مجله راست ایرانی
Ir al canal en Telegram
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
344
Suscriptores
+3624 horas
+1017 días
+13330 días
Archivo de publicaciones
«یهودیان به مدت سالهای زیادی تحت شدیدترین استبداد ها زندگی کرده اند که همهی آن حکام قصد نابودی این قوم را داشتند اما آنها ماندند و برای بقا جنگیدند؛ اگر همچنان فکر میکنید که میان این قوم و خداوند ارتباطی نیست بنظر می بایست یکم بیشتر فکر کنید.»
🎙️شیخ محمد توحیدی
🔹@Iranian_right_wing
18 ago, 06:04
«یک کارگر اروپایی امروز در شرایطی خوشایندتر و مساعدتر زندگی میکند تا یک فرعون مصر در گذشته. با اینکه فرعون بر هزاران برده فرمان میراند، این کارگر برای ارتقای زندگی خویش هیچ نیرویی جز مهارت دستانش ندارد. این وضعیت نتیجه جامعه آزاد (سرمایهداری و انقلاب صنعتی) است که آنچه برای همگان میآفریند، بیشتر از ثروت اربابان نظامهای گذشته است.»
👤لودویگ فون میزس
📚لیبرالیسم
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
18 ago, 03:33
در حالی که هنر و فرهنگ کلاسیک همواره در پی تجلی کمال و تعالی انسانی بودهاند، خردهفرهنگهای مدرن استراتژی خود را بر «زیباییشناسی انحطاط» بنا کردهاند. آنها با عادیسازی زشتی، ناهنجاری و آشوب، مرزهای میان «امر والا» و «امر پست» را از بین میبرند. از دیدگاه راستگرایی، این تنها یک تغییر سلیقه نیست، بلکه یک حمله به «حس شأن» است؛ همان حسی که به انسان اجازه میدهد بر غرایز بدوی خود غلبه کند و به مقام موجودی اخلاقی و متمدن دست یابد. وقتی «زشتی» به عنوان یک ارزش زیباییشناختی عرضه میشود، در واقع در حال تضعیف توان دفاعی روح انسان در برابر فروپاشی است.
بر خلاف آنچه آزادیخواهان مترقی و چپ زده فکر میکنند، هر تمدن برای بقا به «اقتدار» نیاز دارد؛ اقتدار لزوما در اینجا به معنی اقتدار سیاسی و استبداد نیست، بلکه به معنای پذیرش سلسلهمراتبهای طبیعی و اخلاقی که نظم را تضمین میکنند. خردهفرهنگها با شعار «نفی هرگونه اقتدار»، در واقع در حال تخریبِ ساختارهای میانجی میان فرد و دولت (مانند خانواده، نهادهای مذهبی و سنتهای اجتماعی) هستند. آنها با نفی اقتدار، فرد را در یک «بیریشگیِ مطلق» رها میکنند. این بیریشگی، برخلاف ادعای آزادیخواهی پست مدرن، در واقع زندانی کردن فرد در فضای پوچگرایی است؛ چرا که بدون ریشه، هویت تنها به یک «نمایش گذرا» تقلیل مییابد که هیچ معنای عمیقی در پس خود ندارد.
بزرگترین خطر این جریانات در واقع بازتعریف غیر واقعی و هنجارشکنانه مفاهیم است؛ آنها طغیان را به جای آسیب به نظم، به عنوان «فضیلت» معرفی میکنند. بیریشگی را به جای گمگشتگی، به عنوان «هویت مستقل» مینامند.
تخریب و فروپاشی را به جای زوال، تحت عنوان «خلاقیت» بازتولید میکنند و...
این جابهجاییِ معنایی، در واقع نوعی «خودویرانگریِ تمدنی» است. وقتی تخریب به عنوان ابزار ساختن شناخته شود، ذخایر معنوی و اخلاقی یک ملت که ناشی از انباشت قرنها تلاش برای رسیدن به کمال است، به سرعت فرسوده شده و تمدن در برابر اولین طوفانِ واقعیت، فرو میریزد.
🔹@Iranian_right_wing
17 ago, 09:18
ساب کالچرالیسم به مثابه تمدن ستیزی پست مدرن چپ فرهنگی
نویسنده: آرمان بهنسب
از منظر محافظهکاری، تمدن نه یک وضعیت ایستا، بلکه یک سازهی ظریف و پویاست که بر ستونهای «نظم»، «سنت» و «فضیلت» استوار شده است. تمدن برای تداوم خود، نیازمند آن چیزی است که میتوان آن را «روح معمارانه» نامید؛ یعنی تمایلی آگاهانه برای تبدیل آشوب به نظم و معنا و زیبایی. اما ظهور خردهفرهنگهای مدرن نظیر «پانک»، «هیپی» و مشتقات آن، که من آنها را شاخهای از چپ فرهنگی میدانم که کمتر به آن پرداخته شده است (به عکس شاخه های مشهوری مثل فمینیسم) نه به عنوان اعتراض به بیعدالتی، بلکه به مثابه یک «شورش علیه هستیِ تمدنی» ظهور کردهاند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
17 ago, 09:18
زمانی که چاوز به قدرت رسید بسیاری از چپهای آمریکایی او را به خاطر کاهش نابرابری ستایش میکردند و حتی برنی سندرز (سناتور دموکرات) سرکوبهایی که دولت او در قبال مردمش متحمل شده بود را توجیه میکرد. چاوز ابتدا با ملیسازی صنعت نفت آغاز کرد که این موضوع اساسا ماهیت حکومت ونزوئلا را تغییر داد و آنرا به کشوری به شدت وابسته به نفت تبدیل کرد؛ اما وابستگی ونزوئلا به نفت به پاشنه آشیل آن تبدیل شد و با کاهش قیمت نفت آسیبپذیری اقتصاد ونزوئلا بیش از پیش آشکار شد. البته کار به همین جا ختم نشد و چاوز دست بر روی دولتی سازی دیگر صنایع خصوصی و کنترل قیمت ها نیز گذاشت.
