سایت پانویس

‌ مولود جان را از روستای «دره عشق» در چهارمحال بختیاری گرفتیم. طبیعت آن نواحی فوق‌العاده است، مخصوصاً این فصل از سال. بهشتی‌ست. «دره عشق» کمی بالاتر از روستای «دورک شاپوری» یا همان «دورک اناری» است. بعد از ناغان. پر از چشمه و آبشار و کوه‌های بسیار مرتفع. باری، رفتیم و داخل روستا دنبال این نژاد مرغ گشتیم که گردن‌شان لُخت است. ظاهراً لُرها می‌گویند «گردن‌ریت». خیلی گشتیم و فقط یک خانواده بود که همین یک جوجه را داشت. دویدیم و گرفتیمش و بردیم داخل ماشین که یکهو پرید رفت یک سوراخی پیدا کرد درست قسمت زیر دنده و ضبط ماشین و رفت داخل! و ما هر چه کردیم درش بیاوریم، درنیامد که نیامد. کل در رفتنش داخل سوراخ فقط چهار پنج ثانیه طول کشید. خیلی سعی کردیم درش بیاوریم اما بی‌فایده بود. بالآخره ناامید شدیم و راه افتادیم. کمی جلوتر ایستادیم ببینیم اگر باز سعی کنیم، می‌توانیم درش بیاوریم یا نه. متأسفانه دوستان مشاهده کردند که جسدش بی‌هوش و پاهایش رو به هوا در همان قسمت زیر دنده و ضبط ماشین افتاده، بی‌جان! کلاً مأیوس شدیم و حال‌مان حسابی گرفت که: "این چه کاری بود با پرندهٔ بیچاره کردیم؟ داشت زندگی‌اش را در میان رفقای گاو و الاغ و سگ و گربه و همبازی‌هایش می‌کرد. آخر این چه کاری بود؟". در سکوتی غم‌آلود همینطور دو ساعتی آمدیم و به اصفهان نزدیک شدیم. پلیس‌راه فولادشهر توقفی داشتیم که ناگهان صدایش را شنیدیم! باورکردنی نبود. تو گویی مرده زنده شده بود. نور انداختیم و از سوراخ کذایی آمد بیرون. گرفتیمش و کلی خوشحالی. کلاً فضایمان عوض شد و آن شب را جشن گرفتیم. به این فکر می‌کردیم که چه زندگی‌ها ممکن است در چند ثانیه، اینقدر کوتاه، از این رو به آن رو شود. و هیچ ثباتی برای زنده بودن وجود ندارد. اسمش را به مناسبت این واقعهٔ عجیب و باورنکردنی دوستان گذاشتند «مولود»! و الآن عزیز دل ماست با آن کلهٔ نیمه‌کچلش که مثل مدل مو زدن نوجوان‌هاست. @PanevisDotCom

‌ وایکینگ‌ها دست‌بردار نیستند در صحبت اخیر یک موضوع در مورد رفتار وایکینگ‌ها فراموش شد ذکر شود، که شاید شما نیز در تصاویرِ آنها دیده باشید. آن موجود سبز رنگِ شرور که وایکینگی آن را کشته و پا بر آن گذاشته و رطل‌اش را سرمی‌کشد. این عزیزان دل وقتی به مبارزه با اشرار می‌روند و پیروز از میدان برمی‌گردند، همانطور خسته و کوفته راهی میکده می‌شوند و با هم‌پیاله‌هایشان جشن می‌گیرند و به شادخواری مذکور می‌پردازند. موجودات شرور «خود»شان هستند! خواستن‌شان، برای «شدن»، شهوت‌شان برای «فردا». شرورها لذتی که در «شدن» است هستند. وایکینگ‌ها مردانه همت کرده‌اند و بر سر شر نشسته‌اند و قربانی‌اش کرده‌اند. در حقیقت خودشان را قربانی کرده‌اند و در پی آن، جشن گرفته‌اند. رقص آنجا کن که خود را بشکنی پنبه را از ریش شهوت برکنی رقص و جولان بر سر میدان کنند رقص اندر خون خود مردان کنند چون رهند از دست خود دستی زنند چون جهند از نقص خود رقصی کنند مطربان‌شان از درون دف می‌زنند بحرها در شورشان کف می‌زنند تو نبینی لیک بهر گوش‌شان برگ‌ها بر شاخ‌ها هم کف‌زنان @Panevisdotcom

