𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

هاهاها..🙂‍↔️🙂‍↕️✨اکلیل🎀🪄

خاستم اینجا هم بهت بگم که چقد مهربونی🌚🤍

سلام دختر مهربونه قشنگ

"گاهی خطرناک‌ترین آدم... اونیه که هیچ‌وقت صورتش دیده نمی‌شه. نه اسمی داره... نه ردپایی. فقط هر بار که فکر می‌کنی همه‌چیز تموم شده... یه زنگ تلفن، یه پیام، یا فقط یه جمله... باعث می‌شه دوباره به پشت سرت نگاه کنی."✨🩶

خلاقیت🤌🙂‍↔️✨ لف ندید🔪🙂‍↔️🥹

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 61 هیچ‌کس چیزی نگفت. سکوت، سنگین‌تر از چند لحظه قبل روی خانه افتاده بود. اولیویا نگاه نگرانش را از ایوان گرفت و دوباره به آیلا دوخت. دخترش هنوز همان‌طور بی‌حرکت ایستاده بود؛ شانه‌هایش افتاده و رنگ صورتش از همیشه پریده‌تر بود. دنیل دوباره همان سؤال را تکرار نکرد. فقط چند ثانیه به چهره‌ی آیلا خیره ماند. بعد، برخلاف چیزی که همه انتظارش را داشتند، لحنش نرم‌تر شد. «آیلا.» دختر سرش را بالا آورد. «بله؟» «فعلاً برو بالا و استراحت کن.» همه با تعجب به دنیل نگاه کردند. حتی خود آیلا. «ولی بابا، من...» دنیل آرام حرفش را قطع کرد. «بعداً حرف می‌زنیم.» اولیویا بلافاصله گفت: «آره عزیزم، بیا. معلومه اصلاً حالت خوب نیست.» آیلا نگاه کوتاهی به ایوان انداخت. انگار می‌خواست مطمئن شود هنوز قرارشان سر جایش است. ایوان خیلی آرام، نامحسوس سر تکان داد. نگران نباش... من فعلاً چیزی نمی‌گم. آیلا نفس آرامی کشید. «باشه...» میا سریع جلو آمد. «من بیام پیشت؟» آیلا لبخند کوچکی زد. «نه... فقط می‌خوام یه کم تنها باشم.» «مطمئنی؟» «آره.» اولیویا دستش را روی شانه‌ی دخترش گذاشت. «اگر چیزی خواستی، فقط صدام کن.» آیلا سری تکان داد. بعد بدون اینکه به کسی نگاه کند، آرام از کنارشان گذشت. صدای قدم‌هایش روی پله‌ها پیچید. همه تا وقتی به طبقه‌ی بالا رسید، بی‌اختیار نگاهش کردند. چند ثانیه بعد... صدای بسته شدن آرام در اتاقش شنیده شد. خانه دوباره در سکوت فرو رفت. «...» اولین کسی که سکوت را شکست، میا بود. با نگرانی به طبقه‌ی بالا نگاه کرد. «اون واقعاً فقط خسته‌ست؟» هیچ‌کس جوابش را نداد. نوآ اخم کرده بود. «من تا حالا آیلا رو این شکلی ندیده بودم.» اولیویا آهسته روی مبل نشست. نگاهش هنوز به پله‌ها بود. «منم نه...» دنیل بدون اینکه نگاهش را از ایوان بردارد، گفت: «میا.» دختر کوچک‌تر سرش را بلند