𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 56 سوفیا دست‌هاش رو داخل جیب هودی‌اش کرده بود و چند قدم عقب‌تر از لیام راه می‌رفت. لیام اما حواسش جای دیگه بود. نگاهش مدام خیابون رو می‌گشت. «اون گفت میره یه لحظه… ولی خیلی طول کشید.» سوفیا شونه بالا انداخت. «شاید نخواست برگرده.» لیام سریع برگشت سمتش. «این حرفو نزن.» سوفیا مکث کرد. بعد با صدای آروم‌تری گفت: «باشه… ولی اگه رفته باشه چی؟» لیام جواب نداد. فقط مسیر رو تندتر کرد. از زبان آیلا: پارک خلوت بود. نشسته بودم روی نیمکت و به زمین نگاه می‌کردم. باد آروم از بین درخت‌ها رد می‌شد. ولی توی سر من هیچ چیزی آروم نبود. همه چیز از هم جدا شده بود. لیام… مارگارت… پیام‌ها… و اون جمله لعنتی. سرم رو بین دست‌هام گرفتم. «باید تموم بشه…» ولی نمی‌دونستم چی باید تموم بشه. فقط می‌دونستم خسته‌ام لیام از پیچ خیابون که گذشت، توقف کرد. نگاهش افتاد به پارک. و بعد… به نیمکت. آیلا اونجا بود. بی‌حرکت. سوفیا از پشت سرش رسید. آرام گفت: «اونجاست.» لیام چیزی نگفت. فقط رفت. از زبان آیلا: صدای قدم‌ها رو شنیدم. اما تکون نخوردم. فکر کردم شاید خیاله. تا اینکه صدا نزدیک‌تر شد. «آیلا.» سرم رو بالا آوردم. لیام بود. چند ثانیه فقط نگاش کردم. بعد آروم گفتم: «نمی‌خواستم برگردم.» لیام نشست کنارم. نه سوال پرسید. نه اعتراض کرد. فقط گفت: «لازم نیست الان چیزی توضیح بدی.» این جمله یه جور عجیبی آرومم کرد. ولی نه کامل. نگاهم رو به جلو دوختم. «من نمی‌فهمم چرا همه چیز انقدر پیچیده شده.» لیام خیلی آروم جواب داد: «چون داری سعی می‌کنی همه چیز رو تنهایی نگه داری.» سکوت افتاد. باد سردتر شد. چند لحظه بعد، نفس عمیقی کشیدم. انگار چیزی توی سینه‌م گیر کرده بود. «من…» جمله‌م نصفه موند. دستم رفت سمت قلبم. درد تیزی توی قفسه سینه‌م پیچید. چشم‌هام تار شد. «لیام…» صدام لرزید. لیام سریع برگشت سمتم. «آیلا؟» خواستم چیزی بگم، ولی صدام درنیومد. همه چیز دورم شروع کرد به چرخیدن. و آخرین چیزی که حس کردم… صدای نگران لیام بود که اسمم رو صدا می‌زد. و بعد… همه چیز تار شد.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 55 از زبان آیلا: آب سرد رو به صورتم زدم. چند بار. انگار می‌خواستم همه چیز رو از ذهنم بشورم. ولی فکرها ول‌کن نبودن. اون جمله هنوز توی سرم می‌پیچید. «اگه بخوایم درباره اون پیام‌های ناشناس بنویسیم…» چشم‌هام رو بستم. نه. این ایده خوبی نبود. برای هیچ‌کدوممون. نفس عمیق کشیدم و دستم رو روی لبه سینک گذاشتم. گوشیم توی جیبم لرزید. درش آوردم. ایوان. پیام: «کجایی؟» نگاهم چند ثانیه روی صفحه موند. بعد فقط گوشی رو خاموش کردم. نه حوصله جواب داشتم، نه توانش رو. نگاهم توی آینه افتاد. خودم رو نشناختم. یه لحظه احساس کردم خیلی خسته‌تر از چیزی‌ام که باید باشم. سوفیا با دست به دفتر طراحی‌هاش تکیه داده بود. ولی دیگه هیجان قبل رو نداشت. لیام نگاهش کرد. «برو آروم‌تر فکر کن.» سوفیا پوزخند زد. «من دارم آروم فکر می‌کنم. تویی که قیافه‌ات این شکلیه.» «طبیعیه.» «نه، نیست.» لیام آه کشید. نگاهش رفت سمت راهروی دستشویی. «زیاد طول کشید.» سوفیا شونه بالا انداخت. «شاید نمی‌خواد برگرده.» لیام