ዮሳብ

ከሶፊያ ጋር በቴሌግራም በኩል የምናደርገው ውይይት እንደተለመደው በጨዋታና በሳቅ የተሞላ ነበር። ሳይታሰብ ግን ውይይቱ ወደ ጠለቅ ያለ የሕይወት ጥያቄ ውስጥ ገባ። «በጊቢ ውስጥ በጣም የሚያስቸግርህ ነገር ምንድን ነው?» ስትል ጠየቀችኝ—መልሴ የት እንደሚያደርሰን እንኳን ሳታውቅ። ሳልወዛገብ ፈጣን መልስ ሰጠኋት፦ «ገንዘብ ነዋ!» አልኳት፥ ከቃላቶቼ ጀርባ ያለውን እውነታ በሳቅ እያሸሸግኩ። 😂 እሷም በበኩሏ የሁኔታውን ውስብስብነት ተረድታ በሳቅ ታጀበችኝ፦ «😁😁😁 ይሄማ ... የሁላችንም እኮ ነው!» ነገር ግን ከገንዘብ እጥረት ይልቅ ከበድ ያለ ሌላ እውነት አእምሮዬን ይረብሸው ነበር። ውይይቱን ወደ ሌላ አቅጣጫ አዝዞርኩት፦ ... ነፃነት!» እኔ ነፃነት ነው የሚፈትነኝ .. በሞባይሏ ስክሪን ላይ የላክሁላትን መልእክት ስታነብ ግራ መጋባቷ ታወቀኝ፦ «ነፃነት የለም እንዴ እዛ?» 😳 «ማለቴ... የእኔ ትልቁ ፈተና ነፃነት ነው» አልኳት፥ ቃላቶቼን በጥንቃቄ እየመረጥኩ። እሷ ግን አልተዋጠላትም። የእኔን አባባል የራሷ በሆነ መንገድ ተረጎመችው፦ «ስታጣው ነው እንጂ... አግኝተኸው ነዋ!» (አጣሁት የምትለው እኮ አግኝተኸው ነበር ለማለት ነው በሚል እምነት)። እኔ ግን የፈለግኩትን አልተረዳችኝም ነበር። በችኮላ መልስ ላክሁላት፦ «ሶፍ... እኔ እኮ ጨርሶ አላገኘሁትም!» የበለጠ ግራ ተጋባች። ጥያቄዋም ይበልጥ እየሳለ መጣ፦ «ታዲያ ሳታገኘው እንደነበረህ/እንዳገኘኸው አድርገህ ለምን ታስባለህ?» አሁንም የገባችበት መንገድ ስህተት እንደሆነ ልነግራት ሞከርኩ፦ «እኔ እኮ እንደዛ አላሰብኩም!» ውይይቱ ወደ ፈላስፋዎች ሙግት እየተቀየረ መጣ። ሶፊያ አልተመለሰችም፦ ህልም? የጊቢው ሕይወት እንቆቅልሽ እያበቃ አይደለም...

https://www.youtube.com/channel/UC-Ncaovv8nC8o_4cc9_0SeQ Let's go subscriber eyargachu abretatut🙏

አንዳንድ ቀናት አሉ—ዝም ብለው የሚያልፉ ሳይሆኑ፣ ልክ እንደ ሰው «ለመሆኑ ወዴት እየሄድክ ነው?» ብለው የሚጠይቁን ። ዛሬ እንደዚያ ያለች ቀን ናት። የት ደርሼ፣ በየትኛው የሕይወት ምዕራፍ ላይ ቆሜ እንደሆነ እንኳ ማወቅ አልቻልኩም። የሚገርመው ግን ፍላጎቴ ወዴት እንደምሄድ ማወቁ ላይ አይደለም፤ ይልቁንስ ስለዚች ስለ መዳፌ ላይ ስላለችው «ዛሬ» እንዴት አድርጌ እንደማወራ ማየቱ ነው የናፈቀኝ። ነገ ተነስቼ ስለ ዛሬ ማንነቴ ስተርክ... እንደ ትላንቱ ሳቅና ደስታዬ በፈገግታ ይሆን? ወይስ በቁጭት አፍን በሚያስይዝ ትንፋሽ? ልቤን የሚሞግተው ዋናው ጥያቄ እርሱ ነው። ለመሆኑ ዛሬ... ለነገዬ መሠረት የምጥልበት፣ ወደ ሕልሜ የምቀርብበት ማታ ተኝቼ ስታሰበው የሚያኮራኝ ቀን ነው? ወይስ ደግሞ «አሁንም ሌላ ቀን አባከንኩ» ብዬ በቁጭት እጄን የምነክስበት? አልያም ደግሞ ከትላንት የተኮረጀ፣ አዲስ ነገር የሌለው፣ ያው ሁልጊዜ የምደግመው አሰልቺ ድግግሞሽ? አላውቅም። ብቻ ማወቁን እጅግ ተጠምቻለሁ። ነገ ሆይ... ለመሆኑ በዚያ በሩቅ አድማስ ላይ ቆመህ እኔን እንዴት ታየኝ ይሆን? እንደ አሸናፊ? እንደ ታጋይ? ወይስ ዝም ብሎ በጊዜ ማዕበል እንደሚነዳ ምስኪን ተጓዥ? 🤔😄

