پرتو؛

ایرانی جماعت تو بهترین حالت هم دهنش سرویسه.

There’s always an empty hole inside me. Every time I try to fill it with something, hope, people, distractions or memories, another hole appears somewhere deeper. It feels endless, like no matter how hard I try, something inside me is always missing.

‏«بدتر از همه این‌ست که از خودت می‌پرسی فردا از کجا قدرت ادامه دادن به همین کاری را که دیروز کرده‌ای و مدت‌هاست انجام می‌دهی، بیاوری. از کجا توان این سگ‌دو زدن‌های احمقانه و صدها نقشه و برنامه پوچ که به هیچ‌کجا هم نمی‌رسند، پیدا کنی…» لویی فردینان سلین - سفر به انتهای شب

زندگی شاید همینه؛ کنار اومدن با چیزی که نمیتونیم تغییرش بدیم، دوست داشتن چیزی که همین حالا وجود داره، و ساختن چیزی که هنوز نیومده...

او داشت گورِ تو را می‌كَند اما تو نگران خستگی دستش بودى..!! بخواب آدم احمق!!! –داستایوفسکی

می‌دانی آندره‌ی، هیچ‌وقت در وجود من آتشی روشن نشده است. نه حیات بخش و سازنده و نه مخرب و سوزاننده. در زندگی من، برخلاف دیگران، هرگز آتشی همچون طلیعه صبح نبوده است که به تدریج بر افق رنگ و آتشی می‌افشاند که بعد به روز مبدل می‌شود و جهان را گرم و جوشان و ظهر را سوزان می‌کند و بعد آهسته آرام می‌شود و پیوسته رنگ می‌بازد و به قرار طبیعی به خاموشی شب می‌گراید. نه، زندگی من با خاموشی شروع شد. این حرف عجیب است، اما حقیقت همین است. از همان دقیقه اول که خودم را شناختم احساس کردم که رو به خاموشی‌ام. تو الان گفتی که چهره‌ام بی‌نور است و تازگی جوانی ندارد. حق با توست. من یه شولای کهنه‌ام! شل و ول پاره‌پوره! اما این حال نه از بدی هواست و نه از زیادی کار. بلکه به علت آن است که نوری که در دل داشتم و راهی به بیرون می‌جست دوازده سال در دلم محبوس ماند و نه تنها نتوانست به خارج بتابد و فقط زندان خود را سوزاند، بلکه خود نیز خاموش شد. آری، آندره‌ی عزیز من، دوازده سال به این شکل گذشت. دیگر نمی‌خواستم بیدار شوم. آبلوموف - ایوان

دقیقا.

عکاسی رو دوست دارم چون وقتی حتی آدما نیستن عکسشون ما رو میبره به لحضاتی که باهاشون ساختیم …

حرکت که کنید درها باز میشوند و آنگاه متوجه خواهید شد هیچگاه واقعاً دری بسته نبوده آنچه بسته بوده ذهن شما بوده است .