کرد. «بله؟» «تو هم برو بالا.» «ولی...» «لطفاً.» میا لبش را جمع کرد. نگاهی به نوآ انداخت. بعد بی‌حرف از پله‌ها بالا رفت. چند لحظه بعد، دنیل دوباره گفت: «نوآ.» «هوم؟» «تو هم.» نوآ که معلوم بود دلش می‌خواست بداند چه خبر شده، با بی‌میلی نفسش را بیرون داد. «باشه...» قبل از رفتن، دستی روی شانه‌ی ایوان زد. «بعداً خودت برام تعریف می‌کنی.» ایوان فقط لبخند کم‌رنگی زد. نوآ هم از پله‌ها بالا رفت. حالا فقط چهار نفر مانده بودند. دنیل. اولیویا. ایوان. و سکوتی که هر لحظه سنگین‌تر می‌شد. دنیل به آرامی روی مبل نشست. دست‌هایش را در هم قفل کرد. «حالا...» نگاهش روی پسرش ثابت ماند. «از اول تعریف کن.» ایوان نفس عمیقی کشید. «امروز حدود یک ساعت مونده به پایان شیفتم، به آیلا زنگ زدم...» اولیویا با تعجب گفت: «تو به آیلا زنگ زدی؟» «آره.» «چرا؟» «فقط می‌خواستم ببینم رسیده خونه یا نه.» دنیل چیزی نگفت. فقط منتظر ادامه‌ی حرفش ماند. «وقتی جواب داد، صداش عجیب بود.» «عجیب؟» «انگار هم خسته بود، هم... سعی می‌کرد چیزی رو ازم پنهون کنه.» اولیویا آرام پرسید: «بعد؟» «آدرسش رو ازش گرفتم و رفتم دنبالش.» چند ثانیه سکوت کرد. «وقتی رسیدم...» در همان لحظه... صدای زنگ تلفن دنیل، سکوت خانه را شکست. همه نگاهشان به گوشی روی میز افتاد. روی صفحه فقط یک عبارت دیده می‌شد. Unknown Number اولیویا با تعجب گفت: «این موقع شب؟» دنیل بدون اینکه چیزی بگوید، گوشی را برداشت. نگاهی کوتاه به صفحه انداخت. بعد تماس را وصل کرد. «بفرمایید.» «...» هیچ‌کس آن طرف خط چیزی نگفت. فقط صدای نفس کشیدن آرامی شنیده می‌شد. دنیل اخم کرد. «الو؟» چند ثانیه بعد... صدایی آرام، بم و کاملاً ناشناس از پشت خط شنیده شد. «آقای کارتر...» دنیل صاف نشست. «بله. خودم هستم.» مرد مکث کوتاهی کرد. بعد فقط یک جمله گفت. «امشب... خانواده‌تون خیلی خوش‌شانس بودن.» ضربان قلب ایوان تند شد. اولیویا با نگرانی به چهره‌ی همسرش خیره مانده بود. دنیل اخم عمیق‌تری کرد. «شما کی هستید؟» اما مرد، انگار سؤالش را نشنیده باشد، آرام ادامه داد: «از چیزی که براتون ارزشمنده... خوب مراقبت کنید.» و تماس... قطع شد. سکوتی سنگین‌تر از قبل، تمام خانه را در بر گرفت. دنیل هنوز گوشی را کنار گوشش نگه داشته بود. نگاهش آرام‌آرام به سمت پله‌ها رفت... به طبقه‌ی بالا... جایی که آیلا، بی‌خبر از همه‌چیز، داخل اتاقش بود.

