محمد ناصری خوزستان

در شبستانِ این خاک،  آدمی، تکه‌ ای صخره ؛  مصلوبِ تفرّدِ خویش،  با سینه‌ ای تیره از نسیانِ عهد.  روزی،  دوستی، تجلی بی‌ دریغ جان بود؛  مقام حیرتی که در آن،  دست‌ ها، اخگر شفقت می‌ افروختند  و آینه‌ ها، غبار ریا نمی‌ شناختند.  نگاه بود و بس؛  بی‌ ترازوی سود و سودا.  کنون بنگر به عصر هبوط انجماد ارواح در پوستین طمع،  و دهان‌ هایی که از هُرم سلام،  خنجر انکار می‌ سازند.  ما رهسپاران بی‌ فرجام برهوتیم؛  جزیره‌ هایی گسسته و خودبسنده،  که در مسلخ بدگمانی،  حرمت یگانگی را سر بریده ایم.  خاموشی گزین، ای جانِ شوریده!  که در این بازارگاه ناسازوار،  مروارید رفاقت را  پای بت‌ های سنگیندل می‌ شکنند؛  و آدمی  در زمهریر خویشتن  تنها به احتضار انسان نشسته؛ محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40