Echoes

با شما از زخمی سخن می‌گویم برآمده از نیزه‌های نادانی و ما همه قربانی آنیم. کسی دوستدار حقیقت نیست. همه دوستدار مصلحتیم. #بهرام_بیضایی @e_choes

افسوس ... من مرده ام و شب هنوز هم گویی ادامه ی همان شب بیهوده است ... #فروغ_فرخزاد @e_choes

ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ : ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰﺭﮒ ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﮔﻔﺘﯿﺪ ﺍﮔﺮ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺑﻔﻬﻤﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﻧﻔﻬﻤﯽ ! ﺍﯾﻦ ﺩﻗﯿﻘﺎ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟! یعنی ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﮔﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭ، ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﻣﺰﻩ ﯼ ﯾﻮﻧﺠﻪ ﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﻩ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﯼ ﺗﻮﯼ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﯼ"! ﻣﻦ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺍﻡ #ﺑﺰﺭﮔﻤﻬﺮ_ﺣﺴﯿﻦ_ﭘﻮﺭ @e_choes

جور و بيداد كند عمرِ جوانان كوتاه ای بزرگانِ وطن بهرِ خدا! داد كنيد #ملك_الشعرا_بهار @e_choes

دم غروب میان حضور خسته اشیا نگاهِ منتظری حجم وقت را می‌دید ... #سهراب_سپهری @e_choes

می‌دانی من خواب را دوست دارم هرگاه که بیدارم زندگی‌ام تمایل عجیبی به فروپاشی دارد ...!!! #ارنست_همینگوی @e_choes

آواز : محمدرضا شجریان تار : حسین علیزاده کمانچه : کیهان کلهر تنبک : همایون شجریان آنِ منی، کجا روی؟ بی تو بسر نمی شود... @e_choes

تنهایی، چه از نظر منطقی چه از نظر تجربی، ربطی به تنها بودن ندارد. آنچه درباره‌ی تنهایی مهم است شمار افرادی نیست که دوروبر آدم هستند، بلکه احساسی است که فرد از رابطه‌اش با دیگران دارد. #لارس_اسوندسن فلسفه نهایی @e_choes

گفت: من چیزی نیستم گفت: از آن نیست بیار! #شمس_تبریزی @e_choes

هرجا بیشترین رنج را می‌بَرید، همان‌جا بیشترین زندگی را کرده‌اید. تاریک‌ترین زاویه‌ها زمانی حقیقی‌ترین روشنایی بوده‌اند. آن‌کس که بیش از همه اندوهگین‌تان می‌کند، زمانی بیش از همه شادمان‌تان کرده. تاریکی فقط تاریکی نیست، تاریکی همه‌ی آن روشنایی‌های از دست رفته را در خود حمل می‌کند. @e_choes

این منم خسته در این کلبه ی تنگ جسمِ جا مانده ام از روح جداست من اگر سایه ی خویشم یا رب روحِ آواره ی من کیست؟ کجاست؟ #فریدون_مشیری @e_choes

‌از چيزى حرف مى زد كه حرفش نبود. به چيزى مى خنديد كه در خلوت به گريه اش انداخته بود. او با كسى بود كه دوستش نداشت و صورت كسى را پشت چشمانش داشت كه اِنكارش مى كرد. او از آنچه نبود نقابى ساخته بود و آنچه را كه بود پشتش پنهان كرده بود. #کامو @e_choes

رنج چونان تیغه‌ی مقراضی است که گوشت تن را زنده زنده می‌درد من وحشت را از آن دریافتم چنان که پرنده از پیکان چنان که گیاه از آتش کویر چنان که آب از یخ دلم تاب آورد دشنام‌های شوربختی و بیداد را من به روزگاری ناپاک زیستم که حظّ ِ بسی کسان از یاد بردن برادران و پسران خود بود. قضای روزگار در حصارهای خویش به بندم کشید. در شب خویش اما جز آسمانی پاک رؤیایی نداشتم. #پل_الوار @e_choes

من دارم پیر می شوم، هر تغییری در آن برایم مشکل و مشکل تر می شود. اما در همهٔ این ها برای خودم بدبختی عظیمی پیش بینی می کنم، یک بدبختی تمام نشدنی و خالی از امید؛ سال ها در نردبان شغلی ام به بالا کشیده خواهم شد، و تا جایی که بتوانم تاب بیاورم غمگین تر و تنها تر می شوم. #کافکا یادداشت ها @e_choes