یک جایی از زندگی نیاز داشتم کسی به من بگوید هر اتفاقی هم که بی‌افتد، پشتِ من است؛ اما تنها خودم همیشه پشتِ خودم بودم.

من هیچوقت تو زندگیم آدمِ زشتی ندیدم. اگر کسی به نظر من زشت بود، بخاطر قلبش بود.

راضی نیستمااا😭 ری اکشن هاش بره بالاتر‌..☹️🤷🏻‍♀ما اینجا زحمت میکشیم🫪

ری اکت هاشو بترکونینا🙂‍↔️❤️🤌🥹

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 60 ایوان کمربندش را باز کرد و از ماشین پیاده شد. چند قدم جلو رفت، اما وقتی دید آیلا هنوز همان‌طور بی‌حرکت روی صندلی نشسته، دوباره برگشت. به شیشه‌ی ماشین ضربه‌ی آرامی زد. «آیلا...» دختر سرش را بالا آورد. ایوان لبخند محوی زد. «بیا... هرچی قراره بشه، بالاخره باید باهاش روبه‌رو بشیم.» آیلا چند لحظه به چراغ‌های روشن خانه خیره ماند. بعد نفس عمیقی کشید و در ماشین را باز کرد. هر دو بدون حرف تا در ورودی خانه قدم زدند. کلید توی قفل چرخید. با باز شدن در، بوی غذای تازه تمام فضا را پر کرد. «آیلا؟» صدای اولیویا از آشپزخانه آمد. «عزیزم، بالاخره رسیدی؟» چند ثانیه بعد، با پیش‌بند آشپزی از آشپزخانه بیرون آمد. لبخندی روی لبش بود. اما همین که نگاهش به ایوان افتاد، لبخندش آرام‌آرام محو شد. «ایوان؟» با تعجب بین آن دو نگاه کرد. «تو این موقع خونه‌ای؟» ایوان کفش‌هایش را درآورد. «آره... امروز زودتر کارم تموم شد.» اولیویا ابرویی بالا انداخت. «پس... با آیلا برگشتی؟» قبل از اینکه ایوان جواب بدهد، آیلا گفت: «تو راه همدیگه رو دیدیم.» ایوان فقط نگاهی کوتاه به خواهرش انداخت. سکوتش، بیشتر از هر جوابی معنی داشت. در همان لحظه صدای دنیل از پذیرایی بلند شد. «خوش اومدید» چند ثانیه بعد، خودش هم از پشت مبل پیدایش شد. پرونده‌ی کاری هنوز توی دستش بود. نگاهش اول روی ایوان نشست. بعد روی آیلا. «ایوان؟» «سلام بابا.» «سلام.» نگاه کوتاهی به ساعت انداخت. «فکر نمی‌کردم این موقع خونه باشی.» «منم فکر نمی‌کردم.» دنیل چیزی نگفت. اما نگاهش هنوز روی صورت پسرش مانده بود. همان لحظه صدای دویدن از طبقه‌ی بالا شنیده شد. «آیلااا!» میا با همان انرژی همیشگی از پله‌ها پایین دوید. «بالاخره اومدی! خب؟ داستانتون چی شد؟ سوفیا خوشش اومد؟ اصلاً...» حرفش نصفه ماند. با اخم به صورت خواهرش خیره شد. «وای...» آرام‌تر پرسید: «چرا این شکلی شدی؟» آیلا لبخند کمرنگی زد. «چه شکلی؟» «رنگت اصلاً خوب نیست.» «فقط خسته‌م.» میا با شک گفت: «مطمئنی؟» «آره.» در همان لحظه نوآ هم از طبقه‌ی بالا پایین آمد؛ گوشی هنوز توی دستش بود. «این همه سر و صدا واسه چیه...» نگاهش به ایوان افتاد. «اوه!» با خنده گفت: «دکتر کارتر! بیمارستان