سریع گفت: «این حرفو نزن.» سوفیا مکث کرد. بعد جدی‌تر گفت: «تو می‌دونی مشکلش چی بود، نه؟» لیام جواب نداد. سوفیا ادامه داد: «اون فقط ناراحت نبود. ترسیده بود.» لیام بالاخره نگاهش کرد. «تو از کجا می‌دونی؟» «چون آدم‌ها رو می‌شناسم.» لیام پوزخند زد. «نه، تو زیادی سریع قضاوت می‌کنی.» سوفیا اخم کرد. «و تو زیادی ازش محافظت می‌کنی.» سکوت افتاد. لیام آرام گفت: «تو نمی‌فهمی.» سوفیا هم همون‌قدر آرام جواب داد: «نه… تو زیادی می‌فهمی.» برای چند ثانیه هیچ‌کس حرف نزد. فقط صدای کافه بود و نگاه‌هایی که سنگین شده بود. از زبان آیلا: وقتی از دستشویی بیرون اومدم، چند لحظه پشت دیوار ایستادم. نفس کشیدم. قرار بود برگردم سر میز. ولی نرفتم. نگاهم افتاد به شیشه بزرگ کافه. لیام اونجا بود. در حال حرف زدن با سوفیا. ولی انگار ذهنش جای دیگه بود. یه لحظه دلم خواست برگردم. بعد یادم افتاد: «اگر درباره این چیزها حرف بزنیم… خیلی چیزها افشا میشه.» دستم رو مشت کردم. نه. الان نه. آروم از در کافه بیرون اومدم. بدون اینکه کسی بفهمه. هوا خنک بود. و من فقط راه افتادم. نمی‌دونستم کجا. فقط می‌دونستم نمی‌خوام اون لحظه برگردم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 54 سوفیا دفتر طراحی‌اش را روی میز باز کرده بود. چندین طرح مختلف روی صفحه‌ها دیده می‌شد. آیلا هم دفترش را آورده بود و هر از گاهی چیزی به ایده‌های داستان اضافه می‌کرد. اما مشکل اینجا بود که... هیچ‌کدامشان نمی‌دانستند داستان دقیقاً قرار است درباره چه باشد. «خب؟» سوفیا مدادش را روی میز گذاشت. «الان سه نفر نشستیم اینجا و هنوز موضوع داستان رو نداریم.» لیام جرعه‌ای از نوشیدنی‌اش خورد. «این دقیقاً تعریف جلسات ایده‌پردازیه.» «نه، این تعریف اتلاف وقته.» آیلا خندید. سوفیا چند ثانیه به دفترش خیره ماند. بعد ناگهان انگار چیزی به ذهنش رسیده باشد، سرش را بالا آورد. «صبر کنین...» لیام فوراً گفت: «هر وقت اینو میگی، من نگران میشم.» «ساکت باش.» بعد با هیجان رو به آیلا کرد. «اگه داستان رو از روی همون پیام‌های ناشناس بنویسیم چی؟» سکوت. لبخند روی صورت آیلا کم‌رنگ شد. لیام هم اخم کرد. سوفیا که متوجه نشده بود، ادامه داد: «جدی میگم. یه دختر که براش پیام‌های عجیب میاد، بعد» «سوفیا.» صدای لیام جدی شد. اما دیر شده بود. آیلا به دفتر روی میز خیره شده بود. انگار ناگهان تمام انرژی‌اش از بین رفته باشد. سوفیا مکث کرد. «منظور بدی نداشتم...» آیلا لبخند کوچکی زد. لبخندی که اصلاً به چشم‌هایش نرسید. «میدونم.» چند ثانیه سکوت کرد. بعد آرام گفت: «فقط... اگه بخوایم درباره اون بنویسیم، خیلی از حقیقت‌ها افشا میشه.» هیچ‌کس چیزی نگفت. برای اولین بار، حتی سوفیا هم جوابی نداشت. آیلا نفس عمیقی کشید. «ببخشید.» لیام سرش را بلند کرد. «آیلا؟» «فقط یکم حالم خوب نیست.» بعد از جایش بلند شد. «الان برمیگردم.» و قبل از اینکه کسی چیزی بگوید، به سمت سرویس بهداشتی کافه رفت. چند ثانیه سکوت روی میز حاکم شد. سوفیا آرام گفت: «من خرابش کردم؟» لیام نگاهش کرد. «خودت چی فکر میکنی؟» «من فقط یه ایده دادم.» «یه ایده خیلی بد.» سوفیا اخم کرد. «از کجا باید می‌فهمیدم؟» «سوفیا، اون موضوع هنوز برایش