گناپا _ اخبار گناباد

در تناقضی آشکار مانده ایم بین غم و زندگی !! بین روزمره ها و روزهایی که نمیخواهیم در روز مرگیهایمان فراموش شود ! ما آدمیم ! آدمهایی که میخندند ، گریه میکنند ! هیجان زده میشوند ! میخوابند ! میخورند ! کار میکنند ! لذت میبرند! خوشحال میشوند و گاهی غمگین ! .... ما آدمیم و آدمی به دنبال زندگی ! اما حالا ؛ روزهاست که در تناقضی آشکار بین غم و زندگی دست و پا میزنیم ! میترسیم زندگی فراموشمان دهد که چه بر ما گذشته ! میترسیم ! آری از زندگی ترسیده ایم ! از معمولی ترین وجه آدمی ! چون ما برای این معمولی ترین ها به غیر معمولی ترین شکل ترسیده ایم ! عقب رانده شدیم و نادیده گرفتنمان و حالا حداقل در خودمان نمیخواهیم فراموش شویم ! درونمان هر خنده ای را ، هر وجه معمول زندگی را فراموشی میشمارد و از آن گریزان است برای آنکه قول داده ایم فراموش نکنیم ! رها نکنیم ! و نگذریم ! آخر نمیشود این چیزها را فراموش کرد ! آن روزها را ! آن غم عمیق و وحشتناکی که حتی نخواستند به رسمیت بشناسند ! نخواستند بپذیرند و حتی قبول کنند ! مثل یک زخم کهنه درونمان سرکوبش کردند ! اما ما هر روز پسش میآوریم ! بیرونش میدهیم و درهر لحظه معمول زندگی یادآورش میشویم که فراموش نشود ! ما غمگینیم ! اما زندگی میکنیم ! چند شب پیش ! مثل خیلی وقتهای دیگر ، دلم به حال خودمان سوخت ! پسر کوچکم هنوز درکی از شرایط این روزها و این غم ندارد ! زندگی میکند ! بازی میکند ! فوتبال میبیند و در هیجان سراسری جام جهانی مثل همه ی کودکان دنیا هیجان زده است و من که به حال خودمان دلم میسوزد ! آنقدر غم داریم که حتی از هیجان فوتبال و جام جهانی هم میگریزیم ! دیروز مرد جوانی که میگفت هرسال اینروزها در التهاب و شور محرم وقت سر خاراندن نداشته ، سرگردان ! دنبال گوشه ای برای گذران این روزها بود ! میگفت ؛ میترسم اگر مثل سالهای قبل رفتار کنم آنچه گذشته ،فراموشم شود! تناقض وحشتناکی است ! تناقض بین زندگی و غم ! یک واقعیتی در روانشناسی خوانده بودم که احساسات سرکوب شده و آنچه به رسمیت شناخته نمیشود ! تا ابد درون آدمی روشن میماند به امید روزی که دوباره فوران کند و به چشم بیاید ! اگر اینطور باشد ، همه ما یک تنیم با دردی درونمان که سرکوب شده ! تنی که وطن میخواهد ! تنی که درک میخواهد ! تنی که میخواهد یک روز زندگی کند ! تنی که نمیخواهد فراموش کند ! تنی رنجور ! خسته ! غمگین ! ترسیده و هراسناک ! تنی که دلش برای خودش میسوزد ! داستان عاشورا میشنود و به داستان خیابان گریه میکند ! به حال خودش! به حال همه ی زخم های کهنه و نو ! و امیدوار است ، به فردا ، به روزی روشن که همه با هم‌ از غمهایمان عبور کنیم و زندگی را به آغوش بگیریم!          زهرا عارفی - در روزهای عاشورایی این روزها @Gonapa