𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

میدونی..نمیدونم چیشد این چند روزه..ولی اهمیتی هم نداره.فقط میدونم شب و روز و ثانیه هام داره میشه کابوس و خیال و بدبختی پس؟چیزی نزاشتم تو کانال و تلاشی هم برای بیشتر کردن ممبرا ندارم و ری اکت ها و هرچی. شاید بعضیا واقعا دوسش داشته باشن رمان رو ولی..؟فک نکنم کسی باشه که دوست داشته باشه که ببینه ادامش چی میشه.به هرحال اتفاقای سختی داره می‌افته و خب منم هیچ ایده ای برای ادامه ندارم..🙂❤️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 66 دنیل و آیلا آرام به سمت زیرانداز برگشتند. هنوز لبخند محوی روی صورت هر دو دیده می‌شد. اولیویا تا آن‌ها را دید، با کنجکاوی پرسید: «خب؟ بازجویی تموم شد؟» آیلا قبل از اینکه دنیل چیزی بگوید، خندید. «نه... برخلاف انتظارم زنده برگشتم.» نوآ همان لحظه گفت: «واقعاً؟ من شرط بسته بودم بابا حداقل سه تا سؤال حقوقی ازت بپرسه.» دنیل نگاهی به پسرش انداخت. «متأسفم که ناامیدت کردم.» ایوان بطری آب را برداشت و لبخند زد. «معجزه شده.» همه خندیدند. فضایی که از صبح کمی سنگین بود، حالا کم‌کم شبیه همان روزهای قدیمی خانواده‌ی کارتر شده بود. بعد از ناهار... میا با یک توپ والیبال که از صندوق عقب ماشین آورده بود، وسط چمن ایستاد. «هی!» همه برگشتند سمتش. «کسی با من بازی نمی‌کنه؟» نوآ بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت: «من تازه غذا خوردم.» «بهونه نیار.» «واقعی میگم.» میا دست به کمر زد. «ایوان؟» «منم تازه غذا خوردم.» «بابا؟» دنیل جرعه‌ای از قهوه‌اش نوشید. «من فقط داور میشم.» میا با ناراحتی نگاهش را بین همه چرخاند. «هیچ‌کدومتون خانواده‌ی خوبی نیستین.» آیلا خنده‌اش گرفت. از جایش بلند شد. «باشه... من باهات بازی می‌کنم.» چشم‌های میا برق زد. «واقعاً؟» «آره.» «قول؟» «قول.» نوآ همان لحظه با شیطنت گفت: «فقط خواهشاً توپ رو سمت دریاچه نزنین. دفعه‌ی قبل بابا مجبور شد کفششو خیس کنه.» دنیل با اخم ساختگی گفت: «اون اتفاق هیچ‌وقت نباید دوباره تکرار بشه.» آیلا لبخند زد. «سعی می‌کنم.» چند دقیقه بعد... توپ بین میا و آیلا رد و بدل می‌شد. اولش آرام... اما کم‌کم رقابت جدی‌تر شد. «بگیرش!» «دارم!» «نه اون‌طرف!» میا با تمام قدرت توپ را فرستاد. آیلا خودش را کشید و به سختی توپ را برگرداند. نوآ از روی زیرانداز داد زد: «آیلا! این مسابقات جهانی نیست!» «خودش شروع کرد!» میا با افتخار گفت: «من دارم می‌برم.» «هنوز بازی شروع نشده.» اولیویا با خنده سر تکان داد. «این دوتا دقیقاً شبیه همن.» ایوان گفت: «هر دو هم حاضر نیستن ببازن.» چند دقیقه بعد... توپ مستقیم سمت دنیل رفت. دنیل بدون اینکه