سایت پانویس

‌ این سفر مخصوص اعضای دوره‌های خودشناسی است. اگر عضو نیستید، لطفاً درخواست ندهید. ‌

‌ گل‌گشت بهاری اورامانات کردستان ‌ و اردیبهشت است و کردستانش! امسال هم برای اردیبهشت با جمع دوستان راهی روستای بسیار زیبای داریان هستیم. به طبیعت‌گردی و کوهنوردی می‌رویم و جاذبه‌های اورامان را تماشا می‌کنیم. روزها در طبیعت و شب‌ها دور هم به بحث و گفتگوی موضوعات مرتبط با خودشناسی، فلسفه، ادبیات، و تفریح‌های ادبی می‌پردازیم، که "خوشتر ز عشق و صحبت و باغ و بهار چیست؟" سعی کرده‌ایم امکانات و مدت سفر طوری باشد که هزینه‌ها در استطاعت دوستان باشد. دوستانی که مایل به شرکت در این سفر هستند با «مدیر ثبت‌نام» تماس بگیرند و از جزئیات مطلع شوند. و بله، طبق معمول ظرفیت محدود است، خیلی محدود! نگید نگفتید! ضمناً فقط از دوستانی که در دوره‌های خودشناسی هستند پذیرش داریم. و در طول سفر قوانینی مرتبط با تمرین‌های خودشناسی داریم که شرکت‌کنندگان باید به آنها التزام داشته باشند. » پیام به مدیر @Panevisdotcom

‌‌ طوبیٰ همکاری خانم‌ها اعظم حسینی‌پور، مریم اصطهباناتی و آقای محمداسماعیل امینی با ما تمام شده است. و ادمین‌های جدید ذیل همان آیدی ادمین، یعنی: https://t.me/PanevisAdmin با ما در حال همکاری هستند. لذا برای دوستان و اعضای کلاس‌ها فرقی نمی‌کند. جهت هرگونه هماهنگی کلاس‌ها و سفرها، با همان آیدی سابق، با نام جدید، می‌توانید در ارتباط باشید: طوبیٰ: @PanevisAdmin ‌ + سفر کردستان امسال بزودی اعلام ثبت‌نام خواهد شد. ‌

‌ تفاوت زمین تا آسمان است تفاوت امری ذاتی با امری اعتباری. ‌ @PanevisDotCom

نوروز آیا تا به حال این سوال را از خودتان پرسیده اید که عید نوروز چیست و چرا عموم مردم از این عید خوشحالی می کنند؟ پاسخ کلیشه ای به این سوال این است که: چون بهار می شود. یا: چون رسمی باستانی و قدیمی است و نیاکان ما آمدن بهار را جشن می گرفته اند، ما هم این سنت خوب، یعنی مهم دانستن بهار، را جشن می گیریم و شادی می کنیم. البته یک پاسخ دیگر هم اینست: چون همه شادی می کنند، من هم شادی می کنم. خب، پیروی و سنت صِرف که امری خردمندانه نیست. این به کنار. می ماند خود آمدن بهار. اهمیت دادن به بهار و لحظه ای بخصوص را بشکل قراردادی برای آغاز شادی در نظر گرفتن، این است چیزی که به عنوان عید نوروز می بینیم. البته به خردمندانه ترین شکل آن، وگرنه که اکثر مردم این موضوع فوق الذکر را اصلاً نمی بینند و به صِرف تبلیغات و اعلام همه‌‌گانی سال تحویل، شروع به شادی می کنند. که روشن است از روی خودباختگی به جمع است. پس به اینجا رسیدیم که ما انسانها بطور ضمنی قرارداد کرده ایم که لحظهٔ سال تحویل به عنوان آغاز جشن در نظر گرفته شود. چیزی مانند مثلاً لحظهٔ ظهر که مسلمانان به عنوان آغاز نماز ظهر خواندن قرارداد کرده اند. یا مثلاً اول ژانویه که به عنوان آغاز سال میلادی قرارداد شده است. یا مثلاً مناسبات مذهبی، مانند روز تولد مسیح که به یاد ایشان شادی می کنند. یا روز شهادت امام حسین که قرارداد شده به یاد ایشان عزاداری شود. اینها همه قراردادی است. یعنی عده ای انسان با هم قرار گذاشته اند که این روزها را به یاد این امور و اشخاص شادی یا غم بگیرند. اموری ذاتی نیستند، ممکن است فردی در آن روز و ساعت دروناً ناشاد باشد اما قرارداد می گوید در این لحظه شادی کن(یا غمگین باش). حال آیا آن ناشادی واقعی اصالت دارد یا شادی مبتنی بر قرارداد؟! دوستی می گوید همینکه در اوضاع و احوال نابسامان ارتباطات ناهنجار انسانها، اگر آنها حتی بطور مناسبتی شادی کنند، خودش غنیمتی است. این رویکرد صحیحی نیست. چرا که وقتی واقعیت روابط ما مبتنی بر خصومت و دشمنی و ناشادی است، اظهار شادی چیزی جز ریاکاری و دروغ نیست. یعنی آیا غم و اندوهی که واقعی باشد بهتر است یا شادی و جشنی که متظاهرانه است؟ ممکن است بگویی: نه، واقعاً من در ایام نوروز شاد هستم. در این صورت این سوال را برای خودت مطرح کن که: چرا در این ایام شاد هستی و در اکثر ایام ناشاد و ملول و گرفته؟! آیا این شادی ات به واسطهٔ شادی همگانی نیست؟! آیا این شادی ات اصالت دارد و مستقل از تبلیغات و جو شادی بیرونی است؟ چیزی که به نام نوروز و عید و جشن و شادی دیده می شود، عمده اش خودباختگی به اجماع است، به قرارداد همگانی. و نه مرتبط با بهار. @Panevisdotcom

