☘☘ کانال دوستان پایدار ☘☘
Ir al canal en Telegram
کانال آهنگ و موزیک ویدیو بحث سیاسی ممنوع شعر و یاداشت های جالب کنار هم ب مهر و دوستی
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
265
Suscriptores
+124 horas
+157 días
+4130 días
Archivo de publicaciones
زنده یاد نادر ابراهیمی
ما برای پرسیدنِ نامِ گُلی ناشناس
چه سفر ها کرده ایم
ما برای بوسیدنِ خاکِ سرِ قلّه ها
چه خطرها کرده ایم
ما برای آن که ایران
خانه ی خوبان شود
رنجِ دوران برده ایم
ما برای آن که
ایران گوهری تابان شود
خونِ دل ها خورده ایم
ما برای بوییدن بویِ گُلِ نسترن
چه سفر ها کرده ایم
ما برای نوشیدنِ شورابه های کویر
چه خطرها کرده ایم
ما برای خواندن این قصه ی عشقِ به خاک
رنجِ دوران برده ایم
ما برای جاودانه ماندن این عشقِ پاک
خونِ دل ها خورده ایم
17 nov, 10:54
داستان زمستانی که راه بسته شد!
هفتساله بودم که آن زمستان آمد. روستای نقاش، نزدیک آوج. برفی بارید که حتی پیرهای روستا هم چنین چیزی به یاد نداشتند. سه روز و سه شب پیوسته بارید. روز چهارم که آسمان باز شد، جادهٔ روستا به آوج زیر برف گم شده بود. سیم برق پاره شده بود و از آن بدتر، رادیوی بابا فقط خشخش میکرد.
روز اول برای ما بچهها مثل عید بود. روز دوم کمتر. روز پنجم آرد نانوایی تمام شد. روز هفتم نفت چراغها رو به تمام شدن بود و مادرها دیگر بلند حرف نمیزدند.
یادم هست شب هشتم بود. دور کرسی نشسته بودیم که عمو حیدر، که مرد ساکتی بود، ناگهان گفت: «هیچکس نمیآید. شهر، ما را فراموش کرده.» هیچکس جوابش را نداد. همان سکوت از هر برفی سردتر بود. من خیلی ترسیده بودم؛ نه از برف، از چشمهای بزرگترها.
فردا صبح به سختی رفتم خانهٔ مش رحیم. پیرترین مرد روستا بود و باغ گردوی ته روستا مال او. توی حیاط برف را کنار میزد و زیر لب شعر میخواند. بعد از سلام و احوالپرسی گفتم: «مش رحیم، عمو حیدر میگوید ما را فراموش کردهاند.»
دست از کار کشید. نگاهی به جادهٔ گمشده انداخت و گفت: «بیا با من.»
رفتیم ته باغ، کنار درخت گردوی بزرگ. برف را از پای درخت کنار زد. خاک سیاه بیرون آمد. گفت: «دست بزن.» دست زدم. خاک گرم بود. توی آن سرما، گرم بود.
مش رحیم گفت: «این درخت سه ماه است نه برگ دارد، نه میوه، نه سایه. از بیرون مرده به نظر میرسد. هیچ پرندهای رویش نمینشیند. هیچ رهگذری نگاهش نمیکند. اما زیر زمین، ریشه بیدار است.» همانطور که دست روی زمین میکشید، ادامه داد: «میدانی پسر؟ درخت توی زمستان یک کار دارد و آن هم این است که ریشه را زنده نگه دارد. همین. نه شکوفه بدهد، نه میوه. فقط ریشه را نگه دارد. درختی که این کار را بکند، بهار را میبیند. درختی که بگوید چون کسی مرا نمیبیند پس تمام شدهام، حتی اگر بهار هم بیاید دیگر به کار نمیآید.»
بعد گفت: «حالا برو به عمو حیدرت بگو مش رحیم گفت تنور خانهٔ ما روشن است. هر کس یک مشت آرد دارد بیاورد، امشب همه نان داریم.»
آن شب چند خانواده دور تنور مش رحیم جمع شدند. نان کم بود، اما سکوت شکست. ننهجان برای بچهها قصه گفت. عمو حیدر برای اولین بار بعد از هشت روز خندید. فردایش مردها بیل برداشتند و رفتند سر جاده. نه برای اینکه بتوانند تا آوج را باز کنند؛ نه، نمیتوانستند. فقط صد متر را باز کردند. اما شب که برگشتند، دیگر مردهای شب هشتم نبودند.
راه بیستودو روز بعد باز شد. جالب اینجاست که نه فقط با بیل بزرگترها، بلکه با کمک آفتاب.
وقتی اولین ماشین از آوج رسید، راننده گفت: «تمام این مدت توی شهر حرف روستای شما بوده. میدانستند! نگران بودند… فقط نمیتوانستند برسند.»
سالها بعد فهمیدم مش رحیم آن روز دو چیز به من یاد داد، نه یکی.
