روبرو.

من برای تو نمادِ تمام گناه‌هایی هستم که هرگز جرأت انجامشان را نداشتی.

Im done giving my all to people. Time and time again, I’ve learned that they’re only beautiful from afar.

حس می‌کنم که فشار گیج‌کننده‌ای در زیر پوستم وجود دارد. می‌خواهم همه چیز را سوراخ کنم و هرچه ممکن است فرو بروم. می‌خواهم به اعماق زمین برسم. عشق من در آنجاست، در آنجایی که دانه‌ها سبز می‌شوند و ریشه‌ها به‌هم می‌رسند و آفرینش در میان پوسیدگی، خود را ادامه می‌دهد، گویی بدن من یک شکل موقتی و زودگذر آن است. می‌خواهم به اصلش برسم. می‌خواهم قلبم را مثل یک میو‌ه‌ی رسیده به همه‌ی شاخه‌های درختان آویزان کنم.

شاید هم ترجیح بدهم که انسان ساده تری باشم. از کند و کاش در تمامی لایه های خود و تلاش برای توجیه و توضیحشان، خسته می‌شوم.

من هم امیدوارم هم خستم هم دلتنگم هم سردرگمم میدونی چه کار سختیه؟

در همه چیز زیبا باش در دوستی ات در عاشقی در پرهیز از آزردن دیگران حتی در دوری زیبا باش.

با هیچ‌کس نباید بیش از اندازه گذشت یا محبت داشت! همانطور که دوستانمان را نه به علت رد کردن تقاضای قرضی که از ما خواسته‌اند، بلکه به علت اینکه به آنان قرض داده‌ایم از دست می‌دهیم، هیچ‌کس را به علت رفتار غرورآمیز و بی‌اعتنایی اندک از دست نمی‌دهیم، بلکه به این علت از دست می‌دهیم که رفتاری بیش از اندازه دوستانه و فروتنانه از ما دیده است.

هیچ‌کس، هرگز کاری را تنها به خاطر دیگران انجام نداده است. همه‌ی اعمال ما خودمدارانه‌اند. هر کس تنها در خدمت خویش است، همه تنها به خود عشق می‌ورزند. به نظر می‌رسد از صحبتم متعجب شده‌اید. این‌طور نیست؟‌ شاید به کسانی می‌اندیشید که به آن‌ها عشق می‌ورزید. بیشتر غور کنید تا دریابید که آن‌ها را دوست ندارید: آنچه دوست می‌دارید، حس مطبوعی است که از عشق ورزیدن به آنان در شما ایجاد می‌شود! شما اشتیاق را دوست دارید، نه کسی که اشتیاق را برمی‌انگیزد.