سخته.» «من که نمی‌خواستم ناراحتش کنم.» «ولی کردی.» سوفیا مدادش را روی میز انداخت. «خیلی خب، معذرت می‌خوام.» «مسئله این نیست.» «پس چیه؟» برای لحظه‌ای سکوت بینشان افتاد. بعد سوفیا با لحن جدی‌تری گفت: «تو هم داری زیادی ازش محافظت می‌کنی.» لیام سرش را بلند کرد. «چی؟» «از وقتی اسم آیلا اومده، انگار مسئول همه چیزش شدی.» «این حرف مسخره‌ست.» «نه، نیست.» «سوفیا.» «خودت هم میدونی دارم راست میگم.» فک لیام منقبض شد. چند ثانیه فقط به خواهرش خیره ماند. در همان لحظه، هر دو متوجه شدند که بحث دیگر فقط درباره آن پیام‌های ناشناس نیست. و هیچ‌کدامشان نفهمیدند که در آن سوی کافه... آیلا هنوز برنگشته بود.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 53 از زبان آیلا: زنگ آخر که خورد، کیفم رو برداشتم و از کلاس بیرون اومدم. راهروها مثل همیشه شلوغ بودن. دانش‌آموزها با صدای بلند حرف می‌زدن، می‌خندیدن و به سمت خروجی می‌رفتن. منم مثل بقیه از ساختمان خارج شدم. تمام فکرم درگیر ایده‌ای بود که دیشب برای پروژه نوشته بودم. اونقدر درگیر فکرهام بودم که متوجه نشدم کسی داره اسمم رو صدا می‌زنه. «آیلا!» برگشتم. و قبل از اینکه حتی فرصت فکر کردن داشته باشم... یه نفر با سرعت سمتم اومد و بغلم کرد. «بالاخره پیدات کردم!» شوکه شده بودم. کاملاً شوکه. چند ثانیه طول کشید تا مغزم پردازش کنه چه اتفاقی افتاده. دختر قدبلندی با موهای روشن مقابلم ایستاده بود و انگار از خوشحالی می‌خواست منفجر بشه. «اوه خدای من، تو واقعاً آیلا هستی!» پلک زدم. «بله...؟» «من سوفیام!» و بعد دوباره دست‌هام رو گرفت. «من باید این پروژه رو با تو شروع کنم!» از پشت سرش صدای آشنایی اومد. «گفتم آروم‌تر باش.» سرم رو بلند کردم. لیام بود. دست‌هاش داخل جیب هودیش بود و معلوم بود چند دقیقه‌ای هست که داره این صحنه رو تحمل می‌کنه. سوفیا برگشت سمتش. «تو ساکت باش.» «من کاری نکردم.» «دقیقاً مشکل همینه.» اخم کردم. «صبر کنین...» هردوشون نگاهم کردن. «شماها دنبال من می‌گشتین؟» سوفیا انگار این سؤال بدیهی‌ترین سؤال دنیا بود. «البته که می‌گشتیم!» «چرا؟» «چون می‌خواستم خودت رو ببینم.» لیام زیر لب گفت: «از دیروز تا حالا فقط همینو گفته.» «چون مهمه.» بعد دوباره برگشت سمتم. «می‌دونی چند وقته منتظر این پروژه‌ام؟» خنده‌ام گرفت. «فکر کنم خیلی.» «خیلی خیلی.» لیام با خونسردی گفت: «می‌تونی نصف حرفاشو نادیده بگیری.» «هی!» «چی؟» «دارم کمک می‌کنم.» این بار خودم هم خندیدم. چند دقیقه بعد، هر سه نفر داخل یه کافه کوچیک نشسته بودیم. سوفیا دفتر طراحی‌هاش رو روی میز پهن کرده بود. و با هیجان درباره شخصیت‌ها و ایده‌ها حرف می‌زد. «و بعد این شخصیت وارد داستان میشه.» «و بعد این یکی.» «و بعد شاید یه گربه هم اضافه کنیم.» لیام گفت: «چرا گربه؟» «چون گربه‌ها فوق‌العاده‌ان.» «این دلیل منطقی نیست.» «هست.» گوشی من روی میز لرزید. نگاه کردم. ایوان. لبخند زدم و تماس رو جواب دادم. «بله؟» صدای ایوان فوراً اومد: «کجایی؟» «سلام .» «آیلا.» «کافه‌ام.» «کدوم کافه؟» «ایوان، من پنج سالم نیست.» «سؤال من هنوز جواب نگرفته.» سوفیا که مکالمه رو می‌شنید، خنده‌اش گرفت. من آه کشیدم. «حالم