𝗠𝗼𝗿𝗳𝗶𝗻

چیزی در وجودم بیدار شده او را برخلاف نسخه های قبلی ام بسیار دوست دارم او قوی تر، بی تفاوت تر و بی نیاز است از تمام انسان ها.

آدما به خاطر یه بدیت،یه کتاب خوبیتو رو به آتیش میکشن.

دلم می‌خواد از همه‌چی فرار کنم؛ از خودم، از این شرایط، از این احساسی که توش گیر افتادم. دیگه طاقت زندگی کردن با این حال رو ندارم.

«گفت: چند دقیقه این جا بنشین و به من تکیه بده. گفتم: کارم از تکیه گذشته. دلم می‌خواهد توی بغلت بمیرم.»

از یه جایی به بعد فاز صبر کردن تموم میشه فاز بیخیالی شروع میشه.

کاش می‌دونستی من الکی بزرگش نمی‌کنم، چون خودش بزرگ هست. من سختش نمی‌کنم چون خودش به اندازه‌ی کافی سخت هست. من حساس نیستم چون این موضوع به اندازه‌ی کافی زجرآور هست.

گاهی غم اونقد بزرگه که فقط به شکل سکوت در میاد هیچ اشکی نمیریزی هیچ حرفی نمیزنی فقط میمونی تو یه اتاق بی صدا با حسی که نه میشه تعریفش کرد نه فرار کرد ازش..

‏زندگی خیلی داره سفت، سخت، غمگین و پیچیده پیش می‌ره، من دیگه بلد نیستم.

یه چیزی که واقعا نمیتونم تحملش کنم؛ اینه که نادیده گرفته بشم. اگه سرت شلوغه، فقط بگو. اگه حال حرف زدن نداری، فقط بگو. اگه دیگه نمی‌خوای تو زندگیت باشم، بازم فقط بگو. تکلیفمو مشخص کن.

ولی اگه کسی تونست مثل من ذوق صداتو چشاتو حرفاتو بکنه باشه تو بردی:)

یکی ازم پرسید: چطوری انقدر آرومی انگار هیچی برات مهم نیست؟ بهش گفتم: همه چیزایی که ترسیده بودم سرم بیاد، سرم اومد، دیگه نگران چی باشم؟

از آدمایی که می‌دونن چیا منو اذیت می‌کنه و اون کارو همش تکرار میکنن متنفرم.

از یه جایی به بعد ترجیح دادم تنها باشم تا بخوام رفتار درست رو به کسی یاد بدم.

یه دیالوگی بود که میگفت: «میدونی من همیشه برا سفت نگه داشتن رابطم با اونایی که دوسشون داشتم، به اندازه هر دو‌طرف تلاش کردم، ولی الان فهمیدم اشتباه بوده.» و چقدر درست میگفت..

آمار کشته های جنگ همیشه غلط بوده هر گلوله دونفر را از پا در می آورد سرباز و دختری که در سینه اش میتپید:)