وال

میدونم که ما آدمای هم نبودیم میدونم که برای هم ساخته نشده بودیم نشد... نشد که بشه نشد که برای هم باشیم چی بگم از تقدیر و سرنوشت که ما رو به اینجا رسوند ؛ولی خب میدونی ... همیشه یه گوشه ای از قلبم جات خالیه همیشه یه گوشه ای از قلبم دلم برات تنگه مواظب خودت باش دورترین نزدیکم"

روز را می‌گذرانی و طاقت می‌آوری. اما شب، شب قصه‌ی خودش را دارد عزیز من.

«هر سکوتی آرامش نیست؛ بعضی سکوت‌ها پایان‌اند.»

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

آدمِ نرفتنم، آدمِ رفیق بودنم، آدمِ با تو بودنم، یا اصلا آدم دیر رفتنم، دیر، خیلی دیر، ولی اگه یه روز برم، دیگه آدم برگشتن نیستم، آدمِ مثل قبل شدن نیستم، بعد تموم شدنت دیگه برام با یه غریبه تو خیابون هیچ فرقی نداری.

من به انزوایم افتخار نمیکردم ولی به آن وابسته بودم ، تاریکی اتاق برای من مثل نور افتاب بود...

چارلز بوکوفسکی