انتظار داشته باشد، با یک دست توپ را گرفت. همه چند لحظه ساکت شدند. نوآ با تعجب گفت: «بابا... گرفتی؟!» دنیل توپ را نگاه کرد. بعد خیلی آرام گفت: «فکر کردین پیر شدم؟» نوآ با خنده از جا بلند شد. «پس بیا تو زمین!» «نه.» «چرا؟» «چون بعدش اگر باختم، تا ده سال مسخره‌م می‌کنین.» نوآ خندید. «قول میدم فقط پنج سال.» اولیویا زد زیر خنده. «دنیل... برو بازی کن.» دنیل نگاهی به همسرش انداخت. «تو هم علیه من شدی؟» «فقط می‌خوام ببینم هنوز بلدی والیبال بازی کنی یا نه.» دنیل آه نمایشی کشید. «خیلی خب...» کتش را درآورد و روی زیرانداز گذاشت. میا با هیجان پرید. «بابا اومد!» حالا دو تیم تشکیل شده بود. دنیل و آیلا... در مقابل نوآ و میا. ایوان داور شده بود. اولیویا هم روی زیرانداز نشسته و با خنده نگاهشان می‌کرد. «شروع!» نوآ سرویس زد. توپ مستقیم سمت آیلا رفت. او توپ را برای دنیل فرستاد. دنیل با یک ضربه‌ی دقیق، توپ را برگرداند. میا جا ماند. «ای بابا!» نوآ خندید. «بابا هنوز حرفه‌ایه!» دنیل خیلی خونسرد گفت: «بهتون گفتم.» آیلا ناخودآگاه خندید. شاید اولین بار بعد از مدت‌ها بود که از ته دل می‌خندید. اولیویا همان لحظه نگاه کوتاهی به همسرش انداخت. دنیل چیزی نگفت... اما از دیدن خنده‌ی دخترش، لبخند خیلی کوچکی گوشه‌ی لبش نشست. بازی تقریباً نیم ساعت طول کشید. آخر سر... همه خسته روی چمن نشستند. نوآ نفس‌نفس می‌زد. «اعتراض دارم...» ایوان بطری آب را سمتش گرفت. «به چی؟» «بابا نباید بازی می‌کرد.» دنیل ابرویی بالا انداخت. «چرا؟» «چون آبروی نسل جوون رو برد.» همه دوباره خندیدند. خورشید کم‌کم پایین‌تر آمده بود. نسیم عصرگاهی، هوا را خنک‌تر کرده بود. اولیویا وسایل را جمع می‌کرد. میا کمکش می‌کرد و غر می‌زد: «هنوز دلم نمی‌خواد بریم...» نوآ همان‌طور که زیرانداز را تا می‌کرد، گفت: «منم.» ایوان لبخند زد. «ولی فردا همه کار داریم.» میا با اخم گفت: «اصلاً فردا رو کنسل کنین.» دنیل کلید ماشین را در دست چرخاند. «کاش می‌شد.» آیلا آرام اطراف پارک را نگاه کرد. بعد نفس عمیقی کشید. انگار بعد از مدت‌ها... برای چند ساعت توانسته بود همه‌ی آن ترس‌ها را فراموش کند. اولیویا کنار دخترش ایستاد. آرام دستش را دور بازوی او حلقه کرد. «خوش گذشت؟» آیلا این بار بدون مکث لبخند زد. «خیلی.» اولیویا پیشانی دخترش را بوسید. «همین لبخندت، ارزش همه‌ی امروز رو داشت.» آیلا سرش را روی شانه‌ی مادرش گذاشت. و برای اولین بار... احساس کرد شاید هنوز هم بتواند به روزهای آرام زندگی‌اش برگردد. اما هیچ‌کدامشان نمی‌دانستند... این آرامش کوتاه، قرار است خیلی زود با یک دعوت ساده، مسیر زندگی دو خانواده را برای همیشه به هم گره بزند...

