ره‌آورد بهشت

روزها قاتلمن، غیر از جمعه که خون‌ریزتره حال و روزم جمعه‌ها، از خود جمعه غم‌انگیزتره

حالا آقای غلامی متاسفانه توی کانال بنده نیستن ولی خب طرح این مسئله بد نبود.

چونکه فصیحی هروی از این رکن و وزن استفاده کرده دالّ بر صحیح بودن‌ نیست همانطور که ابدال عکس هم صحیح نیست و البته مثال هایی هم‌ که استفاده شده بود، ظاهرا خارج از این دو وزن نبودند...😅

همانطور که مستحضرید ما در عروض فارسی رکن فاعِلُ نداریم و نمی‌توانیم داشته باشیم. با زبان ساده دلیل این قضیه را عرض کنم: برای مکفوف کردن یک رکن‌ باید حتما دو هجای پایانی آن رکن بلند باشند. فاعلُ از فاعلن ساخته میشود UU_ ⬅️ _U_ در پایان رکن فاعلن یک هجای بلند داریم پس نمیتوان از آن رکن فاعلُ ساخت این همان دلیلی است که در عروض قدیم و نام‌گذاری بحور عروضی مفاعِلُ و مستفعِلُ نداریم

از طرفی، چیزی که از ریشه اشتباه باشه حتی اگر اتفاق افتاده باشه، بازهم اشتباهه. مثال بیارم:

شکل ساده بحث. وزن مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن از وزن مفعول مفاعیل مفاعیل مفاعلین ساخته شده پس اگه یه شعر دیدیم که هم مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن داشت و هم وزن مفعول مفاعیل مفاعیل مفاعیلن نباید بگیم مثل عروض عربی ابدال عکس رخ داده! اینطور باید نتیجه گرفت توی تمامی ابیاتی که مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن هست توی هجای هفتم و هشتم ابدال رخ داده. وزنای مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن و مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن از این وزن ساخته میشن. در مورد وزن دیگر هم همین‌طور (مفاعیل)مفعول فاعلات مفاعیل فاعلاتن شکل اصلی وزن هست و اوزان مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن و مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن از این وزن ساخته شدن اولی شکل ابدال خورده وزن هست و دومی شکل محذوف وزن شکل ابدال خورده و اصلی میتونن با هم بیان ولی شکل محذوف و سالم نه. مثل بخش قبل اگر وزن اصلی با شکل ابدال خورده اومد باید این نتیجه رو بگیریم که وزن اصلی، بحر بیت هست و ابدال رخ داده نه ابدال عکس.

صفحاتی که دکتر عیدگاه از کتاب وزن شعر فارسی دکتر خانلری بهشون ارجاع دادن.

از مقاله‌ی بالا.

با استناد به این مقاله از دکتر عیدگاه، به نظرم مقاله‌ای که از کانال آقای غلامی روش ریپلای زدم از ریشه اشتباهه...

شخصی دعوی خدایی می‌کرد. او را پیش خلیفه بردند. [خلیفه] او را گفت: پارسال اینجا یکی دعوی پیغمبری می‌کرد او را بکشتند. گفت: نیک کرده‌اند که من او را نفرستاده بودم! #عبید_زاکانی #رساله_دلگشا #نثر

گاه چنان دلتنگ او می‌شد که به نظر می‌رسید حاضر است همه‌چیزش را بدهد و شاید حتی او را ببخشد تا فقط یک بارِ دیگر صدای نوازشگرش را بشنود... ولی گذر زمان کار خود را می‌کرد.

آشیانه‌ٔ اشراف، ایوان تورگنیف

گرچه تنهایی ندارد چاره‌ای، شادم؛ که اشک قدری از دلتنگیِ من کاست بعضی وقت‌ها!

فاضل نظری

؛نسخه‌ی خطی

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی هر لحظه به دامِ دگری پابستی گفتا شیخا! هر آن‌چه گویی هستم آیا تو چنان که می‌نمایی هستی؟! #خیام (ترانه های خیام، صادق هدایت، رباعی ۸۶) #شعر

سعدیِ خویش خوانی‌ام، پس به جفا برانی‌ام سفره اگر نمی‌نهی، در به چه باز می‌کنی؟! #سعدی #شعر