PE🕷️ER

آدم یه جایی از زندگی دیگه دنبال آدم کامل نمیگرده. دنبال کسی میگرده که مجبور نباشه کنارش خودش رو سانسور کنه. کسی که بشه باهاش سکوت کرد، حرف زد، خندید، و حتی بعضی روزها حال خوبی نداشت؛ بدون اینکه ترس از دست دادنش رو به دوش بکشی. چون آدم وقتی زیاد آسیب میبینه دیگه عاشق هیجان نیست؛ دنبال آرامشه. دنبال یه نفر که موندنش رو هر روز ثابت نکنه، فقط با رفتارش کاری کنه که به موندنش شک نکنی. آخرش همه‌ چیز برمیگرده به یه حس ساده؛ اینکه کنار یک نفر، بالاخره خیالت از خودت راحت باشه.

حسی که جمعه ها دارم:

جمعه چیه که اول صبحش چی باشه آخه.

همیشه که نباید حرف زد میشه موزیک فرستاد.

بدترین حس دنیا اینه که منتظر کسی باشی که شاید ندونه منتظرشی.

این میتونست منوتو باشیم ولی خب زیادی چصی تو

تفاوتم با بقیه آدما :

عاشق تصمیماتیم که تو عصبانیت می‌گیریم. هم بگا میدم. هم بگا میرم.