تعطیل شده؟» ایوان لبخند کوتاهی زد. «نه.» «پس چرا انقدر زود اومدی؟» «کارم تموم شد.» نوآ شانه‌ای بالا انداخت. «عجب روز عجیبی.» بعد نگاهش روی آیلا ثابت ماند. لبخندش کم‌رنگ شد. «هی...» چند قدم جلو آمد. «تو خوبی؟» آیلا برای چندمین بار همان جواب را تکرار کرد. «خوبم.» نوآ با تردید گفت: «اصلاً شبیه آدمای خوب نیستی.» اولیویا که هنوز کنار دخترش ایستاده بود، دوباره دستش را روی بازوی آیلا گذاشت. «عزیزم...» «هوم؟» «مطمئنی فقط خسته‌ای؟» «آره مامان.» «چیزی نشده؟» «نه.» «با سوفیا مشکلی پیش اومده؟» «نه.» «با پروژه؟» «نه.» هر سؤال که پرسیده می‌شد، جواب آیلا کوتاه‌تر از قبل بود. اولیویا آهسته به ایوان نگاه کرد. این بار دیگر سؤالش را از دخترش نپرسید. «ایوان...» همه نگاه‌ها سمت او برگشت. «تو چیزی می‌دونی؟» خانه برای چند ثانیه در سکوت فرو رفت. ایوان بی‌اختیار به آیلا نگاه کرد. آیلا خیلی آرام، فقط به اندازه‌ای که بقیه متوجه نشوند، سرش را تکان داد. همان خواهش داخل ماشین... «لطفاً...» ایوان نگاهش را از خواهرش گرفت. «...» قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید، دنیل آرام پرونده را روی میز گذاشت. صدای بسته شدن پرونده، سکوت خانه را شکست. همه ناخودآگاه به سمت او برگشتند. دنیل از جایش بلند شد. با همان آرامش همیشگی، چند قدم به سمت خانواده‌اش آمد. نگاهش روی تک‌تکشان چرخید. اول روی آیلای رنگ‌پریده. بعد روی اولیویا. بعد روی ایوان. و در آخر روی نوآ و میا. چند ثانیه هیچ نگفت. همین سکوت، بیشتر از هر فریادی سنگینی داشت. بالاخره با صدایی آرام اما جدی گفت: «از وقتی وارد خونه شدین، هر کدومتون دارین یه چیزی رو پنهان می‌کنین.» هیچ‌کس جواب نداد. دنیل نفس کوتاهی کشید. نگاهش روی ایوان ثابت ماند. «ایوان...» «بله؟» «می‌خوام بدونم امروز...» مکث کوتاهی کرد. «دقیقاً چه اتفاقی برای خواهرت افتاده؟» سکوت دوباره خانه را فرا گرفت. و این بار... هیچ‌کدام از آن‌ها راهی برای فرار از حقیقت نداشتند.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 59 ماشین آرام از کنار پارک دور شد. چند دقیقه، هیچ‌کدام حرفی نزدند. آیلا سرش را به شیشه تکیه داده بود و نور چراغ‌های خیابان یکی‌یکی از روی صورتش رد می‌شد. ایوان هر دو دستش را روی فرمان گذاشته بود. نگاهش به جاده بود، اما ذهنش جای دیگری. بالاخره سکوت را شکست. «یه سؤال دارم.» آیلا بدون اینکه نگاهش را از پنجره بگیرد، گفت: «بپرس.» «امروز... برای اون رمان تصویری رفته بودین، درسته؟» «آره.» «قرار بود فقط درباره داستان حرف بزنین.» «همین قصد رو داشتیم.» ایوان مکث کوتاهی کرد. «پس