𝙍𝙤𝙝𝙖𝙢𝙞𝙧.𝙚𝙪𝙥𝙝𝙤𝙣𝙞𝙤𝙪𝙨

وای رهام هادیان کاش شرایط طور دیگه‌ای بود و برای استایلت و پیانو زدنت می‌مردم :)

وقتی داری از طبقه ۱۵ سقوط میکنی واکنش آسانسور :

این بی کس دلم ؛ نباشی روز و شب نداره … :)

تمام جونم دقه … امروز آخرین روزیه که اینجاییم :) فردا همه چی تموم میشه و ماییم و تا آخر دنیا حسرت خوردن و گم شدن تو خاطرات :)

با آهنگی که باعث شد بیایم اینجا و ۱۰ سال اینجا باشیم ؛ حالا میخوان بیرونمون کنن از خونه :))

آخرین هرباراین‌درو رو برامون خوندن :)؟

روا نبود که گم بشم لا به لای خاطـرات. :)))

چرا به داد من نمی‌رسی :)؟!

قابی که حاضر بودم همه دنیامو بدم تا همیشه ببینمش ؛ این روزا دیدنش همه جونمو به لرزه میندازه … :)

همونجوری که من و رهام جان جدا شدیم متأسفانه اما شاید با هم فیت بدیم :

داداش ؛ خوش چه انرژی ای :)

بچه‌ها این کتاشونو یادتونه :)؟! هویتاشون … هر بار این درو و یه لحظه نگام کن :)

آخه چطوری یادم بره :)؟! من یادمه چقدر همیشه رو کلمه‌ی “بدجوری” تأکید داشتی :)

چقدر غریبه شدی … منم ، منم ؛ منِ تو :)

کاش میشد برگردیم به دهه ۲۰ سالگیتون آقایون :) این ۳۰ سالگی بازیاتون خستم کرد.

ولی ؛ این عشق در من کم نشد … :)

امیر ماکان :))