خوبه.» «مطمئنی؟» «بله.» «تنهایی نیستی؟» نگاهم بین لیام و سوفیا چرخید. «نه.» «با کی؟» چند ثانیه سکوت کردم. بعد گفتم: «با لیام و سوفیا.» آن طرف خط سکوت شد. سکوتی که اصلاً امیدوارکننده نبود. «ایوان؟» «دارم سعی می‌کنم آروم بمونم.» چشم‌هام رو بستم. لیام که حدس زده بود چه خبره، سرش رو پایین انداخت تا نخنده. سوفیا هم تقریباً داشت از خنده خفه می‌شد. ایوان بالاخره گفت: «تا یک ساعت دیگه خونه‌ای.» «ایوان...» «یک ساعت.» «ایوان.» «پنجاه و نه دقیقه.» تماس قطع شد. برای چند ثانیه به صفحه گوشی خیره موندم. بعد سوفیا ترکید از خنده. «خدای من، اون واقعاً برادرته؟» «متأسفانه.» «من عاشقشم.» «من نه.» لیام بالاخره خندید. و برای اولین بار... پروژه‌ای که قرار بود فقط یک همکاری ساده باشه، بیشتر شبیه شروع یک دوستی جدید به نظر می‌رسید.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 52 از زبان آیلا: اتاقم ساکت بود. فقط نور چراغ مطالعه روی دفتر باز جلوم افتاده بود. خودکار رو بین انگشت‌هام چرخوندم و دوباره به صفحه سفید خیره شدم. قرار بود برای پروژه سوفیا ایده بنویسم. حداقل برای همین نشسته بودم پشت میز. ولی بعد از بیست دقیقه... هنوز حتی یک خط هم ننوشته بودم. آهی کشیدم. خودکار رو روی میز انداختم. «عالیه.» قرار بود به داستان فکر کنم. اما ذهنم مدام برمی‌گشت به امروز. به راهرو مدرسه. به حرف‌های لیام. به اینکه چقدر عادی با هم حرف زده بودیم. و... به اینکه مارگارت هنوز اسمم رو یادش بود. صدای در باعث شد از فکرم بیرون بیام. قبل از اینکه جواب بدم، در باز شد. میا سرش رو داخل اتاق آورد. «داری درس می‌خونی؟» «نه.» «پس چرا قیافه‌ات اینطوریه؟» «چه طوریه؟» میا چند ثانیه نگاهم کرد. «انگار داری به قتل فکر می‌کنی.» با خنده بالش رو به سمتش پرت کردم. «برو بیرون.» میا خندید و وارد اتاق شد. «نوآ گفت بیام ببینم زنده‌ای یا نه.» «خیلی لطف کرده.» «منم همینو گفتم.» چند ثانیه بعد، صدای قدم‌های دیگه‌ای اومد. این بار نوآ بود. بدون اجازه وارد شد. «پس زنده‌ست.» اخم کردم. «شماها در زدن بلد نیستین؟» «نه.» و خیلی راحت روی تختم نشست. میا هم کنارش پرید. «داری چی می‌نویسی؟» سریع دفتر رو بستم. «هیچی.» نوآ مشکوک نگاهم کرد. «هیچی؟» «آره.» «پس چرا قایمش کردی؟» «چون فضولی نکن.» نوآ لبخند کجی زد. «حتماً مربوط به همون پروژه‌ست.» میا هیجان‌زده گفت: «پروژه؟» لعنت. نوآ خندید. «گیر افتادی.» در همون لحظه ایوان هم از کنار اتاق رد شد. نگاهی به داخل انداخت. بعد با دیدن همه ما داخل اتاق گفت: «جلسه مخفیانه تشکیل دادین؟» «بله.» میا جواب داد. «موضوع جلسه چیه؟» میا بی‌درنگ گفت: «یه پروژه با یه دختر به اسم سوفیا.» نوآ از خنده منفجر شد. من همون لحظه بالش دوم رو سمت میا پرت کردم. «خائن.» ایوان وارد اتاق شد. «سوفیا؟» «هیچی نیست.» «مطمئنی؟» «بله.» نوآ با شیطنت گفت: «خواهر ناتنی لیامه.» برای چند ثانیه سکوت شد. بعد ایوان آروم سرش رو تکون داد. «آها... رسیدیم به بخش اصلی داستان.» «ایوان.» «چی؟» «هیچی.» میا خندید. نوآ خندید. حتی ایوان هم لبخند زد. و برای اولین بار بعد از مدت‌ها... اتاقم به جای نگرانی و استرس، پر از صدای خنده شد. همون موقع اولیایو از پایین