«جهانِ پنهان من»

به اندوهی فکر می‌کنم که از حرف‌های آدم‌ها تحمل کرده‌ام؛ از قضاوت‌هایی که بر من روا داشته‌اند، از کلماتی که شاید برای گوینده فقط چند واژه‌ی ساده بودند، اما در ذهن من بارها و بارها تکرار شده‌اند. به شب‌هایی که با یادآوری یک جمله تلخ چند ساعت بی‌خواب شده‌ام، به بغض‌هایی که فروخورده‌ام و به زخم‌هایی که هیچ‌کس از وجودشان خبر نداشته است.