ምንድ ነው አግቡ በቃ እኛም እናግባበት 😁

“አንተ አምላኬ ነህና ፈቃድህን ለማድረግ አስተምረኝ፤ ቅዱስ መንፈስህም በጽድቅ ምድር ይምራኝ።

መሸነፍን አላውቀውም የሚል ሰው ካለ፡ አልኖረም። መሸነፍ… ስሙ ሲጠራ ደረት ላይ ተጭኖ የመተንፈስ አቅምን የሚያጥር፣ አንገትን የሚያስደፋ፣ ይባስ ብሎ ደግሞ ልብን እንደ መስታወት ቀስ አድርጎ የሚሰብር ከባድ ስሜት ነው።

16 አመቴ ምድር ላይ እኔ—አንዱአለም (ዮሳብ)—ከህፃናት በላይ የምወደውና ልቤን የሚገዛው ምንም ነገር የለም። ለህፃናት ያለኝ ፍቅር እንዲሁ በድንገት የበቀለ አይደለም፤ ሥር የሰደደው ያኔ በልጅነት ዘመኔ፣ ከእኩዮቼ ጋር አብረን በቦረቅንባቸው ወርቃማ ቀናት ውስጥ ነው። ያኔ... በቤተክርስቲያን ቅጥር ግቢ ውስጥ አብረን ስንማማር፣ ስንጫወትና ስናገለግል የነበረን ጊዜ ዛሬም ድረስ በትዝታ ማዕበል ውስጥ ያናውጠኛል። ገና በለጋ ዕድሜያችን የመንፈሳዊው አገልግሎት ፍቅር በውስጣችን እንደ እሳት ነደደ። ለሌሎች ልጆች መጫወቻ መኪና፣ ሽጉጥ እና "ዕቃቃ" መጫወት የዘወትር ተግባራቸው በነበረበት በዚያ የልጅነት ዘመን፣ ለእኛ ግን ጨዋታችንም፣ ደስታችንም ሌላ ነበረ። መዝሙሩ፣ ቅዳሴው፣ ሱባኤውና ጾሙ... እርሱ ነበር የልጅነታችን ማጫወቻ፤ እርሱ ነበር የነፍሳችን ማረፊያ። ታዲያ ዘመናት ነጎዱ። እኔም አድጌ ዕድሜዬ 16 ዓመት ሲሞላ፣ በዚያው ባደግኩበት ቅዱስ ስፍራ የህፃናት ተጠሪ ለመሆን በቃሁ። ያኔ ነው እንግዲህ... ለህፃናት ያለኝ ፍቅር ከስሜት በላይ ሆኖ፣ በደም ስሮቼ ውስጥ የሚፈስ ሕይወቴ የሆነው!