پله‌ها صدا زد: «شماها دارین اون بالا زندگی می‌کنین یا قصد دارین بیاین پایین؟» میا سریع از جا پرید. «مامان عصبانی شده.» نوآ گفت: «مامان هیچ‌وقت عصبانی نمیشه.» «ولی اگه دسر رو قبل ما بخورین، من عصبانی میشم.» و در کمتر از چند ثانیه، هر سه نفر از اتاق بیرون دویدن. من تنها موندم. نگاهم دوباره روی دفتر افتاد. صفحه هنوز سفید بود. اما این بار... یه لبخند کوچیک روی صورتم نشست. خودکار رو برداشتم. و اولین جمله رو نوشتم. شاید بالاخره وقتش رسیده بود که این داستان شروع بشه.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 51 در خانه هنوز سکوت سنگینی حاکم بود. ریچارد به اتاق کارش رفته بود. و سوفیا از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد. چند دقیقه گذشت. بعد ناگهان از جا بلند شد. «نه.» مارگارت سرش را بلند کرد. «نه چی؟» سوفیا با عجله به سمت پله‌ها رفت. «لیام الان حالش خوب نیست.» مارگارت اخم کرد. «سوفیا...» اما دختر حرفش را قطع کرد. «برمی‌گردونمش.» و قبل از اینکه کسی چیزی بگوید، از پله‌ها بالا دوید. چند دقیقه بعد با یک هودی و کفش‌هایش برگشت پایین. اتین که تازه وارد سالن شده بود، متعجب پرسید: «کجا داری میری؟» «دنبال لیام.» آدریان خسته گفت: «بزرگ شده، برمی‌گرده.» سوفیا اخم کرد. «میدونم.» «پس؟» «بازم میرم.» هیچ‌کس جوابی نداشت. مارگارت فقط آه کشید. و سوفیا از خانه بیرون رفت. هوا کم‌کم رو به تاریکی می‌رفت. لیام بی‌هدف در خیابان قدم می‌زد. دست‌هایش داخل جیب هودی‌اش بود. ذهنش هنوز درگیر حرف‌های ریچارد بود. هرچه بیشتر به آن فکر می‌کرد، بیشتر عصبانی می‌شد. انگار همه تصمیم گرفته بودند بدون اینکه چیزی بدانند، قضاوتش کنند. بدون اینکه متوجه شود، مسیرش او را به پارک کوچکی رساند. روی یکی از نیمکت‌ها نشست. و سرش را عقب برد. «روز مزخرفی بود...» صدایی آشنا از پشت سرش آمد. «موافقم.» لیام سریع برگشت. سوفیا آنجا ایستاده بود. نفس‌نفس می‌زد. و معلوم بود کلی دنبالش گشته. لیام با ناباوری گفت: «تو دیگه اینجا چی کار می‌کنی؟» سوفیا روی نیمکت کنارش نشست. «دنبالت اومدم.» «برای چی؟» «چون یکی باید حواسش بهت باشه.» لیام پوزخند زد. «من پنج سالم نیست.» «رفتارت چرا.» لیام خواست چیزی بگوید. ولی سوفیا زودتر ادامه داد: «میدونی، گاهی خیلی شبیه بچه‌ها میشی.» «خیلی ممنون.» «خواهش میکنم.» برای اولین بار از وقتی خانه را ترک کرده بود، لبخند کوچکی روی صورت لیام نشست. سوفیا که متوجه شده بود، لبخند زد. «دیدی؟ هنوز نمردی.» «خفه شو.» «نه.» چند ثانیه سکوت بینشان افتاد. بعد سوفیا آرام‌تر گفت: «به حرف‌های ریچارد فکر نکن.» لبخند لیام محو شد. «سخته.» «میدونم.» «انگار همه فکر می‌کنن من دارم یه کار اشتباه می‌کنم.» سوفیا به زمین نگاه کرد. «همه نه.» لیام چیزی نگفت. سوفیا ادامه داد: «من فکر نمی‌کنم.» لیام نگاهش کرد. سوفیا شانه بالا انداخت. «تو فقط نگران آدمایی میشی که برات مهمن.» برای چند لحظه سکوت شد. بعد لیام آهسته گفت: «همین باعث دردسر میشه.» سوفیا لبخند کم‌رنگی زد. «شاید.» «شاید؟» «ولی فکر نمی‌کنم ارزشش رو نداشته باشه.» لیام نگاهش کرد. و برای اولین بار آن شب... حس کرد حداقل یک نفر حرفش را می‌فهمد.

