, so that the buttocks rest between the legs (which face forwards rather than outwards). If the soleus muscle are normal then it should be possible to go fully into this position with the heels remaining flat on the floor. If not, and the heels rise from the floor as the squat is performed, the soleus muscles are probably shortened.

Assessment of Gastrocnemius - The patient lies supine with feet extending over the edge of the table. - For right leg examination the practitioner's left hand cradles the Achilles tendon just above the heel, avoiding pressure on the tendon. - The heel lies in the palm of the hand, fingers curving round it. - The practitioner's right hand is placed so that the fingers rest on the dorsum of the foot (these are not active and do not apply any pulling stretch), with the thumb on the sole, lying along the medial margin. - Stretch is introduced by means of a pull on the heel with the left hand, taking out the slack of the muscle, while at the same time the right hand maintains light cephalad pressure on the sole of the foot, via thumb (along its entire length). This directs the foot towards an upright position without force (Fig. 5.1A). - If the muscles being assessed are in a normal state, a range of movement should be achieved which takes the sole of the foot to a 90° angle to the leg without any force being applied. - If this is not possible (i.e. if force is required to achieve the 90° angle between the sole of the foot and the leg), there is shortness in gastrocnemius and/or soleus.

✅ Assessment and Treatment of Gastrocnemius and Soleus

💠 Back Pain Pool Exercises

💠 Protection Phase Pool Exercises

✅ Windlass Test The patient stands on a stool or chair with the foot positioned so that the metatarsal heads rest on the edge of the stool while the patient maintains weight through the leg. The examiner then passively dorsiflexes the big toe. Pain or increased pain at the insertion of the plantar fascia indicates a positive test for plantar fasciitis. Lack of extension may indicate hallux rigidus.

✅ Talar Tilt Test The patient lies in the supine or side lying position with the foot relaxed. The patient's gastrocnemius muscle may be relaxed by flexion of the knee. This test is to determine whether the calcaneofibular ligament is torn. The normal side is tested first for comparison. The foot is held in the anatomical (90°) position, which brings the calcaneofibular ligament perpendicular to the long axis of the talus. If the foot is plantar flexed, the anterior talofibular ligament is more likely to be tested (inversion stress test). The talus is then tilted from side to side into inversion and eversion. Inversion tests the calcaneofibular ligament and, to some degree, the anterior talofibular ligament by increasing the stress on the ligament. Eversion stresses the deltoid ligament.

✅ When selecting weight-bearing exercises for patients with PFPS, it is important to know that some activate the VMO to a greater extent than others. An EMG study of five weight-bearing exercises in single-leg stance demonstrated the following from greatest to least VMO recruitment : wall squat (wall slide), forward step-up, minisquat, reverse step-up, and lateral step-up. Of the many variations of static and dynamic exercises that have been proposed to selectively train the VMO, quadriceps setting coupled with electrical stimulation or biofeedback has been shown to be most effective.

⚛ در ارزیابی فعالیت های عملکردی می بایست به وابستگی عملکردی بین عضلات اکستانسور هیپ و زانو و بین عضلات فلکسور هیپ و زانو توجه داشت. برای مثال حرکات ترکیبی اکستانسیون هیپ و زانو، برای بلند شدن از وضعیت نشسته لازم می شوند. ضعف عضلات واستوس می تواند به صورت غیر مستقیم باعث دشواری اکستند نمودن هیپ گردد؛ و ضعف گلوتئوس ماگزیموس می تواند به صورت غیر مستقیم باعث دشوار شدن اکستانسیون زانو گردد. تقویت سینرژی طبیعی بین این عضلات باید در طراحی برنامه های تمرینی در نظر گرفته شوند. فردی را در نظر بگیرید که حین انقباض فعال کوآدریسپس دچار درد مفصل پاتلوفمورال می شود. تشویق این فرد به فعال نمودن عضلات اکستانسور هیپ برای کمک به اکستانسیون زانو، ممکن است سطح انقباض مورد نیاز کوآدریسپس را کاهش دهد و در نتیجه نیروهای کمپرسیون اعمال شده روی مفصل پاتلوفمورال را تقلیل دهد.

⚛ به دنبال آسیب لیگامان صلیبی قدامی، اغلب عضلات همسترینگ دچار اسپاسم می شوند. از این رو زانوی خمیده ممکن است مکانیسمی باشد که برای محدود کردن کشش روی لیگامان آسیب دیده یا بازسازی شده به کارگرفته می شود. از این رو، حین راه رفتن ممکن است یک الگوی فعالیت عضلانی شکل گیرد که منجر به فعالیت بیشتر همسترینگ ها و مهار کوآدریسپس شود. امروزه اغلب درمانگران برای تقویت عضله کوآدریسپس تمرینات اکستانسیون فمور روی تیبیا حین 45 درجه آخر حرکت را توصیه می کنند. تمریناتی مانند اسکات، اسکات نیمه با یک پا (single-leg half squat) و پرس پا (leg press) از جمله این تمرینات هستند. در تمرینات زنجیره بسته به دلیل فعالیت همزمان اکستانسورها و فلکسورهای زانو، ثبات زانو افزایش یافته و نیروهای برشی قدامی-خلفی کاهش می یابد. لذا در این شیوه تمرینی، تنشن وارده بر ACL کاهش یافته و همزمان مقاومت مناسب به کوآدر اعمال می شود. البته لازم به ذکر است که استرس به اندازه مناسب خود یکی از عوامل مهم تسهیل التیام و افزایش قدرت بافت است. لذا پس از حصول شرایط مناسب باید استرس اعمالی را افزایش داد.