Дикая

چهار سال گذشت از روزی که اسم «مهسا ( ژینا ) امینی» برای همیشه توی ذهن یه عالمه آدم موند؛ دختری که شاید خودش هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد اسمش یه روز تبدیل به یه خاطره جمعی بشه. چهار ساله که نیست، ولی هنوز وقتی اسم ژینا میاد، خیلیا یاد اون روزا، اون بغض‌ها و اون همه حرف نگفته می‌افتن. بعضی آدما میرن، ولی اسمشون نمی‌ره؛ می‌مونه، بین مردم، توی خاطره‌ها و توی دل کسایی که فراموش نکردن. امروز سالگردشه؛ سالگرد دختری که قصه‌ش خیلی بزرگ‌تر از یه اسم شد. ژینا، چهار ساله نیستی، ولی هنوز اسمت شنیده می‌شه؛ هنوز یادت مونده و هنوز خیلیا تو رو فراموش نکردن. 🖤😭

تا نشستیم در غمش، برخاست او آتشی در دل، نهان انداخت او سالیان در شوق دیدارش گذشت دیدمش گفتم منم نشناخت او

آرمان صفاریان

کسایی که این حسو تجربه کردن میدونن این حس یه همچین چیزیه:

୨୧ 𝓛𝓮𝓽𝓽𝓮𝓻 ୨୧

آهسته تر او را ببوس، این یارِ من بوده این دلبرِ آزرده‌دل، دل‌دارِ من بوده او را نگیر این قدر بینِ بازوانت تنگ آغوشِ او دلتنگیِ هر بارِ من بوده

شهراد میدری

هرچند حیا می‌کند از بوسه ما دوست دلتنگی ما بیشتر از دلهره اوست الفت چه طلسمی‌ست که باطل شدنی نیست اعجاز تو ای عشق نه سحر است نه جادوست ای کاش شب مرگ در آغوش تو باشم زهری که بنوشم ز لب سرخ تو داروست یک بار دگر بار سفر بستی و رفتی تا یاد بگیرم که سفر خوی پرستوست از کوشش بیهوده خود دست کشیدم در بستر مرداب چه حاجت به تکاپوست

فاضل نظری