بیاید ناشناس همینطوری پیام بدید منم بخونم تا پارت جدید آماده شه🙂‍↔️❤️

گرچه هنوزم خیلی خوب نیستم ولی خب🙂‍↔️

سلامممم👋

بچه ها..امروز اصلا حالم خوب نیس برای فعالیت..:) فردا جبران میکنم❤️🥲

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 50 از زبان لیام: وقتی به خونه رسیدم، هنوز در رو کامل نبسته بودم که صدای سوفیا توی راهرو پیچید. «لیااااام!» سرمو بالا آوردم. سوفیا تقریباً دوید سمتم. «خب؟!» اخم کردم. «سلام به تو هم.» «ولش کن، باهاش حرف زدی؟» کتم رو روی مبل انداختم. «آره.» چشم‌هاش برق زد. «واقعاً؟» «آره.» «و؟» «و هیچی.» «لیام!» خندم گرفت. «گفتم باهاش حرف زدم.» سوفیا دست به سینه ایستاد. «همین؟» «فهمیدم هنوز ازت می‌ترسه.» «خیلی بامزه‌ای.» «ممنون.» بالشی از روی مبل برداشت و سمتم پرت کرد. منم خندیدم. «در ضمن، ایده‌ی پروژه رو بهش گفتم.» سوفیا فوری جدی شد. «چی گفت؟» «بدش نیومد.» «یعنی قبول کرد؟» «نه.» «یعنی رد کرد؟» «نه.» «لیام!» «سوفیا!» هر دومون چند ثانیه بهم زل زدیم. بعد سوفیا کلافه گفت: «تو بدترین آدم دنیا برای تعریف کردن ماجراهایی.» «می‌دونم.» سوفیا روی مبل نشست. «ولی بالاخره باید یه روز بیاد پیشم.» «احتمالاً.» «نه، قطعاً.» بعد با هیجان ادامه داد: «مامان خودش معرفیش کرده بود.» سرمو تکون دادم. «هنوز باورم نمیشه.» «منم.» «مامان خیلی کم از آدم‌ها تعریف می‌کنه.» «دقیقاً.» سوفیا لبخند زد. «برای همین دلم می‌خواد زودتر بشناسمش.» در همون لحظه صدای قدم‌هایی از سمت راهرو اومد. هر دومون برگشتیم. ریچارد بود. اخم‌های همیشگیش از قبل عمیق‌تر به نظر می‌رسید. چند لحظه بدون حرف به ما نگاه کرد. بعد گفت: «دوباره اسم اون دختر رو شنیدم.» سوفیا لبخندش رو از دست داد. منم صاف نشستم. ریچارد نگاهش رو بین ما چرخوند. «چند وقته هر جا میرم اسم آیلا رو می‌شنوم.» هیچ‌کدوم چیزی نگفتیم. «مدرسه.» «پیام‌ها.» «پلیس.» «خونه.» هر کلمه رو شمرده‌تر از قبلی گفت. «این موضوع هنوز تموم نشده؟» سوفیا آروم گفت: «ما فقط درباره پروژه حرف می‌زدیم.» ریچارد با لحن سردی جواب داد: «من اهمیتی نمی‌دم درباره چی حرف می‌زدین.» سکوت. «این ماجرا به اندازه کافی برای خانواده دردسر درست کرده.» احساس کردم عصبیتم داره بیشتر میشه. «هیچ دردسری وجود نداره.» ریچارد نگاه تندی بهم انداخت. «واقعاً؟» «بله.» «پس چرا هنوز ولش نکردی؟» فکم منقبض شد. «چون چیزی برای ول کردن وجود نداره.» «لیام.» «چی؟» صدای من بلندتر از چیزی شد که می‌خواستم. سوفیا نگران بینمون نگاه می‌کرد. ریچارد گفت: «دارم میگم بهتره از این موضوع فاصله بگیری.» «و من دارم میگم هیچ اتفاقی نیفتاده.» «تو همیشه فکر می‌کنی بهتر از همه می‌فهمی.» این جمله کافی بود. از جام بلند شدم. «حداقل سعی می‌کنم قبل از قضاوت کردن واقعیت رو بدونم.» سکوت سنگینی افتاد. ریچارد چیزی نگفت. ولی نگاهش از هزار تا جمله بدتر بود. دستم رو داخل جیبم بردم. کلیدم رو برداشتم. سوفیا سریع گفت: «لیام...» اما من دیگه ایستادن نداشتم. به سمت در رفتم. «لیام!» این بار صدای سوفیا بلندتر شد. ولی اهمیتی ندادم. در رو باز کردم. و چند ثانیه بعد... از خونه بیرون زدم. بدون اینکه بدونم دقیقاً کجا میرم. فقط می‌دونستم که الان نمی‌تونم اونجا بمونم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 49 از زبان آیلا: از صبح چند بار تصمیم گرفته بودم برم با لیام حرف بزنم. و هر بار منصرف شده بودم. یا یکی کنارش بود. یا زنگ کلاس می‌خورد. یا خودم به آخرین لحظه که می‌رسیدم، پشیمون می‌شدم. سوفی هم اصلاً کمک نمی‌کرد. «داری دنبالش می‌گردی؟» اخم کردم. «نه.» «دروغ.» «سوفی.» «چی؟» خنده‌اش گرفت. «فقط