𝘾𝙤𝙡𝙙 𝙀𝙢𝙗𝙚𝙧

من وقتی پریودم:

یبار بهت میگم این رفتارت اذیتم می‌کنه، دوبار بهت می‌گم این رفتارت داره اذیتم می‌کنه، اگه برام عزیز باشی به بار دهمم کشیده می‌شه. ولی اگه بخوای خودتو بزنی به نفهمی، اگه رفتارتو درست نکنی، دیگه وقتی صدام کنی به جایِ “ جانم” بهت می‌گم " بله”. دیگه بهت نمیگم این اخلاقتو درست کن، دیگه برات ده خط نمی‌نویسم که چی داره اذیتم می‌کنه، دیگه قهر نمیکنم باهات، دعوا نمیکنم، غر نمیزنم، دیگه حتی دلخورم نمیشم ازت. فقط فاصله میگیرم. چون هربار که بهت گفتم این رفتار گندتو درست کن فقط بدتر خرابش کردی. و تهش یروز که به خودت میای، میبینی دیگه منی نیست که بخوای بخاطرش تغییر کنی.

هر صبری حدی داره و هر سکوتی حرمتی.

اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.

با پسری باشین که براتون ذوق کنه، آرایش می‌کنین ذوق کنه، نچرال باشین ذوق کنه، مو رنگ کردین ذوق کنه؛ پسری که براتون ذوق نکنه دوستون نداره.

الان تنها چیزی که واقعاً خوشحالم می‌کنه اینه که بفهمم چی واقعاً خوشحالم می‌کنه.

آره آقای شایان یو منم گلمو کلی بغض گرفته🫠

شاید بتونی کل روز رو وانمود کنی که خوبی ولی شب شب داستانش فرق داره!

ولی من با وجودم تک تکشو زندگی کردم.

من کلا شب بیدارم صبح بیدارشم چیکار!

2:2