ዛሬ ግን ደስ ይላል ! 😊 አዎ ✅

የኔታ ቀደመውን ከደረሱ በቃ አበቃልን አቤት ሩጫ! 🥹

ሰው የሚባለው ፍጡር የሚደክምበት ምክንያት ቢቆጠር አያልቅም። አንዳንዱ ዝናን ያሳድዳል፣ ሌላው በሚሊዮኖች አሃዝ የሚለካ ብር ፍለጋ እንቅልፍ ያጣል። አንዳንዱ የልብ አጋር ፍለጋ ማይሎችን ያቋርጣል፣ልክ እንደ እኔ😁 ሌላው ደግሞ ክብርን ፍለጋ አንገቱን ቀና አድርጎ ይውላል። ግን ቆም ብለን እውነቱን እንነጋገር ከተባለ... ማንም ምንም ቢመኝ፣ ጉዞው ሁሉ ተጉዞ የሚደመደመው በአንድ መስመር ላይ ነው፤ እሷም "ደስታ" ትባላለች። ታዲያ ወገን የዚህ ሁሉ ትንቅንቅ፣ የዚህ ሁሉ ልፋት መጨረሻ ምን እንደሆነ ልንገራችሁ ። አንድ ስስ ፈገግታ! አዎ... በሚሊዮን ብር፣ በታላቅ ዝና እና በክብር መሀል የምትፈጠር፣ ጥርስን የምታሳይ አንዲት ሳቅ ። ሰፊው አለም የጠበበው፣ ትልቁ ሰው የደከመው ለዚችው ለአፍታ ፈገግታ ነው ..ማነሽ ውይ ማነህ አይደለም እንዴ ? አንዳንዶች ይህንን የህይወት ሂሳብ ሲያሰሉ "ለዚች ለጥቂት ሰከንድ ፈገግታ ይህን ያህል ዋጋ ከመክፈልስ ቢቀርስ?" ይላሉ። እኔ ግን አልደግፋቸውም። ህይወት ያለ ደስታ ምንድናት? ባዶ የሸክላ እቃ! ስለዚህ ደስታን ፍለጋ ዋጋ መክፈሉ አይቀሬ ነው፤ ይልቁኑስ ለሷ የበለጠ ዋጋ መክፈል ይገባል። ግን... አንድ ትልቅ ነገር አለ ወግን . የማይቋረጥ ደስታ አለ እሱም ለኔ .......የናተንም ፈልጉ ። ዋናው ቁምነገር ያለው ግን እዚህ ላይ ነው፡ የምንከፍለውን ዋጋ እንወቅ! ለደስታችን የምንከፍለው ዋጋ እራሳችንን፣ ሰብአዊነታችንን እና ሌሎችን የሚያጠፋ መሆን የለበትም። ንጹህ ደስታ ንጹህ መንገድ ትፈልጋለችና። አይደለም እንዴ ? yosab ng share adergut

ወገን አባቴ አኮራኝ 💪 እንኳን ደስአለህ ዲያቆን

              ይህ ስነ ግጥም  .......ከምርጦቹ ለአንዱ ነው                ወጣቱ    በረሮ ባለ ብዙ ስሞች  ባለ ብዙ ሃብት ባለ ብዙ ጸጋ  ያለው በረከት አቤት ይሄኛው ሰው ምን አይነት  ፍጡር ነው? እንዲሁ በአይን ብቻ፣ እንዲው በእይታ የሚወደደ ሰው።             ወጣትን ከሰው በረሮን  ከነፍሳት             አሟልቶ ያደለው  አለም የትስ አላት?            ወጣቱ በረሮ ብዬ ስም ሰጠውት          ከእለታት  በ1ዱ ቀን ፣ እድለኛ ሆኜ  ስላገኘውት። እድለኞች ነን ሰዎች አስተዉሉ ወጣቱ በረሮ በመሃላችን አሉ፣ ያኔ ትዝ ይልሃል ከ3 አመት በፊት ሰልፍ ላይ ሆኖነክ ነው ያየውክ ፊት ለፊት           ሳታውቀኝ ሳላውቅ  "ተመዘገብክ እንዴ?" ብዬ ስጠይቅክ        ለስለስ ባለ ድምጽ  "ባክ አልከፈቱም"፣እንተዋወቅ..?"                                                             ነበር  ያኔ መልስክ        እሺ ብዬ እኔም ጀነን ባለ ድምጽ "ፍጹም" እባላለው፣        እሱም በፈገግታ ብሎ መለሰልኝ "አንዱአለም  የሐረር ሰው"           ኦ ደስ ይላል..." ጭሮን ታውቃታለ?" ብዬ ሳጫውተው           በፈገግታ እያየኝ "አሰበ ተፈሪ ታሪካዊ እኮ ነው"። እንዲ እንዲያ እያልኩኝ ተዋወኩላቹ ወጣቱ በረሮ  አለ ከጎናቹ። ባለ ብዙ ስሞች ብለን  ስንነሳ "አንዱ" አስቀድመን ፣ዮሳብን ፣One ን፣            ጭሌውን  ፣ወጣቱን.....አንርሳ። ባለብዙ  ጸጋ ብለን ስንቀጥል አይደራደርም  በቅዱስ ሚካኤል ፣ ቢናግሮ ተደማጭ፣  ቢጽፍ ሚነበብ እንዲ ያለ ፀጋ እንዴት ይገኝ ይሆን በሌላ ሰው ልብ።               ደግሞም  ወረድ ብሎ  ትንቹ ዘማሪ                ከቤቱ ማይጠፋ ከቤቱ ማይጠፋ የሳይኮ ተማሪ ። አረ  ይህ ሰውዬ አስቀናኝ በሃብቱ፣ ሁሉን አሟልቶ ነው የቸረው አምላኩ የታደለች ማህጸን አንተን ያፈራች ሊያውም እኮ ነው  ብኩርና መስራች።                    አንተ የኔ አስተዋይ ትንሹ ፈላስፋ               በብዙ ነገሮች ነው የሚታይብ ተስፋ። አንዳዴ ወጣት፣ አንዳዴ በረሮ እንዴት አልክልኝ ተመቸክ ወይ ኑሮ?      ነክ እኮ መካሪ ከልብ በአስተውሎት      ደግሞም ቆፍጣና እንደ ነብር ወጣት      በረሮም ነክ እሺ  ሊያውም ትንሽዬው      "እሺ" ብሎ ታዛዥ ለማንኛውም ሰው። ገጣሚ እንኳን አይደለውም  ግን ሞነጫችራለው ሃሳብ አስታየታቹን እባካቹ  ተቹኝ                                         

