💌 دلنوت

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان هزار باده‌ی ناخورده در رگ تاک است #اقبال_لاهوری @delnote

♥️ شمالی‌ترین نقطه از خاطره‌ی منی که حافظه‌ی ماهی‌گونه‌ام را به دریا بخشیده‌ای. ای روزنه‌ی تورهای اول صبح در یکی از خانه‌های پیراهن چهارخانه‌ام خستگی در کن. #وحید_پورزارع @delnote

حرف می‌زنم، کار می‌کنم، تغییر چندانی نکرده‌ام، سیگار می‌کشم، نگرانم. چگونه رو در روی این همه شب ایستاده‌ام؟ #جوزپه_اونگارتی @delnote

♥️ صلح است میان کفر و اسلام با ما تو هنوز در نبردی؟! #سعدی @delnote

تو شبیه سیبی و بِه شبیه ریحانی و نعنا شبیه لبخند و روشنی تو شبیه همه‌ی خوبی‌هایی محبوبِ من #محمد‌_صالح‌‌علاء @delnote

و رسالتِ من این خواهد بود تا دو استکان چایِ داغ را از میان دویست جنگِ خونین به سلامت بگذارنم تا در شبی بارانی آن‌ها را با خدای خویش چشم در چشمِ هم، نوش کنیم. #حسین_پناهی @delnote

♥️ همانجا که حافظ قلم به کاغذ گذاشت و نوشت که بر سر آنست که گر ز دست براید، دست به کاری زند که غصه سر آید، همانجا در همان بیت شرح کار و مسئولیت فردی و معنا و منظور آمدن و رفتن من و شما را فاش کرد: نبرد با اندوه، گرفتن یقه اندوه، به زمین زدن اندوه، تمام کردن اندوه. و بعد هم جا به جا به همه ما روش این رزم را آموخت که هم همت بلند داشته باشیم و هم رهرو آهسته و پیوسته باشیم و هم درخت دوستی بنشانیم و هم هر چقدر که می‌توانیم بکوشیم و هم با دوستان مروت و هم با دشمنان مدارا کنیم که اگر بنا به به سر آمدن غصه باشد چاره‌ش همین ها بوده و هست، از همان ششصد، هفتصد سال پیش تاکنون… #امیرعلی_بنی‌اسدی @delnote

و در این درّه‌ی تنهایی، تو آب روان باش و زمزمه کن. من خواهم شنید. #سهراب_سپهری @delnote

♥️ می‌خواستم به‌ مدت هزار سال تنها باشم تا درباره‌ی آن‌چه دیده و شنیده‌ام تأمل کنم ـــ و آن‌چه را دیده و شنیده‌ام فراموش کنم. از کره‌ی زمین چیزی می‌خواستم که ساخته‌ی دست بشر نباشد، چیزی مطلقاً جدا از بشر، چرا که از دست‌ساز بشر اشباعم. چیزی کاملاً زمینی می‌خواستم که تهی از ایده باشد. می‌خواستم دوباره خون در رگ‌هایم جاری شود، حتی به‌ قیمت نابودی. می‌خواستم که سنگ و نور را از سیستم موجود بیرون کنم. تیره‌روزیِ باروریِ طبیعت. عمق چاه هستی و سکوت را می‌خواستم، یا اگر چنین نباشد، پالایش گنداب مرگ را. می‌خواستم آن شبی باشم که چشمان بی‌رحمْ روشنش می‌کنند، شبی که ستارگان و ستاره‌های دنباله‌دار را در خود نهفته دارد؛ از آن نوع شبی باشم که به‌ طرزی وحشتناک ساکت است و در عین حال غیر قابل فهم، اما سلیس. بدون سخن گفتن و شنیدن و فکر کردن. احاطه شدن و در عین‌حال احاطه کردن. دیگر نه دلسوزی، نه عطوفت. فقط انسان بودن به‌ شکل زمینی آن، مثل یک گیاه یا کِرم یا نهر. متلاشی‌شده، عاری از روشنایی و سنگ، متغیر هم‌چون مولکول، بادوام مثل اتم، بی‌رحم هم‌چون خودِ کره‌ی زمین. #هنری_میلر مدار رأس‌الجَدی ترجمه : داوود قلاجوری @delnote

آرزو می‌کردم که دوستت می‌داشتم در روزگاری که شمع حاکم بود و هیزم و بادبزن‌های ساخت اسپانیا و نامه‌ها ی نوشته با پر و پیراهن‌های تافته‌ی رنگارنگ. نه در روزگار موسیقی دیسکو و ماشین‌های فراری و شلوارهای جین چل تکه. آرزو می‌کردم تو را در روزگار دیگری می‌دیدم روزگاری که گنجشکان حاکم بودند آهوان، پلیکان‌ها یا پریان دریایی. نقاشان، موسیقیدان‌ها، شاعران، عاشقان، کودکان و یا دیوانه‌ها. آرزو می‌کردم که تو از آنِ من بودی در روزگاری که بر گل ستم نبود بر شعر، بر نی و بر لطافت زنان. اما افسوس دیر رسیده‌ایم ما گل عشق را می‌کاویم در روزگاری که عشق را نمی‌شناسد. #نزار_قبانی @delnote

مگر چمدانت چقدر بود كه تمام زندگى ام را با خود بردى... #گروس_عبدالملکیان @delnote