اول اینکه فراموششدگی یک حس است، نه یک حقیقت. دنیا ما را فراموش نکرده بود. فقط دستش نمیرسید. چون هیچ درختی در تاریخ از بینگاهی رهگذر خشک نشده.
دوم اینکه توی زمستان کسی از تو نمیخواهد بهار بیاوری. از تو یک کار میخواهند: ریشه را زنده نگه داری.
یک تنور روشن، یک مشت آرد، یک قصه برای بچهها، صد متر راهی که به هیچجا نمیرسد… اما آدم را زنده نگه میدارد.
امروز ایران توی زمستانی است که راهش بسته است. سیمها را بریدهاند، رادیو خشخش میکند، نانوایی آرد ندارد و هر شب کسی توی خانهای میگوید: «ما را فراموش کردهاند.» من آن سکوت را میشناسم. از هر برفی سردتر است.
اما ریشه زنده است. دست بزن، گرم است. هر معلمی که هنوز درس میدهد، هر مادری که هنوز قصه میگوید، هر همسایهای که هنوز در میزند و میپرسد «چیزی لازم نداری؟»، ریشه است. از بیرون دیده نمیشود. اما درخت با همین زنده است.
راه باز میشود. همیشه باز شده. سؤال این نیست که کی. سؤال این است که روزی که باز شد، ما چه حالی داریم؛ درختی با ریشهٔ گرم، یا چوبی خشک که منتظر نگاه رهگذر مانده.
هموطنم، عزیزم، رفیقم و پارهٔ تنم، امشب یک مشت آرد بردار و در خانهٔ همسایه را بزن. بهار از همانجا شروع میشود.
ایرانمان هزاران سال است که تکیه بر ریشه و فرهنگ مردمی کرده که این خاک را زنده نگه داشتهاند و ایرانی بودن را معنا کردهاند…
پس تو در گرمای امید این خاک باش.
17 nov, 10:54
به سر خاک پدر، دخترکی
صورت و سینه به ناخن میخست
که نه پیوند و نه مادر دارم
کاش روحم به پدر میپیوست
گریهام بهر پدر نیست که او
مرد و از رنج تهیدستی رست
زان کنم گریه که اندر یم بخت
دام بر هر طرف انداخت گسست
شصت سال آفت این دریا دید
هیچ ماهیش نیفتاد به شست
پدرم مرد ز بی داروئی
وندرین کوی، سه داروگر هست
دل مسکینم از این غم بگداخت
که طبیبیش ببالین ننشست
سوی همسایه پی نان رفتم
تا مرا دید، در خانه ببست
همه دیدند که افتاده ز پای
لیک روزی نگرفتندش دست
آب دادم به پدر چون نان خواست
دیشب از دیدهٔ من آتش جست
هم قبا داشت ثریا، هم کفش
دل من بود که ایام شکست
این همه بخل چرا کرد، مگر
من چه میخواستم از گیتی پست
سیم و زر بود، خدائی گر بود
آه از این آدمی دیوپرست
🌸 پروین اعتصامی
17 nov, 10:54
💐🍂🍂💐🍂🍂💐🍂🍂💐🍂🍂
«چند قانون مهم زندگی:»
اگه بهت چیزی نگفتن، اصرار نکن که بدونی.
اگر دیر بهت گفتن، جوابت باید نه باشه.
اگه جزو دعوتهای اصلی نیستی، به هیچ وجه نرو.
اگه بازیت ندادن، به زور نخواه جزو بازی باشی.
اگر ازت سواستفاده شد، اون آدمو حذف کن.
اگر ارزشتو نمی دونن، تو ارزش خودتو بدون.
اگر قدرت دونسته نمیشه ،خودت رو ازشون بگیر.
اگر به اندازهی خودت بهت توجه نمیشه، جدا شو.
اگر همش خودت رو توضیح میدی،بدون که این رو به کسی بدهکار نیستی.
اگه همش داری خودتو توجیه میکنی،بدون که نیازی نیست خودتو به کسی ثابت کنی.
اگه همش داری کاراتو توجیه میکنی،بدون این کاری نیست که باید برای بقیهانجام بدی.
اگر مسیجاتو نمی بینن، از انرژیتمحافظت کن. ولشون کن.
احترام از خودت شروع می شه، آدمایدرست تو رو مجبور بهگداییش نمیکنن.
منشأ احترامت خودتی، تو حالتدرست، نیاز نداری احترام رو گدایی کنی.
اول خودت به خودت احترام میذاری و بعد بقیه.
کارت احترام دست خودته، اگه درستبازی کنی مجبور نیستی از بقیه طلبش کنی.
