ویرانه‌نشین

جالبه که آدم‌ها از دروغ، نقش بازی کردن و حسابگری خسته‌ان، ولی وقتی به یه آدم ساده می‌رسن، سادگیش رو نقطه ضعف می‌بینن.

قبل از اینکه مامان بره، یه وصیتی کرد که هنوز توی ذهنم مونده. گفت هوای پدر و مادرش رو داشته باشم و هر کاری از دستم برمیاد براشون انجام بدم. الان اما بعد از یه سری حرف و اتفاق،‌ ارتباطم رو باهاشون قطع کردم و راستش یه حس عجیبی همراهمه. من نمی‌خواستم این‌طوری بشه و حالا انگار دارم با یه قول قدیمی توی ذهنم زندگی می‌کنم که دیگه نمی‌تونم مثل قبل ادامه‌اش بدم. با این حال، هر وقت بهش فکر می‌کنم یه سنگینی ریز میاد سراغم. فقط امیدوارم اگه مامان جایی هست و می‌بینه، ازم دلخور نباشه. همین.

یه روزی می‌فهمی که نجات دادن همه، وظیفه‌ی تو نبوده.

دیر سین زدن ده دوازده تا چیز رو هم زمان در من خاموش میکنه.

بعد از یه سنی دیگه تنها عامل جذابیت آدما شعورشونه، بقیه‌ش مهم نیست.

خیلی جاها حسم دروغ نمیگفت بهم، این خودم بودم که نخواستم باور کنم.

زندگی آسون نیست، ولی کنار دوستام خیلی قابل‌تحمل‌تره.

به چیزی که خدا تورو ازش نجات داده برنگرد.

تو این یه هفته که هر روز رفتم مترو ، بیشتر از اینکه هموطن ببینم، اتباع دیدم. واقعاً چه‌خبره تو این کشور؟

استرس عزیزم، لطفاً مرخصی بگیر؛ منم یه نفس بکشم.

🤯

بعضی روزها انقدر خسته‌م که حتی گوشیم هم با دیدن من می‌ره رو حالت ذخیره انرژی.

دلم می‌خواد مدت طولانی گریه کنم. احساسات زیاد همراه با منطق بیش از اندازه داره خفه‌م می‌کنه. تو سر و قلبم یه جنگ تمام عیاره.