لاله زآر

و چقد جان سخت از تصورمان بودیم …🖤

بلخره فرو خواهد ریخت شادی کسانی که در رنج ما بنا شده است!🙂

ما از راهی اومدیم که ن نور داشت ن رویایی ؛ بعدش فهمیدیم ن تاریکی ترس داره ن تنهایی…

چه‌کردی‌بادل‌و‌جانم؛که‌من‌ازریشه‌ویرانم کمی‌بامن‌مداراکن؛مگرمن‌خاک‌ایرانم؟🫠🖤

🙂

شاید فک کنی برای تو میمیرم ولی اشتباه نکن بنده فقد برای چای میمیرم.☕️

او مثل دیگران نبود یعنی عادت نکرده بود. چرا؟ او خسته بود خسته به حد مرگ. همه چیز برای او بی‌معنی و پوچ شده بود.

گاهی از مقاومت خودم وحشت زده میشوم...💔

می‌گفت وقتی جنازه برای شما نباشه، حلواش براتون شیرینه. گفتم یعنی چی؟ مکث کرد و گفت؛ وقتی درد برای شما نیست از بیرون راجبش حرف زدن راحته ...

دست از جنگ با خودت بردار، به اندازه‌ی کافی ظلم تووی این دنیا هست. اوضاع رو با قربانی کردن خودت از اینی که هست، بدتر نکن.

ما ایستاده‌ایم با پاهای خسته و چشمانی صبور و امیدی که هنوز زنده است؛ یقین دارم، تاریکی ابدی نیست.

🖤

دیوانه منم که میدانم محالی ، اما بازهم دلم چه بی‌گناه تورا میخواهد🫠💔

محبوب من چنان خسته ام که اگر نیامدی هم به درک....

‏یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم، کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.

قبلنا فکر میکردم قراره تو این سن شکفته بشیم، ولی شکافته شدیم.