የሰው ልጅ በምድር ላይ ከጀመራቸውና እስካሁን ካልጨረሳቸው ትልልቅ ጦርነቶች አንዱ ምንድን ነው ቢሉ? “የኪስ እና የልብ ፍልሚያ” እላለሁ። ባለፈው ዝናባማ አመሻሽ ታክሲ ውስጥ ተሳፍሬያለሁ። ከመቀመጫዬ ጀርባ ሁለት ወጣቶች በቁጭት ይወያያሉ። አንደኛው በጥልቅ ትንፋሽ፣ “ኧረ ለመኖር ራሱ ‘ስፖንሰር’ የሚያስፈልግበት ዘመን ላይ ደረስን እኮ!” ይላል። ሌላኛው ደግሞ፣ “ምን ይሄ ብቻ! አሁን እኮ ፍቅር ራሱ ‘ሜጋ ባይት’ እና ‘ካርድ’ ካልመገብከው አይንቀሳቀስም” ብሎት አረፈው። ሳቅኩኝ… ግን እውነት አለው። ድሮ ድሮ ፍቅር “እንጀራ እጋግርልሃለሁ፣ ውሃ እቀዳለሁ” በሚል የጉልበትና የልብ ስምምነት ነበር የሚመራው። ዛሬ ግን ልብህ የፈለገውን ያህል ቢመታ፣ ኪስህ ካልመታ “ፍቅር” የሚባለው መተግበሪያ ‘Network Error’ እያሳየ ያንገላታሃል። ነገሩ ግን በዚህ አያበቃም። በአሁኑ ጊዜ እኛ የሰው ልጆች ቴክኖሎጂን እንቀልባለን ስንል፣ እሱ መልሶ እየቀለበን ይመስላል። ስልካችን ባትሪ 10% ሲቀረው የሚይዘን ጭንቀትና ፍርሃት፣ የነፍሳችን ነገር ለአፍታም ቢሆን ጠፍቶብን የሚያውቅ አይመስልም። መንገድ ላይ ስንሄድ ሁላችንም አንገታችንን ደፍተናል። የሚገርመው ግን ወደ አምላክ የምንጸልይ መስለን፣ የምንሰግደው ግን ለስማርት ስልካችን መሆኑ ነው። ይህ ሁሉ ውክቢያና የኪስ መድረቅ መኖሩ ባይካድም፣ የሰው ልጅ ግን አሁንም የሚገርም ፍጡር ነው። በጭንቀት መሃል ሳቅን መፍጠር ይችላል። በባዶ ኪሱ “ነገ ሌላ ቀን ነው” ብሎ የመተኛት፣ በማለዳው ደግሞ “ዛሬ ይስተካከላል” ብሎ የመነሳት ልዩ ‘ሱፐር ፓወር’ አለው። ሕይወት እንደ ወፍራም መጽሐፍ ናት። እያንዳንዱ ቀን ደግሞ አዲስ ገጽ ነው። ዛሬ ያነበብነው ገጽ አሰልቺ ወይም አሳዛኝ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ቀጣዩ ገጽ ምን ይዞ እንደሚመጣ ሳናውቅ መጽሐፉን መዝጋት የለብንም። ፡ ባዶ ኪስ ጊዜያዊ በሽታ ነው፤ ባዶ ልብ ግን ዘላቂ ድህነት ነው። ስለዚህ ኪሳችን እስኪሞላ ድረስ፣ ልባችንን በደግነት፣ በሳቅና በተስፋ ሞልተን እንቆይ! ✍ yosab