‌ عدد موضوعات: تاریخ تولد خاص، عید، نوروز، سال نو، مهم دانستن تاریخ، خاص دانستن سال تحویل، هیجان، شور اجتماعی @Panevisdotcom

‌ «عید شما مبارک» حتماً شما هم این لطیفهٔ قدیمی را شنیده‌اید که روزی مسلمانی قصد کرد مسیحی شود. به کلیسا رفت و فردی مسیحی آداب مربوطه را برایش بجا آورد و نهایتاً گفت که: تو از این لحظه به بعد مسیحی هستی. همان زمان برق رفت و چراغها خاموش شد و چند دقیقه بعد که برق آمد، مسلمان با صدای بلند گفت: اللهم صل علی محمد و آل محمد! دوستانی را می‌بینم که سالهاست در فضای باصطلاح معنویت هستند، و مثلاً روی خودشان کار می‌کنند. اما بمحض اینکه در واقعه‌ای جوگیرانه، مانند همین عید و نوروز، قرار می‌گیرند، آن صلوات کذایی را ختم می‌کنند. تبریک و برکت اگر با درون انسان مناسبتی نداشته باشد، فرق امروز و دیروز و ماه و سال گذشته با هم چیست؟ واقعاً لحظهٔ تحویل سال چه اتفاق ویژه‌ای می‌افتد که بعدش هیجان‌زده می‌شویم؟ جز این است که چون یک پدیدهٔ جمعی و اجتماعی و همه‌گیر است، من هم شور برم می‌دارد؟ زیاد دیده می‌شود که یکی سال تا سال احوال دیگری را نمی‌گیرد اما فقط بواسطهٔ عید پیامهای غلیظ «مهر و محبت» ساطع می‌کند. واقعاً باید بر همین منوال رفتارهای نمایشی و متظاهرانه زندگی را پیش ببریم؟ @Panevisdotcom

‌ ماه مبارک! گیرند همه روزه و من گیسویت جویند همه هلال و من ابرویت از جملهٔ این دوازده ماه تمام یک ماه مبارک است، آن هم رویت! ‌

‌‌ تفکر نقاد برای نوجوانان ویدیوی فوق را ببینید. در این آشفته‌بازار مملو از علم‌نماها و خرافه‌های عصر حاضر، چند نکته می‌تواند به جوانان در تشخیصِ درست از غلط کمک کند: تقویت مهارت تفکر نقادانه: به آن‌ها بیاموزید که در مورد چیزهایی که می‌بینند و می‌شنوند، سؤال‌های بسیاری مطرح کنند. به آن‌ها یاد دهید سوالاتی مانند «چه کسی این را می‌گوید؟»، «چرا آن‌ها این را می‌گویند؟» و «آیا برای اثبات این حرف مدرکی وجود دارد؟» را مطرح کنند. جستجوی منابع معتبر: آن‌ها را به سمت منابع معتبر اطلاعات، مانند مجلات علمی، وب‌سایت‌های دانشگاه‌های معتبر، وب‌سایت‌های آموزشی و سازمان‌های خبری شناخته‌شده هدایت کنید. وب‌سایت‌های fact-checking: در مورد وب‌سایت‌های fact-checking یا همان «راستی‌آزمایی» به آن‌ها آموزش دهید. به آنها بیاموزید که می‌توانند با استفاده از اینگونه وب‌سایت‌ها به بررسی صحت و سقم اطلاعاتی که در اینترنت پیدا می‌کنند، بپردازند و تحقیق کنند. بهره‌گیری از هوش مصنوعی: به آنها آموزش دهید که چگونه با prompt دادن صحیح می‌توانند از هوش مصنوعی در جهت چک کردن درستی یا نادرستی اطلاعات بهره ببرند. بحث‌های آزاد: بحث‌های آزاد در مورد علم و شک‌گرایی را تشویق کنید. با آن‌ها در مورد چگونگی کارکردِ علم و اهمیتِ شواهد صحبت کنید. خودتان متفکر نقاد باشید و به آنها بصورت مدل آموزش دهید: در زندگی خود، تفکر نقادانه را پیاده کنید. به آن‌ها نشان دهید که چگونه اطلاعات را ارزیابی می‌کنید و بر اساس شواهد تصمیم می‌گیرید. + در جلسات باشگاه کانگورو، باشگاه کتاب‌خوانی نوجوانان، ما بزودی آموزش «تفکر نقاد» به نوجوانان را شروع خواهیم کرد. باشگاه کانگورو: @KangarooBookClub

‌ کدام بیت از «مثنوی معنوی» است؟ ‌‌

‌ سحوری و صبوحی «سحوری» طبلی است که هنگام سحر می‌نواخته‌اند برای بیدار باش. و «صبوحی» باده‌ای است که هنگام صبحدم می‌نوشیده‌اند. در زبان تمثیلی و رمزوار عرفانی، «سحوری» کنایه از آگاهی بر حقیقت زندگی هنگام سحر است و «صبوحی» کنایه از مراقبه و نیایش صبحگاهی. سلام بر سحوری‌زنان و صبوحی‌زنان! @Panevisdotcom

‌ بدون شرح! ‌