Escapism

ما توضیحی به کسی بدهکار نیستیم! بگذار بگویند غیرمنطقی یا غیر اجتماعی هستیم؛ اما به این می‌ارزد که خودمان باشیم. تا زمانی که رفتار ما و تصمیم‌های ما به کسی آسیبی نمی‌زند، ما توضیحی به کسی بدهکار نیستیم، چقدر زندگی‌ها که با این توضیح خواستن‌ها و تلاش‌های بیهوده برای قانع کردنِ دیگران بر باد رفته‌اند. هنر عشق ورزیدن - اریك فروم

شما خیلی باهوشید. این رو جدی می‌گم. فقط یه چیز رو فراموش کردید؛ من هم کودن نیستم. =))

دقیقا همینطوره...

تفسیر شعر از زبان هوش مصنوعی...

در غربتِ مرگ، بیمِ تنهایی نیست یارانِ عزیز، آن طرف بیشترند

گاهی حسرتِ آدم برای چیزی که نداشته نیست؛ برای آدمی‌ست که می‌توانست باشد اگر آن اتفاق هیچ‌وقت نمی‌افتاد. @OurEscapismway

یاد «انجمن شاعران مرده» افتادم؛ همون‌جایی که معلم به بچه‌ها می‌گفت: «دم را غنیمت بشمارید.» شاید ما هم زیادی منتظریم یه روزی برسه که همه‌چیز درست بشه، تا تازه شروع کنیم به زندگی کردن. غافل از اینکه اون «روز» شاید هیچ‌وقت نرسه؛ و زندگی، همین لحظه‌هایی باشه که داریم برای رسیدن به فردای بهتر، یکی‌یکی از دستشون می‌دیم...

یه دروغ بزرگی هست که همه‌مون بارها به خودمون گفتیم: «فقط کافیه این یه دونه اتفاق بیفته... اگه این تیک بخوره، دیگه حالم خوبه و احساس می‌کنم به اندازه کافی خوبم.» اما واقعیت اینه که مغز ما روی حالت بقا تنظیم شده. به محض اینکه اون دستاورد برات عادی بشه، یه نقطه‌ی دورتر رو بهت نشون میده و میگه: «نه، خوشبختیِ واقعی اونجاست! بدو تا بهش برسیم.» این چرخه‌ی ذهنی هیچ‌وقت متوقف نمیشه. هی تکرار و تکرار و تکرار. ما تبدیل میشیم به آدمایی که همیشه دارن برای رسیدن به یه «آینده‌ی بی‌نقص» می‌دَوَن، در حالی که یادمون میره تنها چیزی که واقعاً داریم همین «الان» و همین مسیریه که توشیم. اگر قرار باشه همیشه منتظرِ ایستگاه آخر بمونیم، کلِ زیباییِ سفر رو از دست دادیم.

حالا اینکه تو خاورمیانه و ایران هستیم رو ازش فاکتور گرفتم.

بیشتر دوست دارن جاهل بمونند تا اینکه بپذیرند که نادانی بیش نیستند...

—به‌قول فروغ عزیز؛ زندگی شاید آن لبخندی‌ست که دریغش کردیم.”

عجیب است که آدم، تقریباً هیچ‌وقت قدرِ لحظه‌ای را که در آن زندگی می‌کند نمی‌داند. در مدرسه، آرزوی تمام شدنش را داشتیم؛ فکر می‌کردیم اگر از آن روزها عبور کنیم، زندگی بالاخره شروع می‌شود. حالا دانشجوییم و باز هم منتظریم؛ منتظر تمام شدن ترم‌ها، امتحان‌ها، پیدا کردن کار، پول، ثبات و رسیدن به آن «یک روزی» که خیال می‌کنیم قرار است همه‌چیز درست شود. و شاید چند سال بعد، درست وقتی از تمام این روزها عبور کرده‌ایم، دلمان برای همین روزهایی تنگ شود که امروز ازشان خسته‌ایم. برای صبح‌هایی که با بی‌حوصلگی بیدار می‌شدیم، برای مسیر دانشگاه، برای آدم‌هایی که امروز کنارمان هستند و شاید فردا فقط خاطره‌شان بماند، برای دغدغه‌هایی که آن زمان بزرگ به نظر می‌رسیدند و بعدها شاید ساده‌ترین مشکلات زندگی باشند. عجیب نیست؟ ما همیشه در حال فرار از چیزی هستیم که روزی حسرتش را خواهیم خورد. کودکی را پشت سر گذاشتیم تا بزرگ شویم؛ جوانی را نادیده می‌گیریم چون مدام به فکر آینده‌ایم؛ و شاید روزی، وسط یک زندگی شلوغ و جدی، دلمان برای همین روزهای ساده‌ای تنگ شود که امروز آرزو می‌کنیم زودتر تمام شوند. اما چرا این‌طوریم؟ چرا تا وقتی درونِ یک لحظه‌ایم، سختی‌هایش را می‌بینیم و وقتی از آن فاصله می‌گیریم، زیبایی‌هایش را؟ شاید چون «حال» آن‌قدر به ما نزدیک است که نمی‌توانیم ارزشش را ببینیم. شاید زندگی، بیشتر از آن‌که در لحظه‌های بزرگ اتفاق بیفتد، در همین روزهای معمولی‌ای جریان دارد که بی‌اهمیت از کنارشان عبور می‌کنیم. و چه درست می‌گفت حافظ: «وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی» شاید تمام فلسفه‌ی زندگی همین باشد؛ اینکه پیش از آنکه امروز تبدیل به خاطره شود، بفهمیم که همین «امروز»، همان چیزی‌ست که روزی دلتنگش خواهیم شد. @OurEscapismway

—Habibi, light is burning.”

خانم سزن انقد قشنگ و جذاب توصیف می‌کنه آدم میگه کاش حداقل یه روز قبل مرگش هم شده بتونه درکش کنه و مهم تر از اون تجربش کنه

دیوانه از قفس پرید. بیشتر از اینکه اسم یه فیلم خفن باشه، می‌تونه اسم یه زندگیِ جدید باشه. یه جایی می‌رسه که می‌فهمی قفس فقط میله نداره؛ گاهی آدم‌ها، ترس‌ها، عادت‌ها و حتی خودت می‌شی قفسِ خودت. مک‌مورفی پرید، ولی آخرش دیدیم آزادی همیشه به معنی زنده موندن نیست. بعضی وقت‌ها باید یه چیزی ازت بمیره، تا خودِ واقعیت دوباره شروع به زندگی کنه. پس؛

دیوانه از قفس پرید.

گاهی آدم گم نمی‌شود؛ آرام‌آرام از خودش دور می‌شود... آن‌قدر در چشم‌های دیگران دنبالِ تصویری از خودش می‌گردد، آن‌قدر برای ماندنِ آدم‌ها از خودش تکه‌تکه می‌بخشد، که یک روز مقابل آینه می‌ایستد و غریبه‌ای را می‌بیند که تمام عمر، به جای خودش زندگی کرده است. شاید دردناک‌ترین نوعِ تنهایی این نباشد که کسی کنارت نباشد؛ این باشد که خودت دیگر کنارِ خودت نباشی. @OurEscapismway

اضطراب اجتماعی هم مال بی پولیه، وضع خوب باشه اصن اجتماع رو آدم حساب نمیکنی که بخوای اضطرابم ازش بگیری

خواب بعد از ظهر ترسناکه ۱ ساعت میخوابی، ۱۵ دقیقه باید خیره بشی به دیوار که هویت و زندگیت و‌ امروزت یادت بیاد.