از دیدِ یک خیال پرداز.

برای آنان که لایقِ تماشا نبودند،تمام شب را چراغانی کردیم؛ چه اسراف زیبایی بود، چه بیداری تلخی...

و ما برای مقصدی خوش در مسیر جان دادیم.

اون حسی که داره قبل خواب چشماتو می‌بندی و تو ذهنت خیال پردازی میکنی...

این ثابت و مداوم بودن رو توی آدما هم دوست دارم. آدم‌هایی که حضورشون وابسته به حالِ لحظه‌ایشون نیست. که محبتشون هر روز شکل تازه‌ای به خودش نمی‌گیره و امنیتِ رابطه رو قربانی نوسان‌های درونشون نمی‌کنن. شاید ثبات، کمیاب‌ترین شکلِ دوست داشتنه. من از آدم‌های سینوسی می‌ترسم؛ از آدم‌هایی که نمی‌دونی باید به امروزِشان دل ببندی یا منتظر فردای متفاوتشان باشی.

من هیچکس را از زندگی‌ام حذف نکردم همه آنها در حادثه اعتماد مردند.

بیشتر ترجیح میدم خفه بشم تا بخوام منظورمو کامل و واضح بیان کنم و آخرش بازهم درک نشم.

مگر فایده‌ای هم دارد؟ به درختی که تبدیل به هیزم شده بگویی باغبان پشیمان است.

اکنون صبور تر شده‌ام،اما در عوض چراغی در وجودم خاموش شده است که دوست داشتم تا ابد روشن بماند.

و شاید من چیزی جز یک آدم خیال پرداز نیستم.

منُ از خودم بپرس،من واسه همه یکی نیستم.

گاهی حقیقت روشنه،پذیرشش سخته.

گاهی اوقات ما چیزهایی که نیاز داریم بشنویم رو به زبون میاریم.

هرکس به نوعی اسیر است؛ یکی در خاطرات،یکی در سکوت،یکی در خودش.

دیر شده بود؛برای انچه که بود وَ انچه که نبود.

کاش رویا بودم؛ رنگین، آرام و بی‌کران.

کاش ابر بودم؛ سبک، آزاد و رها.