گل‌سیب

-

عاشقِ نوشتنم؛ گاهی این‌قدر دیوانه‌وار عاشقم که دلم می‌خواد اگه تمومِ دلایل زنده بودنم برام محو شدن، به امیدِ نوشتن و خلق کردن دلم بخواد که زنده بمونم، حتی اگر فردا قرار باشه برای همیشه و به طور واقعی بمیرم، دلم می‌خواد تا آخرین لحظه‌ی بودنم فقط بنویسم و بنویسم.

دوستم داشته باش، وقتی دوستم داری آسمون آبی‌تره، درخت‌ها سبزتره، غروب اون‌قدرهاهم غمگین نیست، بارِ روی دوشم همچینم سنگین نیست، پنجره‌هام رو به نور باز می‌شه، تمام دنیا برام همتای یک راز می‌شه. دوستم داشته باش، وقتی دوستم داری راهِ خونه کوتاه تره، عقربه‌های ساعتم کند تره، گلدونم خوش‌عطر تره، کیک خونگیم خوش‌طعم تره، مشکلاتم کمرنگ‌تره، دنیای من خوش‌رنگ تره، راه‌ها باز تره، جاده‌ها صاف‌تره، شب مهربون‌تره، لحظه‌هام دگرگون‌تره، چای زودتر دم می‌کشه، شادی از زندگیم نم می‌کشه. دوستم داشته باش، دوستم داشته باشی ساز زندگیم کوک‌تره، مرگ ازم دورتره. دوستم داشته باش..

شاید زندگی بیشتر از این‌که در لحظه‌های بزرگ معنا پیدا کنه، در همین جزئیات کوچیک جا گرفته.

بعضی روزها فقط کافیه ادامه بدی. قرار نیست هر روز بدرخشی، همین که جا نزنی، کافیه.

کم پیش میاد اصولاً اسمم رو جاهای مختلفی ببینم اما با دیدنش توی این متن انقدر ذوق‌زده شدم انگار واسه من نوشته شده، وای.

این مولانا که بود؟ چه بود؟ کجا بود؟ مگه می‌شه یک انسان انقدررر جان و جهان؟

اگر چیزی رو بلدید که دیگری بلد نیست، با خوش‌رویی سعی کنید توضیحش بدید، نگاهِ از بالا به پایین فقط از کسایی برمیاد که از درون پوچن، از ماها بعیده.

به تمومِ پوستِ تنم چسبیدی، به ذره‌ذره‌ی وجودم ذوب شدی، صدات از اعماقِ استخون‌هام به گوشم می‌رسه، لبخندت از عمقِ وجودم به چشم میاد، غمت روی جونم میفته و تا سرحدِ مرگ سنگینم می‌کنه، لبخندت نور می‌شه و تمومِ هستی‌م رو گرم می‌کنه. طوری درونم زنده‌ای که احساس می‌کنم هم به عنوانِ خودم و هم به عنوانِ تو دارم زندگی می‌کنم، چون می‌دونم تو درونِ زنده‌ی منی که زنده‌ای؛ من هم زنده‌ام که تو رو درونم احساس می‌کنم، پس باید زنده باشم، زنده باشی تا همیشه بمونیم.

من فقط در یک شرایط عمیقاً دلم می‌خواد برگردم به گذشته، که اون بچگیِ تپل و کوچولوی دوستام رو پیدا کنم و تبدیل به یه لقمه‌ی چپ کنم.

نوشته بود: نترسید، اگه بترسید احتمالاتی رو بیدار می‌کنید که پیش از ترس شما محال بودند. «هیولاهای من، همه دست سازند.»

وای مادربزرگ، وای، تو زیباترین انسان دنیای منی.

از نظر من هر شغلی یک حرمتی داره و نگه داشتن حرمت اون شغل، کمتر از درست انجام دادن وظایفش اهمیت نداره.

کاش می‌شد واقعا مدتی رو برم کوهستان زندگی کنم، یه‌جای دور، زیبا، خنک و سرسبز.

پسردار شم اسم‌هاشونو می‌ذارم «بُردبار» و «دانا» و شاید هم «برنا»، نمی‌دونم، فقط می‌دونم به این نوع اسم‌ها دیوانه‌وار علاقه دارم.

من آدم حضورم؛ بذار ببینمت، در موردش حرف می‌زنیم. بریم سینما، این فیلم جدیده که اومده رو ببینیم. امشب ماه خیلی قشنگه، بریم تماشا کنیم. یه کافه‌ی جدید باز شده، بریم پاستاش رو امتحان کنیم. پنکیک شکلاتی درست کردم، میارم با چای بخوریم. اون شعری که دوست داشتی رو برات روی کاغذ نوشتم. من آدم حضورم؛ حضور داشتن، خاطرات موندگار می‌سازه.

این برچسب قیمت نیست، این آزمایش مقاومت روانی برای موش‌های آزمایشگاهی خاورمیانه‌ست.

اگر حوصلهٔ دانلود کردن فیلم ترسناک ندارید یه سر به سوپرمارکت سرکوچه بزنید کار رو درمیاره.