چی شد که آخرش به اونجا رسید؟» آیلا نفس عمیقی کشید. «نمی‌دونم...» چند ثانیه سکوت کرد. «اول همه‌چی عادی بود.» «...» «هر کدوم یه ایده می‌دادیم، ولی هیچ‌کدومشون به دلمون نمی‌نشست.» ایوان فقط گوش می‌داد. «بعد...» صدایش آرام‌تر شد. «سوفیا یه پیشنهاد داد.» «چه پیشنهادی؟» آیلا لبش را گاز گرفت. «گفت... درباره همون فرد ناشناس بنویسیم.» ایوان نگاه کوتاهی به خواهرش انداخت. «و همون حالت رو به هم زد.» آیلا خیلی آرام سر تکان داد. «انگار... همه‌چی یه دفعه برگشت.» «برای همین از کافه رفتی بیرون؟» «آره.» «بدون اینکه چیزی بگی؟» «نمی‌خواستم نگرانشون کنم.» ایوان آهی کشید. «ولی بیشتر نگرانشون کردی.» آیلا چیزی نگفت. حق با او بود. چند لحظه بعد، ایوان دوباره گفت: «یه سؤال دیگه.» «هوم؟» «چرا هیچ‌وقت نمی‌گی حالت خوب نیست؟» آیلا با تعجب نگاهش کرد. «چی؟» «هر وقت یه چیزی اذیتت می‌کنه، ساکت می‌شی.» «...» «بعد انقدر تحملش می‌کنی تا خودت آسیب ببینی.» آیلا نگاهش را پایین انداخت. «نمی‌خواستم روزشون خراب بشه.» «روزشون؟» لبخند تلخی زد. «سوفیا خیلی برای اون پروژه ذوق داشت.» «و لیام هم...» جمله‌اش را نیمه‌کاره رها کرد. «نمی‌خواستم همه‌چی به خاطر من خراب بشه.» ایوان چند ثانیه سکوت کرد. بعد آرام گفت: «گاهی خراب شدن یه قرار... بهتر از اینه که خودت آسیب ببینی.» آیلا چیزی برای جواب دادن نداشت. سکوت دوباره بینشان نشست. ماشین وارد خیابان خانه شد. ایوان نفس عمیقی کشید. «وقتی برسیم... باید مامان و بابا در جریان باشن.» آیلا فوراً برگشت سمتش. «نه.» «آیلا...» «خواهش می‌کنم.» «حق دارن بدونن.» «می‌دونم...» صدایش لرزید. «ولی اگه بفهمن چی شده... همه‌چی بدتر می‌شه.» ایوان اخم کرد. «منظورت چیه؟» «بابا از همون اول نسبت به لیام نظر خوبی نداشت.» «...» «اگه بفهمه امروز هم اونجا بوده...» نفسش را آرام بیرون داد. «حتی اگه هیچ تقصیری نداشته باشه، باز هم ممکنه همه‌چی تقصیر اون تموم بشه.» ایوان چند لحظه چیزی نگفت. انگار داشت به حرف‌های خواهرش فکر می‌کرد. بعد آرام پرسید: «پس می‌خوای چی بگم؟» آیلا نگاهش را به دست‌هایش دوخت. «فقط... بگو حالم بد شد.» «و بقیه‌ش؟» «لازم نیست بدونن.» ایوان آه بلندی کشید. «قول نمی‌دم چیزی رو پنهون کنم.» آیلا با نگرانی نگاهش کرد. ایوان ادامه داد: «ولی...» مکث کرد. «قبل از اینکه من چیزی بگم، این فرصت رو بهت می‌دم که خودت باهاشون حرف بزنی.» در همان لحظه، ماشین آرام جلوی خانه توقف کرد. چراغ‌های خانه هنوز روشن بود. آیلا از پشت شیشه به در ورودی خیره شد. انگار هر دو می‌دانستند... سخت‌ترین بخش این شب، تازه قرار بود شروع شود

