صداهای تو سرم.

به یک چیز خوب، یک حرف خوب،‌یک اتفاق خوب، یک چیز جدید احتیاج دارم که فقط رنگی باشه و بتونم از این‌ سیاهی خارج‌شم.

اه نمی‌دونم. اصلا خوب نیستم.

بله من مدام به دوستی‌های از دست رفته‌م فکر می‌کنم، حتی اگر اون دوستی یک روز بیشتر دوام نداشته باشه.

دیگه همینیه که هست، تو ازم خوشت نیومده و نتونستیم دوستی فراتری چیزی بمونیم.

حالا نه اینکه ناراحت نشم از رفتن آدماها، نه اتفاقا خیلی‌ام ناراحت می‌شم، صرفا نمی‌گم.

به نظرم هرکی بخواد بمونه با اخلاق گهم هم می‌مونه. همینی که هست.

ناراضی نیستم قصد چسناله‌ام ندارم مهمم نیست.

یک مهارت ناشناخته‌ای هم هستش به اسم "نگه‌داشتن دوستی‌ها" که من ندارمش.

از امید الکی متنفرم. از روحیه دادن الکی متنفرم. از حرفای الکی متنفرم. از حرف بدون عمل متنفرم.

لطفا بهم بگید به نظرتون ادم عجیب چه شکلیه تا همون‌طوری بشم!!

بسه ایرانی. نیازی نیست همه‌جا از خودت بگی و خودت رو بزرگ و عالی جلوه بدی.

هیچی تو دی ماه خلاصه نمی‌شه، حتی دی ماه مجددا هم تکرار می‌شه و شاید بعدی ما باشیم، نمی‌دونم ولی یک چیزو خوب می‌دونم، هیچی به دی ماه ختم نمی‌شه و هیچی فقط دی ماه نیست. زیاده زیاد.

میناب هم همینطور.

اگر از دی ماه صحبت می‌کنید از آبان ماه هم صحبت کنید، از شهریور به بعد و زمان مهسا و نیکا هم صحبت کنید، از ندا هم صحبت کنید، از اعدامیایی که دیگه خبری ازشون نیست صحبت کنید، از زنداییا صحبت کنید، از خرداد ۱۳۶۰ صحبت کنید، از ۷۸ و دانشجوهایی که کشته شدن صحبت کنید، از جنبش سبز و ۸۸ صحبت کنید، از دی ۹۶ هم صحبت کنید. از همه‌شون باید صحبت کنید نه یکیشون.

یک چیزی!!

دخترا خیلی خوشگلن.

اه ولش کن.

اگر‌ فکر می‌کنید خودشون به خواست خودشون رفتن تا فقط کشته شن و علاقه‌ای به زندگی نداشتن و جوگیر شدن و گول خوردن یک سیتی‌اسکن از ناحیه‌ی سرتون بگیرید و فورا برام ارسال کنید.