𝐌𝐢

‏حتما به صلاحت نبود که نشدو مرض.

‏از زندگی بی‌کیفیت خسته شدم. غذای بی‌کیفیت، لباس بی‌کیفیت، داروی بی‌کیفیت، ماشین بی‌کیفیت، خونه‌ی بی‌کیفیت، خواب بی‌کیفیت.

‏میرم چایی دم کنم. حوصله‌ی کسی رو ندارم.

‏یه وقتایی غم انقدر طولانی میشه که دیگه روت نمیشه بگی هنوز بابت اون غمگینی.

‏حرف که خیلی زیاده، ‏فقط نمیدونی به کی بگی که بعد پشیمونت نکنه.

یکی بره از امیر پارسا بپرسه چرا ناگهان نوبت ما نمیشه پس؟!

قفلیمه🤩