خوش اومدین❤️🙂‍↔️🤌

ری اکشن هاشو ببرید بالاااااا🙂‍↔️🤌❤️

هیهیهی برگشتیم با پارت جدید

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 58 ایوان با قدم‌های تند وارد پارک شد. نگاهش بین آدم‌ها می‌چرخید. نیمکت‌ها، مسیر کنار دریاچه، بچه‌هایی که بازی می‌کردند... تا اینکه بالاخره پیداشون کرد. نفس حبس‌شده‌ای که از لحظه‌ی تماس آیلا توی سینه‌اش گیر کرده بود، کمی آزاد شد. آیلا روی نیمکت نشسته بود. سوفیا کنارش بود. و لیام هم درست کنار او. «آیلا!» هر سه سرشون رو برگردوندن. آیلا همون لحظه از جا بلند شد. «ایوان...» ایوان چند قدم باقی‌مونده رو سریع‌تر برداشت و مستقیم مقابل خواهرش ایستاد. «حالت خوبه؟» «آره، من خوبم.» «مطمئنی؟» «آره.» قبل از اینکه چیزی بگه، سوفیا آروم گفت: «چند دقیقه پیش از حال رفت.» سکوت. ایوان فوری برگشت سمتش. «چی؟» «ولی الان بهتره!» سوفیا سریع ادامه داد: «واقعاً بهتره. فقط از صبح چیزی نخورده بود و استرس داشت.» ایوان دوباره به آیلا نگاه کرد. «غش کردی؟» آیلا با خجالت نگاهش رو پایین انداخت. «فقط چند ثانیه...» «فقط چند ثانیه؟» «ایوان...» «فقط چند ثانیه هم زیاده.» بعد دستش رو روی پیشونی آیلا گذاشت. «سرگیجه داری؟» «یه کم.» «حالت تهوع؟» «نه.» «تاری دید؟» «نه.» ایوان چند لحظه نگاهش کرد. انگار داشت مطمئن می‌شد واقعاً حالش بهتر شده. بعد بالاخره نفسش رو بیرون داد. «خدای من، آیلا...» این بار لحنش بیشتر خسته بود تا عصبانی. سوفیا آروم گفت: «من واقعاً ترسیده بودم.» «منم.» ایوان دستش رو روی صورتش کشید. «وقتی جواب تلفنتو ندادی، هزار فکر اومد توی سرم.» آیلا چیزی نگفت. احساس عذاب وجدان می‌کرد. چند ثانیه سکوت بینشون موند. بعد ایوان به سوفیا نگاه کرد. «ممنون.» سوفیا پلک زد. «هوم؟» «که کنارش موندی.» لبخند کوچیکی روی صورت سوفیا نشست. «خواهش می‌کنم.» بعد نگاه ایوان به سمت لیام رفت. چند لحظه سکوت شد. آیلا ناخودآگاه به لیام نگاه کرد. نگران بود. خیلی نگران. اما بر خلاف چیزی که انتظار داشت... ایوان فقط گفت: «ممنون.» لیام کمی جا خورد. «...» «که تنهاش نذاشتی.» لیام چند ثانیه بهش نگاه کرد. بعد آروم گفت: «مهم اینه که حالش خوبه.» ایوان سر تکون داد. برای اولین بار... هیچ تنشی بینشون نبود. فقط نگرانی برای یک نفر مشترک. «بقیه‌ش با خانواده‌شه.» لیام جواب نداد. فقط سرش رو به نشونه‌ی تأیید تکون داد. ایوان دوباره رو به آیلا کرد. «بریم خونه.» آیلا آروم سر تکون داد. اما قبل از اینکه حرکت کنه، نگاهش ناخودآگاه سمت لیام رفت. لیام متوجه شد. و خیلی نامحسوس سرش رو تکون داد. همون یک حرکت کوچیک کافی بود. انگار می‌گفت: برو. نگران نباش. آیلا لبخند خیلی کم‌رنگی زد. ایوان کوله‌ش رو برداشت. «آروم راه برو.» و هر دو به سمت خروجی پارک حرکت کردن. سوفیا هم بعد از خداحافظی کوتاهی از سمت دیگه‌ای رفت. لیام همون‌جا موند. دست‌هاش رو داخل جیبش فرو برد و رفتنشون رو تماشا کرد. تا وقتی که بین درخت‌ها ناپدید شدن. و نمی‌دونست... چند دقیقه‌ی بعد، وقتی آیلا وارد خونه بشه و دنیل و اولیویا بفهمن چه اتفاقی افتاده... اوضاع قراره خیلی پیچیده‌تر بشه...