خیلی جالبه که امروز هر جا لیام بوده، تو هم یه جوری همون اطراف بودی.» «تصادفی بود.» «آره عزیزم، حتماً.» چشم‌هام رو چرخوندم. سوفی داشت از خنده می‌ترکید. «می‌خوای برم صدات کنم؟» «سوفی، به خدا...» «باشه، باشه.» ولی از قیافه‌اش معلوم بود اصلاً قصد بیخیال شدن نداره. چند دقیقه بعد از هم جدا شدیم. من هم به سمت راهروی اصلی رفتم. و درست همون موقع... لیام رو دیدم. کنار پنجره ایستاده بود. برای چند ثانیه مردد موندم. بعد بالاخره جلو رفتم. «سلام.» سرش رو بلند کرد. و وقتی منو دید، لبخند کوچیکی زد. «سلام.» چند ثانیه سکوت شد. بعد گفت: «اتفاقاً دنبالت بودم.» متعجب نگاهش کردم. «من؟» «آره.» «چرا؟» لیام دست‌هاش رو داخل جیبش گذاشت. «سوفیا ازم خواست.» اخم کردم. «سوفیا؟» «خواهر ناتنیم.» اسمش برام آشنا نبود. لیام ادامه داد: «طراحی مد می‌خونه. بیشتر وقتش هم یا داره طراحی لباس می‌کشه یا نقاشی.» «خب منو برای چی می‌خواست؟» «یه ایده برای یه پروژه داره.» «چه پروژه‌ای؟» «می‌خواد یه داستان تصویری بسازه. خودش طراحی‌هاشو انجام بده، یه نفر دیگه هم داستانش رو بنویسه.» کنجکاو شدم. «و اون یه نفر منم؟» «ظاهراً.» خندم گرفت. «ولی منو که نمی‌شناسه.» این بار لیام لبخند محوی زد. «راستش... تقصیر مامانمه.» برای لحظه‌ای مکث کردم. «مارگارت؟» «آره.» قلبم بی‌اختیار تندتر زد. «مارگارت چه ربطی به این داره؟» «چند بار اسمت رو آورده بود.» برای چند ثانیه فقط نگاهش کردم. مطمئن نبودم درست شنیده باشم. «اسم منو؟» «آره.» «چرا؟» لیام شونه بالا انداخت. «فکر کنم از همون روزی که مدرسه اومده بود ازت خوشش اومده بود .» نفسم بند اومد. «چی؟» «گفت قلمت رو دوست داره.» همون لحظه حس کردم قلبم یه ضربان جا انداخت. «مارگارت اینو گفته؟» «آره.» سعی کردم چیزی بگم. ولی واقعاً نمی‌دونستم چی. مارگارت. همون مارگارتی که فقط دلم میخواست دوباره باهاش حرف بزنم. همون کسی که بارها از نوشته‌هاش الهام گرفته بودم. اسم منو می‌شناخت؟ لیام با دیدن قیافه‌ام خنده‌اش گرفت. «فکر کنم الان شوکه شدی.» «یه کم؟» «یه کم؟» دستم رو روی صورتم کشیدم. «لیام، من الان دارم سعی می‌کنم نفس بکشم.» این بار خودش هم خندید. و برای اولین بار بعد از مدت‌ها... همه چیز واقعاً عادی به نظر می‌رسید. تا اینکه زنگ کلاس توی راهرو پیچید. هر دومون همزمان به ساعت نگاه کردیم. و فرصت حرف زدن دوباره از دست رفت. اما این بار... برای اولین بار عجله‌ای نداشتم. چون می‌دونستم این مکالمه هنوز تموم نشده.

امروز تولدمه (ادمین عزیزتون🫪😂) ، منظورتون چیه که ایگنورم کردید😂💔

ایگنور تا خدا😂🤌

بیاید ناشناس بگید به نظرتون ادامه ی داستان چی میشه🙂‍↔️🤷🏻‍♀

😭😭😭😭

ری اکشن هاشو زیاد کنید

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part48 از زبان آیلا: خانه مثل همیشه نبود. شام روی میز بود، صداها کم، نگاه‌ها خسته، و فضا پر از یه سکوتی که انگار از قبل نشسته بود بین همه. اولیایو سعی می‌کرد فضا رو عادی نگه داره، ولی حتی قاشق‌هایی که به بشقاب می‌خورد هم زیادی بلند به نظر می‌رسید. نوآ تکیه داده بود به صندلی و بی‌هدف به میز نگاه می‌کرد. ایوان گوشی‌اش رو کنار گذاشته بود ولی هنوز حواسش جای دیگه بود. دنیل جدی و ساکت غذا می‌خورد. میا هم با کنجکاوی بین همه نگاه می‌کرد، انگار منتظر بود چیزی اتفاق بیفته. هیچ‌کس درست حرف نمی‌زد. تا اینکه گفتم: «راستی… یه چیزی فهمیدم.» همه همزمان مکث کردن. نوآ زیر لب گفت: «باز شروع شد…» ایوان آروم گفت: «این جمله همیشه دردسر داره.» اخم کردم. «این بار نه.» دنیل بدون نگاه کردن گفت: «بگو.» نفس گرفتم. «مارگارت مادر لیامه.» سکوت کامل. نوآ: «چی؟» ایوان: «از