خالـق

«کاش می‌تونستم الان بغلت کنم.»

«ببخشید که راه‌های دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه. وقتی موضوع تویی ذهنم خاموش می‌شه. کودک درونم با فریاد این‌ور و اون‌ور می‌دوئه و به هر دری می‌زنه که آدم بزرگه‌ی اون بیرون یه کاری برای عزیزش انجام بده ولی بلد نیستم. اگر تو یادم نمی‌دادی گریه کنم، همون رو هم یادش نمی‌گرفتم و حالا وقتی تو درمونده‌ای، تویی که همه‌چیز رو بهم یاد دادی، نمی‌دونم برات چیکار کنم...»

«کاش بدونی رنجت رو ارزشمند می‌شمارم و متوجه غمی که داری هستم. ان‌قدر دردت سنگینه که کاش کنارت بودم و در سکوت طولانی بغلت می‌کردم.»

«می‌خوای برات بی‌کلام بفرستم؟ نمی‌دونم چطوری از کلماتم استفاده کنم تا روت تاثیر بذاره. می‌تونم آهنگ بفرستم؟ چیزی زمزمه کنم؟ شیرکاکائو بخرم برات؟ هنوز بازن مغازه‌ها، چیزی سفارش بدم؟»

نمی‌تونم بهت بگم چقدر درمونده‌م از این فاصله‌ها، به‌جاش می‌گم:

«ببخشید که ازت دورم.»

انسان نیاز داره به تجربه‌هایی برای سربه‌زیر شدن؟ احتمالاً اما سوگ این تجربه‌ها همه رو وادار به سربه‌زیری می‌کنه؟ نه

پیرت بسوزه عاشقی.

صدای سکوت بعد از پذیرش.

کاش من و تو هیچ‌وقت به این نقطه نمی‌رسیدیم.

- بوی لیمو می‌دی.

«من هیچ‌وقت برای هیچ‌چیز عمیقاً سوگواری نکردم؛ همین به‌تنهایی، هربار دردناک‌تر از معنای عمیق و تلخِ خودِ سوگواری بود.»

جایزه‌ی یکی از دردناک‌ترین جملات درمونده می‌رسه به «کاش اون‌جا بودم.»

چه کنم با این‌همه غم، عزیزکم؟

دیگر لاله نکارید.

تو تغییر نکردی. من باورم عوض شد.

من بنده‌ی بوسه‌های توام.

- من همیشه می‌بینمت، می‌لرزم. + فشار پایینی.