cervo

«بیا رک باشیم؛ این امیدواری که همه ازش دم می‌زنند، دقیقاً مثلِ قرصِ مسکنِ تاریخ‌مصرف‌گذشته می‌مونه. فقط یه ذره گیجت می‌کنه تا نفهمی داری تو لجن دست و پا می‌زنی. همه می‌گن «صبر کن، درست می‌شه»، «تلاش کن، راه باز می‌شه». مزخرفه! همه‌اش چرندیاته که آدم‌ها سرِ هم می‌کنند تا فقط بتونن تا شبِ بعد دوام بیارن. حقیقت اینه که اینجا هیچ خبری نیست. هیچ «نورِ بزرگی» قرار نیست تهِ این تونلِ مسخره روشن بشه. اصلاً تونلی در کار نیست؛ ما وسطِ یه دشتِ بی‌انتها و تاریک ول شدیم و داریم دورِ خودمون می‌چرخیم. بیدار شدن، خوردن، خسته شدن، خوابیدن، تکرار. این‌که بهش می‌گن «زندگی»، فقط یه سیستمِ اتوماتیکه که از رویِ عادت داره جلو میره، نه از رویِ منطق. من دیگه نه دنبالِ جرقه می‌گردم، نه منتظرِ معجزه‌ام. اون‌قدر خسته‌ام که حتی حالِ ندارم ادا در بیارم که «همه چی اوکیه». واقعیت اینه: همه‌چیز گند خورده و احتمالاً قرار هم نیست هیچ‌چیزِ خاصی عوض بشه. تنها چیزی که می‌مونه، اینه که چطور با این حجم از پوچی، چایِ بعدیت رو بخوری و زل بزنی به دیواری که قرار نیست خراب بشه. دیگه حتی از این وضعیت متنفر هم نیستم؛ فقط… خنثی‌ام. مثلِ یه تماشاگر که داره یه فیلمِ خیلی بد رو نگاه می‌کنه و فقط منتظره تیتراژِ پایان بالاخره بیاد» آهو~