17 nov, 10:54
🎥 موزیک ویدیو عربی بسیار زیبا و
خاطره انگیز
" اللیالی"
از : خانم" نوال الزغبی Nawal "
17 nov, 10:54
⭐️🌙
📕_داستان_کوتاه_شب
نقل است که شیخ الرئیس ابوعلی سینا وقتی از سفرش به جایی رسید اسب را بر درختی بست و کاه پیش او ریخت و سفره پیش خود نهاد تا چیزی بخورد ، روستایی سوار بر الاغ آنجا رسید
از خرش فرود آمد و خر خود را در پهلوی اسب ابوعلی سینا بست تا در خوردن کاه شریک او شود و خود را به شیخ نهاد تا بر سفره نشیند ...
شیخ گفت : خر را پهلوی اسب من مبند که همین دم لگد زند و پایش بشکند!
روستایی آن سخن را نشنیده گرفت ، با شیخ به نان خوردن مشغول گشت . ناگاه اسب لگدی زد . روستایی گفت : اسب تو خر مرا لنگ کرد!
شیخ ساکت شد و خود را لال ظاهر نمود! روستایی او را کشان کشان نزد قاضی برد . قاضی از حال سوال کرد ، شیخ هم چنان خاموش بود . قاضی به روستایی گفت : این مرد لال است؟
روستایی گفت : این لال نیست بلکه خود را لال ظاهر ساخته تا اینکه تاوان خر مرا ندهد . پیش از این با من سخن گفته ،
قاضی پرسید : با تو سخن گفت؟
او جواب داد که : گفت خر را پهلوی اسب من نبند که لگد بزند و پایش بشکند . قاضی خندید و بر دانش شیخ آفرین گفت ...
شیخ پاسخی گفت که زان پس در زبان پارسی مثل گشت :
جواب ابلهان خاموشی است
امثال و حکم
✍علی اکبر دهخدا
17 nov, 10:52
یک نفر نیست بگوید من حیـران چـه کنـم
تـو بگـو در پی آن سرو خـرامـان چـه کـنم
شـام تــاریک دل و دلـهــره ی هـجـرت یار
بی تو با خاطره ی خیس خـیابان چه کنم
من سرگشـته ی سـودازده با حسرت و درد
بی تو باســوز دل وحـال پـریشان چه کنم
مـن که بیـمار غم عشق تـوام در هـمه حال
شـب بی هـم نفـسی با تـن لرزان چـه کنم
رفتـی و داغ فـراقـت چـه جفـاهـا که نکرد
من واین خون دل ودیده ی گریان چه کنم
دل محنت زده ام چله نشین تو شده است
زیــر آوار غـم و خـانـه ی ویـران چه کـنم
بعد تو هـمدم من سقـف سیاه قفـس است
فـال مبهم شـده را در تـه فنـجان چه کـنم
بخـت تـــارم فــرجی نیـست نـگارا مـددی
بـی تو بـا بغـض گلو و دل نــالان چه کنـم
شـده کارم به در و پنجـره هـا خیره شـدن
من و زانوی غم و گوشه ی ایوان چه کنم
چـه کنم با چـه کـنــم هــای جدایی صـنما
بی لب لعـل تـو و آتـش حـرمــان چه کـنم
دفــتـر خـاطــره ام یـخ زده از سـوز جگـر
من درمانده در این سوز زمستان چه کـنم
بـه کـجا شکوه بـرد "ناصح" دلـداده ی تـو
مانده ام بعد تو با گریه ی پنهان چـه کنـم
17 nov, 10:52
کل مردم ایران این آهنگ زیبا را شنیده اند.
و با آن نوستالوژی های فراوانی دارند،
اما تاکنون کمتر کسی چهره خواننده اصلی
و اولیه آن را دیده است!
یک بار دیگر آهنگ جاودانه (به سوی تو)
همراه با تصاویری از ایران در ایام گذشته
را بشنویم و ببینیم تا اندکی حال دلمان بهتر شود!...
17 nov, 10:52
💫ترسم این است
نیایـی نفسـم تنگ شود
✨نقش رویایی تو هی
کم و کم رنگ شود
💫 ثانیه گُم بشود
عقـــربه ها گیج شود
✨ دل، خوش باورم
آواره و دلتنگ شود
شبتون درکمال ارامش❤️
17 nov, 10:52
دیر آمدی ... درست!
پرستار پروانه و ارغوان بودهای، درست!
مراقب خواناترین ترانه از هقهقِ گریه بودهای، درست!
رازدارِ آوازِ اهل باران بودهای، درست!
خواهرِ غمگینترین خاطراتِ دریا بودهای، درست!
اما از من و این اندوهِ پُرسینه بیخبر، چرا؟
*سیدعلی_صالحی*
دکلمه: خسرو شکیبایی
17 nov, 10:52
به خوشیهای کوچک دل ببند
گاهی زندگی با همان لحظههای کوچک قشنگ میشود...
به خوشیهات دل ببند، حتی اگر کوچک باشند.
آنها چراغهای روشنی هستند که راهت را زیبا میکنند.
شبتون آرام دوستان
🍃♥🍃♥🍃
17 nov, 10:52
