CYGNUS

بعضی از چیزها رو نمیشه گفت، گفتنش یه درده نگفتنش یه درد دیگه.

از گندم زار منو تو مشتی کاه میماند برای بادها.

چی می‌شه یه بار دیگه منم حس کنم زنده‌ام؟

عاشق چنل‌هاییم که وقتی واردشون می‌شی، حس می‌کنی زندگی اون‌قدرا هم بد نیست و هنوزم قشنگی‌های خودش رو داره.

آره خیلی زود دیر میشه، خیلی زود.

دلم میخواد هرروز برم بیرون و کارای جدید امتحان کنم، حس میکنم اخرای زندگیمه دیگه و من هنوز هیچکاری نکردم.

اگه باعث نمی‌شه زیباتر بشی، پیشرفت کنی، موفق‌تر و خوشحال‌تر باشی و هر بار مثل بچه‌ها ذوق کنی؛ بیخیالش شو.

خاص بودن بهم حس زنده بودن میده.

از هیچ‌کدوم از قطع ارتباطایی که کردم ناراضی نیستم؛ همشون به‌جا، درست و سنجیده بودن.

انگار کلا توی زندگیم شیفت شبم؛ روزا خوابم، شبا بیدار.

با دل کسی رو انتخاب نکنید؛ با عقل انتخاب کنید، چون بعد از یه انتخاب اشتباه، از صفر ساختن خودت خیلی سخته.

دلخوشیه این روزام فقط چنلامن.

نه فقط ایران برای هرشخص و هرچیزی.

مگه ما چقدر عمر میکنیم که تمامشو باید منتظر بمونیم تا ایران درست شه؟

کاش می‌شد یه مدت خودمون رو از بیرون ببینیم؛ با همین جسم و همین روح. با خودمون وقت بگذرونیم، بریم قدم بزنیم، خرید کنیم، حرف بزنیم و آخرش خودمون رو بغل کنیم و یاداوری کنیم به خودمون که چقدر دوسش دارم.