⋆ Aꪜerin

بوی #دردسر می‌دی و علاقه شدیدی دارم پسرای دردسرساز رو #ادب کنم عزیزم

"تنها چیزی که میتونم بهت بدم #نگاهم روی #انگشتاته وقتی سعی داری خودت رو کام کنی."

بـــــذرِ فریاد.🪉

نمیدونم که این نامه رو قراره بخونی یا نه ولی... چند وقته دارم به شب‌های سیرک فکر می‌کنم، به صندلی‌ای که همیشه می‌نشستی... همون سمت، ردیف اول. اولش فکر می‌کردم تصادفیه اما بعد دیدم نه، هر شب همونجایی و من حتی شب‌هایی که سالن خیلی شلوغ بود، باز پیدات می‌کردم. نمی‌دونستی، ولی قبل از شروع اجرا همیشه یه نگاه به همون قسمت می‌انداختم، اگر می‌دیدمت خیالم راحت می‌شد و اگر نمی‌دیدمت، تا آخر اجرا دنیال نشونه ای از تو بودم. هیچ‌وقت نفهمیدم از کی عادت کردی هر شب بیای ولی من خیلی زود به دیدنت عادت کردم. گاهی فکر می‌کنم اگر یک شب نمی‌اومدی شاید باز هم اجرا می‌کردم، می‌خندیدم، با بقیه حرف می‌زدم و وانمود می‌کردم چیزی نشده ولی احتمالاً تا آخر شب دنبال تو می‌گشتم. یادت هست اولین باری که دیدمت؟ نه، معلومه که یادت نیست.. تو فقط اومده بودی تماشا کنی. من روی صحنه بودم و کار خودمو می‌کردم ولی از بین اون همه آدم، یه جایی چشمم به تو افتاد. اولش فقط یه چهره بود بین جمعیت اما بعد شد یه چهره‌ی آشنا، بعد شد همون آدمی که قبل از هر اجرا دنبالش می‌گشتم. و بعد... خب، فکر کنم خودت می‌تونی بقیه‌ش رو حدس بزنی. نمیشه همه‌چیز رو واضح نوشت، بعضی چیزها وقتی گفته می‌شن دیگه همون چیزی نیستن که قبلش بودن. فقط می‌دونم کم‌ کم اجرای من هم برای خودم شکل دیگه‌ای پیدا کرد چون وقتی می‌دونستم تو اونجایی، بیشتر حواسم به خودم بود. بعضی شب‌ها حتی قبل از شروع اجرا با خودم فکر می‌کردم امروز باید بهتر باشم اما نه برای تماشاچی‌ها بلکه برای یک نفرِ خاص. تو هیچ‌وقت چیزی نگفتی، ولی من نگاهت رو می‌دیدم و شاید مسخره به نظر بیاد، ولی همین برای من کافی بود که هر شب می‌اومدی و من هر شب مطمئن می‌شدم هنوز هستی. فکر می‌کردم این قرارِ همیشه ادامه داشته باشه... اینکه من روی صحنه باشم و تو از بین آدم‌ها تماشام کنی، اینکه بعد از اجرا چراغ‌ها خاموش بشن و فردا شب دوباره همه‌چیز از اول شروع بشه. من به فرداهای زیادی فکر کرده بودم، مینهو. فقط هیچ‌وقت فکر نکرده بودم تعدادشون انقدر محدود باشه، شایدم نمی‌خواستم به این فکر کنم. فقط میخواستم بدونی بعضی وقت‌ها آدم وقتی می‌فهمه چیزی ممکنه آخرین بار باشه، دیگه نمی‌تونه مثل قبل بهش نگاه کنه و من نمی‌خواستم تو بفهمی، نمی‌خواستم هر بار که وارد سالن می‌شی به جای اینکه از اجرا لذت ببری به من فکر کنی و بشماری چند شب دیگه مونده. برای همین سکوت کردم، مثل همیشه. همون‌طور که هیچ‌وقت نگفتم چرا هر شب قبل از اجرا دنبال صندلی تو می‌گشتم، هیچ‌وقت نگفتم وقتی دیر می‌رسیدی حواسم به در بود، هیچ‌وقت نگفتم بعضی شب‌ها فقط به این امید روی صحنه می‌رفتم که وقتی پایین رو نگاه می‌کنم، تو رو ببینم. فقط اگر یک شب رفتی سیرک و صندلی همیشگیت خالی بود، لطفاً منتظر من نمون. ممکنه اجرا شروع بشه و من دیگه پشت اون پرده نباشم، ممکنه چراغ‌ها روشن بشن، موسیقی پخش بشه و برای اولین بار کسی روی صحنه باشه که من نیستم. اگر اون شب رسید... به همون حلقه همیشگی نگاه کن، همین. چون اگر قرار باشه جایی از این همه شب باقی بمونم، فکر کنم همون‌جا باشه. جایی که تو هر شب با دیدنش چشم هات می‌درخشید. مینهو... من خیلی دنبالت گشتم، همیشه و همه‌جا دنبالت بودم حتی اگر خودت متوجه اش نبودی. نمی‌دونم چرا نوشتن اینا الان راحت‌تره... شاید چون دیگه لازم نیست جواب تو رو ببینم. فقط می‌خواستم بدونی که بعضی آدم‌ها فقط تماشاگر یک اجرا نیستن بلکه گاهی خودشون دلیل ادامه دادن اجرا می‌شن. تو برای من... بی‌خیال. همین‌قدر کافیه. مواظب خودت باش مینهو -معشوقه فراموش شده‌ات، هیونجین-

"همیشه دوست داشتم بدونم.. زیر اون لباس های پر زرق و برق چی قایم.. میکنی، اما نمیدونستم که یروز قراره اینجوری زیرم بلرزی"