سلام👋

اون مثل یه پناهگاهِ امن وسط دشت دلزدگی بود. @OurEscapismway

دقیقا حس دلقک بودن دارم الان 🫪

چرا ری اکشن این پارت به این گشنگی از حس دلقک بودن دارم کمترعععع🔪🙄😂😔

انتقاد پذیری رو دیدی..؟در حد والااااا😂🤌

اونی که گفتی نه نشیم خجالت بکش برو خونتون ممنون❤️

تو تاریخ ثبتش کنید لطفا🤡

روش های نوین برای حرف زدن با ممبرا😭😂🤌🤦🏻‍♀

بیاد دست به دست هم 2کا شیم..نظرتون چیه؟

اون ری اکتایی که نمیدونم کی داره میزنه احساس میکنم فحش محسوب میشه🤡💔

حس دلقک بودن دارم🤡

بیاید باهم صمیمی باشیم🥸🤝

ریاکت هاش باید زیاد باشه وگرنه قهر میکنم..میدونم دارید میگید به چپ ترین نقطه ی راستم ولی خبببب😂🤌

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 65 چند لحظه، فقط صدای قدم‌هایشان روی مسیر سنگ‌فرش‌شده‌ی کنار دریاچه شنیده می‌شد. نسیم آرامی شاخه‌های درخت‌ها را تکان می‌داد. دنیل نگاهش را به آب دوخته بود. «اون روز...» آیلا سرش را بلند کرد. «هوم؟» «قرار بود با سوفیا درباره‌ی رمان تصویری کار کنین، درسته؟» آیلا آرام سر تکان داد. «آره.» «فکر می‌کردم فقط تو و سوفیا باشین.» لبخند خیلی کمرنگی روی لب آیلا نشست. «سوفیا منو نمی‌شناخت...» دنیل نگاه کوتاهی به دخترش انداخت. «برای همین اول رفت مدرسه‌ی لیام. مدرسه‌مون تازه تعطیل شده بود. بعد لیام، سوفیا رو پیش من آورد... و هر سه با هم رفتیم کافه.» دنیل چیزی نگفت. فقط منتظر ادامه‌ی حرفش ماند. آیلا نفس آرامی کشید. «اولش همه‌چی خوب بود.» لبخند محوی زد. «سوفیا دقیقاً همون‌قدر پرحرفه که فکر می‌کنی.» دنیل خنده‌ی کوتاهی کرد. «از همون چند دقیقه‌ای که دیدمش، فهمیدم.» «همش ایده می‌داد... هر پنج دقیقه هم نظرش عوض می‌شد.» «و لیام؟» «اون فقط سعی می‌کرد جلسه رو از کنترل خارج نکنه.» هر دو لبخند زدند. بعد... لبخند آیلا آرام محو شد. «تا اینکه...» قدم‌هایش کندتر شد. «سوفیا گفت چرا داستانمون درباره‌ی همون پیام‌های ناشناس نباشه.» دنیل اخم خیلی خفیفی کرد. «ولی اون که چیزی نمی‌دونست.» «نه...» آیلا سریع جواب داد. «تقصیر اون نبود.» «...» «اون فقط یه ایده داد. اصلاً نمی‌دونست شنیدن اسم اون موضوع هنوز برام سخته.» دنیل آرام سر تکان داد. «بعد؟» آیلا نگاهش را به زمین دوخت. «نتونستم اونجا بمونم.» «از کافه زدی بیرون؟» «آره...» «بدون اینکه چیزی بگی؟» «فقط گفتم الان برمی‌گردم...» مکث کرد. «ولی برنگشتم.» چند ثانیه سکوت بینشان افتاد. «کجا رفتی؟» «یه پارک نزدیک کافه.» «تنهایی؟» «آره.» دنیل آهسته نفسش را بیرون داد. «بعد لیام و سوفیا دنبالت اومدن؟» آیلا این بار با تعجب به پدرش نگاه کرد. «از کجا فهمیدی؟» دنیل لبخند خیلی کوچکی زد. «وقتی کسی بی‌خبر از یه جمع میره... آدم‌هایی که براش اهمیت قائل باشن، دنبالش می‌گردن.» آیلا چیزی نگفت. فقط لبخند کم‌رنگی روی لبش نشست. «آره...» آرام گفت. «پیدام کردن.» «بعد چی شد؟» آیلا چند لحظه ساکت ماند. انگار دوباره داشت همان لحظه را زندگی می‌کرد. «لیام کنارم نشست...» «...» «هیچی نپرسید.» دنیل با دقت گوش می‌داد. «فقط گفت... "لازم نیست الان چیزی توضیح بدی."» دنیل نگاهش را از مسیر گرفت و به دخترش دوخت. آیلا آرام ادامه داد: «همین... باعث شد یه کم آروم‌تر بشم.» «بعد حالت بد شد؟» آیلا سرش را پایین انداخت. «آره...» «همه‌چی یهو شروع کرد به چرخیدن.» دستش را روی سینه‌اش گذاشت. «فقط یادمه اسم لیام رو صدا زدم... بعد دیگه چیزی یادم نیست.» دنیل چند ثانیه چیزی نگفت. «وقتی به هوش اومدم...» لبخند کوچکی روی لب آیلا نشست. «هر دوشون اونجا بودن.» «سوفیا تقریباً از ترس گریه کرده بود.» «و لیام...» مکث کرد. «خیلی نگران شده بود.» سکوت دوباره بینشان نشست. دنیل آرام قدم‌هایش را آهسته‌تر کرد. «ایوان گفت... وقتی رسید، لیام تا لحظه‌ای که مطمئن نشده حالت بهتره، از کنارت تکون نخورده بود.» آیلا با تعجب نگاهش کرد. «ایوان اینو گفته؟» «همه‌ی جزئیات رو نه...» دنیل لبخند محوی زد. «ولی همین قدر فهمیدم که اون پسر، وقتی دخترم حالش بد شده، تنهاش نذاشته.» چشم‌های آیلا ناخودآگاه پر از احساس شد. دنیل مکثی کرد و این بار مستقیم به دخترش نگاه کرد. «آیلا...» «جانم؟» «من هنوز لیام رو درست نمی‌شناسم.» «...» «ولی یه چیز رو خوب می‌دونم.» آیلا منتظر ماند. دنیل با همان آرامش همیشگی گفت: «آدم‌ها رو از حرف‌هایی که درباره‌ی خودشون می‌زنن قضاوت نمی‌کنم...» نگاهش برای لحظه‌ای در چشم‌های دخترش ماند. «از کاری که وقتی هیچ اجباری ندارن انجام میدن، می‌شناسمشون.» آیلا بی‌اختیار لبخند زد. و برای اولین بار... احساس کرد شاید، فاصله‌ی بین دنیل و لیام، آن‌قدرها هم که فکر می‌کرد دور نباشد... .

پارت جدید اوردمممم 🙂‍↔️🤌

سلاممممم👋من درحال تلاش کردن برای حرف زدن😬🫪😂