خب این چند روز هیچ فعالیتی نکردم ، رمان دیگه هم که کنسل شد..ولی خب دوباره شروع میکنیم..❤️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 57 «آیلا!» صدای لیام توی پارک پیچید. آیلا قبل از اینکه روی زمین بیفته، تعادلش رو از دست داد و لیام سریع بازوش رو گرفت. سوفیا هم با وحشت چند قدم دوید سمتش. «چی شد؟!» لیام زانو زد. «آیلا، صدای منو می‌شنوی؟» چند ثانیه گذشت. و بعد بالاخره آیلا آروم چشم‌هاش رو باز کرد. همه چیز هنوز تار بود. اولین چیزی که دید، صورت نگران لیام بود. و پشت سرش سوفیا که تقریباً رنگش پریده بود. «اوه خدای من...» سوفیا نفسش رو بیرون داد. «سکته کردم از ترس!» لیام اخم کرد. «الان وقت این حرفا نیست.» «من ترسیده بودم!» آیلا خواست بلند بشه. اما لیام فوراً گفت: «نه، آروم.» «من خوبم.» «آره، معلومه.» لحنش اونقدر جدی بود که آیلا ساکت شد. سوفیا روی چمن‌ها کنارش نشست. «از صبح چیزی خوردی؟» آیلا چند لحظه فکر کرد. بعد آهسته گفت: «شاید... نه خیلی.» سوفیا فوراً دستش رو روی پیشونیش زد. «عالیه.» لیام زیر لب گفت: «واقعاً عالیه.» «خب ببخشید.» «نه، جدی؟» برای اولین بار، آیلا لبخند کوچیکی زد. حتی در اون وضعیت هم می‌شد فهمید لیام واقعاً نگران شده. چند دقیقه بعد، هر سه روی نیمکت نشسته بودند. سوفیا بطری آب خریده بود و هر سی ثانیه یک بار می‌پرسید: «الان خوبی؟» «آره.» «مطمئنی؟» «آره.» «کاملاً؟» «سوفیا.» «باشه، باشه.» لیام بالاخره خندید. و همین باعث شد سوفیا با افتخار بگه: «دیدی؟ من جو رو بهتر کردم.» «تو جو رو خراب کرده بودی.» «جزئیاته.» چند لحظه بعد، گوشی آیلا شروع به زنگ خوردن کرد. روی صفحه نوشته بود: ایوان سکوت. سوفیا به صفحه نگاه کرد. بعد به آیلا. بعد به لیام. «اوه نه.» لیام همون لحظه فهمید چرا. «جواب بده.» آیلا آه کشید. «نمی‌خوام.» «بده.» «نمی‌خوام.» «آیلا.» در نهایت تماس رو جواب داد. هنوز چیزی نگفته بود که صدای ایوان از اون طرف خط بلند شد: «کجایی؟!» آیلا گوشی رو کمی از گوشش دور کرد. سوفیا خنده‌اش گرفت. «اون خیلی شبیه منه.» «نه، خیلی بدتره.» ایوان ادامه داد: «نیم ساعته دنبالتم!» «من خوبم.» «کجایی؟» آیلا نگاهی به لیام و سوفیا انداخت. و دقیقاً نمی‌دونست چرا... ولی این بار دلش نمی‌خواست دروغ بگه. «توی پارکم.» «تنهایی؟» سکوت. ایوان فوراً فهمید. «آیلا...» «من خوبم.» «با لیامی؟» سوفیا با هیجان سرش رو جلو آورد تا صدای مکالمه رو بشنوه. آیلا چشم‌هاش رو بست. «ایوان...» «آیلا.» «بله.» چند ثانیه سکوت شد. بعد صدای ایوان اومد: «همون‌جا بمون. دارم میام.» و تماس قطع شد. سوفیا آروم گفت: «فکر کنم قراره بازجویی بشیم.» لیام سرش رو به پشتی نیمکت تکیه داد. «فکر نمی‌کنم "بازجویی" کلمه مناسبی باشه.» «پس چی؟» «محاکمه.» و برای اولین بار آن روز... آیلا واقعاً خندید. اما هیچ‌کدومشون نمی‌دونستن که ایوان با چه حال و هوایی داره به سمت پارک میاد.