𝓓𝓪𝓲𝓵𝔂 𝓭𝓸𝓼𝓮

قبلاً هیچ علاقه‌ای به ادبیات روس نداشتم. همیشه از خودم می‌پرسیدم چرا نویسندگان روس این‌قدر به اندوه وفادارند؟ چرا در میان سطر نوشته هایشان همیشه ردی از پوچی و تهی بودن پیدا می‌شود؟ اما گذر زمان، بی‌آنکه حتی متوجه شوم از کِی و چگونه، نگاهم را عوض کرد. حالا کتاب‌های روسی را دست می‌گیرم و می‌خوانم. دیگر آن اندوه برایم غریبه نیست؛ انگار زبانش را یاد گرفته‌ام. حالا ژرفای کلماتشان را نه فقط با ذهنم، بلکه با قلب و روحم درک می‌کنم.

درد و نفرین 💔😭

جوین چنل باشید