آوازِقو🧣

و لبانت را چون حسی گرم از هستی به نوازش لب‌های عاشق من بسپار باد ما را با خود خواهد برد باد ما را با خود خواهد برد...»

ببخشید جدی اما من هیچجوره نمیتونم با مسی و مسی فن کنار بیام.

اصلا نمیتونم توصیف کنم چقدر حال آدم بد میشه وقتی خواب کسی رو میبینه که دیگه‌تو زندگیش نیست.

و در آخر فهمیدم که من واقعا یه زندگی بی نقص‌نمیخوام، فقط یه زندگی آروم میخوام،نه یه زندگی ای که مجبور باشم برای همه نقش بازی کنم که آرامش داشته باشم،نه زندگی ای که همیشه احساس گناه کنم بابت کرده هام و‌نکرده هام.

اگه آهنگی بشنوین که دلتون رو به درد بیاره، به‌خاطرش گریه کنین و بعد یه‌دفعه دیگه گریه‌تون نگیره، دیگه به اون آهنگ گوش نمی‌دین. ولی نمی‌شه آدم از خودش فرار کنه، نمی‌شه تصمیم بگیری دیگه خودت رو نبینی، نمی‌شه صدای تو سرتون رو خاموش کنین.

اگر نتونم از ایران فرار کنم و یه زندگی خوب بسازم،خیلی بدبختم،خیلی خیلی بدبخت تر از الان.

وقتی بتونی داستانتو بدون گریه کنی تعریف کنی، بدون شفا پیدا کردی. این موضوع کاملا درسته. شفا پیدا کردن به معنی فراموش کردن یا پاک کردن درد نیست. شفا پیدا کردن به معنی حمل کردن دردت به صورت متفاوته. با یک قدرت زیاد. تو دیگه وقتی اون ماجرارو تعریف می‌کنی دگرگون نمی‌شی. دیگه نمی‌شکنی، فقط تعریفش می‌کنی. و اون لحظه می‌فهمی شفا پیدا کردی.

واقعاً به میوه‌های تابستون کم‌توجهی می‌شه. همشون رنگی‌رنگی و خوشمزه و آبدار و خنک و پر از آنتی‌اکسیدان و متنوع و خوشگل و گوجی‌بوجی‌ان. یه دلیل دیگه (کنار 57768 دلیل دیگه‌ام) برای اینکه عاشق تابستون باشم 💞

So many movies to watch, so many languages to learn,instruments to play, places to go,books to read, lives to live,such little time.

آدما دوبار خودشونو نشون میدن،یبار وقتی که بهت نیاز دارن و کارشون پیشت گیره،یبارم وقتی بهت نیاز ندارن. تو هم فکر میکنی مشکل از تو بوده.