ویرانه‌نشین

از فامیل دوری کن. از فامیل دوری کن. از فامیل دوری کن. از فامیل دوری کن.

کاش حداقل قدرت ماورایی داشتم، بلکه زندگیم یکم از یک‌نواختی دربیاد و هیجان‌انگیز بشه.

یه جا دیدم نوشته بود: «من زن غلیظی‌ام؛ نمیتونی منو فراموش کنی.» آره خلاصه.

کائنات مال خارجی‌هاست. اینجا فقط گائنات داریم.

نگو چرا سرد شدم؛ تو یخم کردی، بعد تعجب کردی چرا دیگه آتیش نمی‌گیرم؟

نگاه.

اوایل آشنایی‌مون فکر می‌کردم حق با توئه. یکم که رفت جلو، فهمیدم حق با اکسِت بود.

من از خیلی چیز ها گذشتم. اما هنوز هم فکر کردن بهشون ناراحتم می‌کنه.

من ذاتاً بد نیستم، اما بلدم کِی دیگه خوب نباشم.

هر کی بهت حس کمبود میده، رهاش کن. فاصله بگیر و آرامش رو به خودت هدیه بده.

من به شخصه معتقدم اگه دوست یا پارتنری رو انتخاب می‌کنیم برای اینه که درک بشیم، پیشرفت کنیم و حال خوب داشته باشیم. اگه قرار باشه همه‌ش خودمون رو توضیح بدیم، خودمون رو ثابت کنیم و حال دلمون بد باشه، پس بودن با اون آدم چه فایده‌ای داره؟ آدم باید کنار کسی باشه که بودن باهاش حس زندگی بده، نه حس کمبود.

وضعیت‌مون روز به روز داره بدتر می‌شه. گرونی کمر مردم رو شکسته. خیلی‌ها مریضن و دارو نیست، یا اگه باشه انقدر گرونه که مردم توانایی خرید ندارن. امنیت نیست. هر لحظه ممکنه توی خیابون یا حتی خونه‌ی خودت مورد حمله قرار بگیری. وضع یه جوری خرابه که خیلی‌ها سه شیفت کار می‌کنن و بازم نمی‌رسن. جالب‌ اینه حق اعتراض هم نداریم، تا دهن باز کنیم، حکم اعدامه. با این منوال بریم جلو، دیگه چیزی برای از دست دادن باقی نمی‌مونه. و این دقیقاً همون نقطه‌ایه که هر نظامی باید ازش بترسه. چون وقتی مردم چیزی نداشته باشن، ترس هم بی‌معنی می‌شه. و این یعنی آخر خط. یا برای ما، یا برای اونا.

حافظه‌م واقعاً ضعیفه، اکثر چیز‌ها یادم می‌ره. ولی اگه دلم رو بشکنی، تا آخر عمرم با جرئیات یادم می‌مونه چی گفتی و چی کار کردی.

ترک ما کردی برو هم‌صحبتِ اغیار باش، یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش.

از کسایی که وقتی می‌فهمن ناراحتم کردن، عذرخواهی می‌کنن و دیگه اون کار رو تکرار نمی‌کنن‌، خوشم میاد.

تو هیچوقت نفهمیدی چی رو از دست دادی، چون اصلاً نمی‌دونستی چی داشتی.

بی حس شدگان را چه غم از خنجر بعدی.