‌ عنکبوتان مگس قدید کنند عارفان هر دمی دو عید کنند برای عزیزانی که به دنبال مچ‌گیری هستند که: "عه! پانویس! تو هم که مناسبتی شدی! همین دو سه هفته پیش بود که می‌گفتی عید نوروز مناسبتیه. چی شد یکهو با عید فطر موافقی؟ فقط با نوروز، رسم و سنت باستانی ما ایرانیان، موافق نیستی؟ ای عرب‌پرست! ای فلان و ای بهمان"، »این پادکست« را با دقت، بدون تعصب، گوش دهند. سعی شده است به سادگی و به روشنی مطلب توضیح، و نه توجیه، داده شود. آمد بهار »جان‌ها« ای شاخ تر به رقص آ دل‌تان، دل‌تان!، بهاری باد. @PanevisDotCom

‌ رطل گران موضوعات: عید، عید فطر، عید نوروز، طبیعت، درون، شکفته شدن، وایکینگ‌ها، میخانه @Panevisdotcom

‌ عید بر عاشقان مبارک باد عاشقان، عیدتان مبارک باد @Panevisdotcom

‌ یک روز ملا نصرالدین برای تعمیر بام خانهٔ خود مجبور شد، مصالح ساختمانی را بر پشت الاغ بگذارد و به بالای پشت بام ببرد. الاغ هم به سختی از پله ها بالا رفت. ملا مصالح ساختمانی را از دوش الاغ برداشت و سپس الاغ را بطرف پایین هدایت کرد. ملا نمی‌دانست که خر از پله بالا می‌رود، ولی به هیچ وجه از پله پایین نمی‌آید. هر کاری کرد الاغ از پله پایین نیامد. ملا الاغ را رها کرد و به خانه آمد که استراحت کند. در همین موقع دید الاغ دارد روی پشت بام بالا و پایین می‌پرد. وقتی که دوباره به پشت بام رفت، می‌خواست الاغ را آرام کند که دید الاغ به هیچ وجه آرام نمی‌شود. برگشت. بعد از مدتی متوجه شد که سقف اتاق خراب شده و پاهای الاغ از سقف چوبی آویزان شده، و سرانجام الاغ از سقف به زمین افتاد و مرد! ملا نصرالدین با خود گفت: لعنت بر من که نمی‌دانستم اگر خر به جایگاه رفیع و بالایی برسد، هم آنجا را خراب می‌کند و هم خودش را از بین می‌برد. * مراقب باشيد به الاغ‌ها جايگاهى بالاتر از شأن‌شان ندهيد. @PanevisDotCom

‌ خر برفت و خر برفت چون سماع آمد ز اول تا کران مطرب آغازید یک ضرب گران خر برفت و خر برفت آغاز کرد زین حرارت جمله را انباز کرد زین حرارت پای‌کوبان تا سحر کف‌زنان خر رفت و خر رفت ای پسر از ره تقلید آن صوفی همین خر برفت آغاز کرد اندر حنین ... گفت والله آمدم من بارها تا تو را واقف کنم زین کارها تو همی‌گفتی که «خر رفت ای پسر» از همه گویندگان با ذوق‌تر باز می‌گشتم که او خود واقف است زین قضا راضیست مردی عارف است گفت آن را جمله می‌گفتند خوش مر مرا هم ذوق آمد گفتنش مر مرا تقلیدشان بر باد داد که دو صد لعنت بر آن تقلید باد مثنوی معنوی جلال‌الدین محمد ما فکر می‌کنیم اهل تقلید نیستیم، حال آنکه اگر نیستیم، پس این همه فکرهایی که همه‌اش کپی‌پیست شده از تربیت و فرهنگ موروثی است، و شب و روز با آنها ور می‌رویم، چیست؟ تقلید که شاخ و دم ندارد! همهٔ ما شب و روز در حال گفتن «خر برفت و خر برفت» هستیم، منتهی در سرمان. @Panevisdotcom