کجا فهمیدی؟» گفتم: «لیام گفت.» نوآ پوزخند زد: «البته… لیام.» اولیایو آروم گفت: «چرا دوباره اسم لیام وسطه؟» سریع گفتم: «ربطی به لیام نداره.» نوآ با لحن خشک: «ولی همیشه داره.» صورت من داغ شد. «نه نداره.» میا با کنجکاوی: «اون پسره همونه که چند روز پیش…» اولیایو: «میا.» ولی همه فهمیدن منظورش چیه. نوآ آروم گفت: «همونی که همه رو درگیر کرد؟» «هیچ‌کس رو درگیر نکردم.» ایوان: «آره، فقط چند روز خونه رو بهم ریخت.» دستم رو روی میز سفت کردم. «من فقط گفتم می‌خوام مارگارت رو ببینم.» دنیل بالاخره نگاه کرد: «چرا؟» مکث کردم. این سؤال ساده نبود. «چون… دوست دارم ببینمش.» نوآ سریع گفت: «یا چون لیام توی ماجراست؟» «نوآ!» ایوان تند گفت. ولی سکوت افتاده بود. نگاهم رو بالا آوردم: «گفتم ربطی به لیام نداره.» اولیایو آهسته گفت: «ولی برای ما داره.» و همون لحظه، هیچ‌کس چیزی نگفت. فقط نگاه‌ها موند. سنگین‌تر از قبل.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 47 از زبان لیام: چند ثانیه به آیلا نگاه کردم. سؤالش هنوز بینمون معلق بود. «تو… واقعاً چرا اون روز اومدی خونه ما؟» راستش خودم هم نمی‌دونستم چطور باید جواب می‌دادم. بعد از چند لحظه گفتم: «چون نگران بودم.» آیلا پلک زد. انگار انتظار همچین جوابی رو نداشت. «فقط همین؟» شونه بالا انداختم. «فکر کنم.» چند ثانیه نگاهم کرد. بعد خیلی سریع گفت: «خیلی خب، موضوع بعدی.» خندم گرفت. «موضوع بعدی؟» «آره.» «چرا؟» آیلا نگاهش رو ازم گرفت. «چون این یکی زیادی جدی بود.» این بار واقعاً خندیدم. و برخلاف چیزی که فکر می‌کردم، خودش هم لبخند زد. چند لحظه سکوت بینمون افتاد. اما از اون سکوت‌های معذب نبود. بیشتر شبیه سکوتی بود که کم‌کم راحت میشه. بعد آیلا یهو گفت: «هنوزم باورم نمیشه مارگارت مامان توئه.» «اینقدر عجیب به نظر میاد؟» «آره!» بدون حتی یک ثانیه فکر کردن جواب داد. «یعنی تو هر روز می‌بینیش؟» «خب... آره؟» «این عادلانه نیست.» «چرا؟» «چون من باید از پشت صفحه گوشی پروژه‌هاشو ببینم و تو سر میز صبحانه کنارش می‌شینی!» خندم گرفت. «وقتی اینطوری میگی، یکم عجیب میشه.» «من جدی‌ام.» بعد با هیجان ادامه داد: «پروژه باغ گیاه‌شناسی شمال شهر رو دیدی؟» «فکر کنم.» «فکر می‌کنی؟!» طوری نگاهم کرد که انگار بزرگ‌ترین جرم دنیا رو مرتکب شده بودم. «لیام، اون شاهکاره!» «باشه، باشه. تسلیم.» آیلا زیر لب غر زد: «معمارها هیچ‌وقت قدر فضای سبز رو نمی‌دونن.» «هی!» «گفتم که.» «این توهین بود.» «واقعیت بود.» هر دومون خندیدیم. برای چند لحظه، همه چیز عادی به نظر می‌رسید. نه خبری از پیام‌های ناشناس بود. نه دعوا. نه نگرانی. فقط دو نفر که وسط راهروی مدرسه حرف می‌زدن. بعد آیلا مکث کرد. «فکر می‌کنی...» «هوم؟» «فکر می‌کنی یه روز بتونم مارگارت رو ببینم؟» «احتمالاً.» چشم‌هاش برق زد. «واقعاً؟» «آره.» «خدای من.» بعد دستش رو روی قلبش گذاشت. «اگه از هیجان بیهوش شدم، تقصیر توئه.» خندیدم. «لطفاً جلوی مامان من بیهوش نشو.» «قول نمی‌دم.» همون لحظه زنگ کلاس توی مدرسه پیچید. صدای غر زدن دانش‌آموزها از همه طرف بلند شد. آیلا آه کشید. «نجات پیدا کردی.» «از چی؟» «از اینکه نیم ساعت دیگه درباره گیاه‌ها برات سخنرانی کنم.» «خیلی لطف کردی.» آیلا خندید و چند قدم عقب رفت. بعد انگار چیزی یادش اومد. «راستی...» «هوم؟» این بار لبخندش کوچیک‌تر شد. آروم‌تر. واقعی‌تر. «مرسی.» «برای چی؟» چند لحظه مکث کرد. بعد گفت: «برای اینکه نگرانم بودی.» و قبل از اینکه بتونم چیزی بگم، برگشت و به سمت کلاسش رفت. من همونجا ایستادم. و برای اولین بار بعد از مدت‌ها... حس کردم شاید همه چیز اونقدرها هم خراب نشده باشه.