واژه‌هایِ درمانگر🫀💙

و نوشته‌هایِ ایشان... (آنقدر زیباست که ندانستم به چه تشبیه کنم.)

به شدت ترسیده از تاریکی 😭😂

#اعترافات_ساره_مجددی در عمرم هیچ اعتقادی به عطرهایِ گران‌قیمت نداشته‌ام. آخر کدام عطرِ گران‌قیمتی می‌تواند به اندازهٔ عطرِ نانِ داغِ نانوایی‌هایِ سرِ کوچه‌هایمان آرامش‌بخش باشد؟ یا کدام عطری به نرمیِ عطرِ گلویِ یک نوزاد است؟ اصلاً کدام عطرِ تلخی، به تلخیِ عطرِ آخرین آغوشِ کسی‌ست که دیگر قرار نیست ببینیش؟

#ساره_مجددی

کلامی برای ساره؟ https://t.me/HarfChatBot?start=ce57ea02e3c2

مرا چه به کافه و بوفه و غذا؟ تو مرا به لگد‌مال کردنِ برگ‌ها در کوچهٔ‌هایِ کابل دعوت کن... به شمردنِ کاغذ‌پران‌هایِ رنگی، از رویِ بام، به تماشایِ خطوطِ دودِ طیاره‌هایِ مسافر‌کش در آسمان... به دانه کردنِ انار در ظرف‌هایِ سفید، به نوشتنِ تک بیتی‌هایِ مولانا در بخارِ شیشه، به هورت کشیدنِ چای و میده کردنِ چهارمغز، مرا به زندگی، به زندگی، به زندگی‌ات دعوتم کن.

#ساره_مجددی

می‌دانستید کمنت‌های‌تان با اسم‌هایِ پیج‌تان قرار است استوری شود؟

ریلزِ جدید داریم. منتظرِ کمنت‌هایِ زیبای‌تان هستم. 🥰💙

بخوانید و به اشتراک بگذارید.

در این مورد نوشتنی دارم برای‌تان. منتظرم فرصت مهیا شود.

.

آن‌ها مردمانی بودند که کتاب‌های‌شان را در کراچی‌ها و غرفه‌هایِ کنارِ جاده می‌فروختند و لوازم آرایش و عطریات‌شان را پشتِ ویترین‌هایِ شیشه‌یی به نمایش می‌گذاشتند. مشکلِ آن‌ها همین بود؛ برایِ زیباییِ چهره‌های‌شان، بیش از زیباییِ اندیشه‌های‌شان ارزش قائل بودند.

#ساره_مجددی

نامِ این اثر (پوقانه‌هایِ برایِ نان) به محضِ بیدار شدن از خواب، از مادرت می‌پرسی: «ادی، پیسه‌هایِ میده کجاست؟» می‌شنوی: «ده جیبِ چپت، باز گمش نکنی بچیم.» واسکتِ کهنه و چرکینت را می‌پوشی. کفش‌هایِ پینه‌دوزی شده‌ات را هم همین‌طور. زمانِ شروعِ یک روزِ کاریِ جدید است. کراچیِ قراضه‌ات را از حویلی، می‌کشی به کوچهٔ. نخِ پوقانه‌هایِ هوایی رنگی رنگی‌ات را می‌بندی به دسته‌ی چوبی کراچی‌ات. خورشید هنوز بیدار نشده است، مردمِ شهر هم همین‌طور. در ذهنت انتخاب می‌کنی که از کدام کوچه شروع کنی. با کراچی‌ات، کشان کشان از کوچهٔ اول می‌گذری. دروازه‌ها هنوز بسته اند. سگِ لاغرمُردنیِ کنارِ زباله‌دانی دنبالِ چیزی برایِ خوردن می‌گردد. تو هم به یاد می‌آوری که شبِ قبل، با شکمِ گرسنه خوابیده‌ای. در همین حال، بویِ نانِ تازه، مشمامت را نوازش می‌کند. شکمت از گرسنه‌گی فریاد می‌کشد. دست در جیبِ چپت می‌کنی. دهی‌ها و بیستی‌هایِ کهنه و فرسوده را لمس می‌کنی. اوضاع بدتر می‌شود؛ چون به یاد می‌آوری امروز باید پولِ بیش‌تری در بیاوری. مادرت گفته بی آرد خانه نیایی که چیزی به خوردن نیست. بلند‌گو را در می‌آوری. زمانِ فریاد کشیدن، برایِ پر کردنِ شکم است. نعره سر می‌دهی: «پوووقاااانای هوایی! به نانِ‌قاق، به آهنِ کهنه، به پیسه.» خرامان خرامان، لرزان لرزان، فریاد‌کشان می‌روی. چندین بار پشتِ سرِ هم، صدا می‌زنی: «نانِ‌قان! آهن‌کهنه، پوقانه‌هوایی!» جلوتر که می‌روی، صدایِ باز شدنِ دری را می‌شنوی. در دلت طبلِ شادی به صدا در می‌آید. می‌گویی: «آخ! سرِ صبحی، فروش.» سر بر می‌گردانی. مردِ ترش‌رویِ عبوس، پاه‌کوبان به سمتت می‌آید. دستش را با بی‌حرمتی به سویت می‌گیرد و می‌گوید: «تره وله او آدم، دمی گل صبح وقت پوقانه خریدن اس؟ نه به خو می‌مانین آدمه، نه به زندگی. صبح، چاشت، شام! بیست‌وچهار ساعت، دیوانه ما کدین!» سکوت می‌کنی و سر خم می‌اندازی. مرد، غرغرکنان می‌رود. چطور می‌توانستی برایش توضیح بدهی که آن فریادها برایِ فروشِ پوقانه، در واقع فریادی بود برایِ نجاتِ شکمِ گرسنه‌ات؛ برایِ خریدنِ چند کیلو آرد و رساندنِ یک لقمه نان به سفرهٔ خانه‌تان؟ او دروازه‌اش را می‌بندد و تو دوباره بلندگو را به دهانت نزدیک می‌کنی. آرام می‌گویی: «پوووقاااانای هوایی!» لبانت می‌لرزند و نمی‌دانی آیا به فریاد زدنت ادامه بدهی یا صبر کنی تا مردمِ عزیزدردانهٔ شهر از خواب بیدار شوند؟ صدایِ بلند‌گو را بلندتر می‌کنی و این‌بار با تمامِ وجودت فریاد می‌کشی: «بلند شوین، مردمِ آرام و خوابیده! مردمانِ گرسنه به شما نیاز دارند!» صدایت در کوچه می‌پیچد. چند پنجره باز می‌شوند، پرده‌ای کنار می‌رود و دوباره همه‌چیز به سکوت فرو می‌رود. هیچ‌کس پوقانه نمی‌خرد. اما تو هنوز باید آرد بخری. نه. کسی در این شهر به فکرِ گرسنه‌ها نیست. بگذار بخوابند. بگذار.

#ساره_مجددی

پی‌نوشت:«امیدوارم بعدِ خواندنِ این، با آن‌ها مهربان باشید؛ حتی اگر صبح‌ها با صدایِ‌شان از خواب بیدار‌تان می‌کنند.»

یک داستانکِ دیگر از ساره بخوانیم؟؟ ری‌اکت‌های‌تان کو؟