از دیدِ یک خیال پرداز.

و ما روزی خواهیم رقصید،روی همان زمینی که به ما درد را یاد داد؛

حسی که گفتم شاید با کمی قدم زدن،بگذرد؛ مرا وسط خیابان به گریه انداخت...

به مُردها بیشتر از زنده‌ها گل می‌دهند، چون پشیمانی از قدردانی قوی تر است.

گاهی احساس میکنم نگهبان موزه ای هستم عظیم و توخالی. کسی پا در آن نمیگذارد و من در آنجا، نگهبان هیچ چیز به جز خودم نیستم.

شبیه رقص مستانه روی پل قبل از پریدن.

‏سخت نگیر عزیزم، هر چقدر هم باکیفیت باشی، آدم‌ها تو رو با کیفیت چشم‌های خودشون میبینن.

انسان در جستجوی معنا،اغلب به دام ادبیات و هنر می‌افتد

به گمانم دنیا در نهایت همه را به یک جا می‌رساند؛ به سکوت،به تماشا،به فاصله ای امن از هیاهوی آدم ها‌...

"برای همیشه"کلمه ای خطرناک است؛چگونه موجودی فانی می‌تواند از جاودانگی سخن بگوید؟

قشنگ‌ترین و بهترین تعریف امنیت همینه؛ اینکه یکی رو پیدا کنی که کنارش از نشون دادن آسیب‌پذیرترین بخش خودت نترسی.

میگذره ولی ما هیچوقت به این سن برنمیگردیم و این روزا رو یادمون نمیره.

قهوه ات را بنوش، از گندم زار من و تو مشتی کاه می ماند، برای بادها؛

تنها راه فرار او،غرق شدن در علایقش بود...

ما همانند شیشه بودیم؛ اگر پاکمان می کردند می درخشیدیم،اما آنها شکستند و ما هم بریدیم.

عزیزم، کم پیش میاد که آدمی بخاطر تو «از خود گذشتگی» کنه، کم پیش میاد که آدمی بدون «هیچ سودی» بخواد کنارت بمونه، کم پیش میاد که کسی «دوستت دارمش» واقعی باشه، کم پیش میاد که کسی «موندنش» تاریخ انقضا نداشته باشه.‌ کم پیش میاد آدمی در جواب خوبیت بهت "عشق" بده. کم پیش میاد.

عطر خوب،شیشه خالیشم سالها بوی خوب میده،آدم خوب هم همینطوره.