سرانجام کارنامه او این شد که هنگام مرگ چاوز در سال ۲۰۱۳ دیگر شکست کاملا قطعی بود و دیگر خبری هم از حامیان هالیوودی دولت او در آمریکا نبود؛ ویلسون شهردار چاکائو نقل میکرد که مردم از گشنگی در خیابانها سگ و گربه شکار میکنند و آمار فقر روز به روز در حال پیشرفت است. کمبود دارو نیز در سراسر ونزوئلا به چشم میخورد، مطابق یافتهها فقر با پایان دوره چاوز حدود ۴۸ درصد ونزوئلا را فرا گرفته بود و در دوره مادورو دو برابر شد و به ۸۷ درصد در سال ۲۰۱۷ رسید.
در آن سوی آمریکای جنوبی، شیلی را نیز در نظر بگیرید که در سال ۱۹۷۳ تمایل به سوسیالیسم را رها کرد؛ در زمان سالوادور آلنده درآمد کشوری مانند شیلی حدود ۳۶ درصد ونزوئلا بود و فقر هر روز در شیلی به نقطه اوجی که ونزوئلا در آینده تجربه کرد نزدیکتر میشد. اما این درآمد تحت نظام بازار آزاد و کاپیتالیسم در زمان دولت پینوشه ۲۲۸ درصد افزایش یافت، در حالی که درآمد ونزوئلا در حال کاهش بود. شیلیاییها به لطف کودتای نظامی پینوشه حال ۵۱ درصد ثروتمندتر از همتایان ونزوئلایی خود هستند به رغم منابع غنی که ونزوئلا در دسترس دارد.
🔹@Iranian_right_wing
17 ago, 02:42
چرا سوسیالیست نیستم: پرونده ونزوئلا و شیلی
نویسنده: رند پال
در دهه ۱۹۵۰ ونزوئلا در سرانه تولید ناخالص داخلی رتبه چهارم جهان را داشت. در این زمان حکومت پرز خیمنز بر سرکار بود، دولتی نظامی و البته با اقتصادی نسبتا آزاد که هیچ کنترلی بر روی قیمتها نداشت. حکومت نظامی خیمنز نه دموکراتیک بود و نه البته کاملا دارای اقتصاد آزاد بود و جنبههایی از سرمایهداری رفاقتی را نیز در خود حمل میکرد.
دنیل لهود، استاد دانشگاه ونزوئلایی میگوید: تا پیش از ۱۹۷۳ دولت ما مالک هیچ شرکتی نبود و رشد اقتصادی ونزوئلا حدود ۶.۵ درصد بود. برعکس وقتی که از سال ۱۹۷۴ سوسیالیسم دموکراتیک را امتحان کردیم به نقطه ۱.۹ درصد رسیدیم و امروز با وجود دولت مادورو به نقطه صفر و حتی منفی رسیدهایم.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
17 ago, 02:41
#تاریخ_نگار
«در ۲۵ مرداد سال ۱۳۳۲، محمد مصدق با تحریک چتد نفر از اعضای تندروی کابینهاش با مخفی کردن فرمان برکناری قانونی خود از سوی شاه، پروژه کودتا و عزل محمدرضا شاه را برخلاف قانون اساسی را آغاز کرد که البته بعد از مدتی این کودتا با قیام ملی ۲۸ مرداد خنثی شد.»
🔹@Iranian_right_wing
16 ago, 14:00
«جامعهای که ادموند برک و محافظه کاران انگلیسی در پی حفظ آن بودند سالها پیش تجاری شده بود و زمامش اشرافیت تجارت اندیش به دست گرفته بود؛ از این جهت آنها (محافظه کاران) درمورد ترجیح نظم سرمایه دارانه با امثال آدام اسمیت و ولتر (لیبرال های کلاسیک) به یک نتیجه مشترک رسیده بودند اما برک معتقد بود که مشکل این متفکران اینست که پیش شرط های نهادی و فرهنگی یک جامعه بورژوازی را نادیده گرفته اند.»
👤جری مولر
📚ذهن و بازار
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
16 ago, 09:28
این ایدئال با روحیه مادرانگی، همسرداری و خانوادهداری همسو است و در عین حال زنان در آن از معضلات مدرنی که زنان را درگیر کرده و به قولی آنها را وارد دنیای مردان بیرون کرده است، آسوده شدهاند. زنی که صبحها برای شوهرش صبحانه میپزد، لباسها را اتو میکشد، سوپهای خانگی بار میگذارد و از شادی مطلقش در خانواده سنتی میگوید، نماد این روایت است. جذابیت این تصویر در ظاهر، آرامش و معنایی است که نوعی دلتنگی برای دورهای را به نمایش میگذارد که بسیاری آن را «سادهتر» تصور میکنند.
این جنبش، در واقع تلاشی است برای بازگشت به ارزشهای سنتی و زندگیای که به نظر میرسد در آن معنای واقعی وجود دارد؛ تلاشی برای یافتن آرامش در دنیای پرتنش مدرن...
🔹@Iranian_right_wing
16 ago, 02:38
جنبش همسران سنتی
نویسنده: آرمان بهنسب
جنبش همسران سنتی، که برخی آن را جنبش سنتگرایی زنان و بازگشت به احترام و جایگاه سنتی زنان مینامند، اخیراً به یک ترند جدید در سوشیال مدیا و میان دختران نسل زد تبدیل شده است. این ترند، از یک سو به عنوان علاقهای زیباییشناختی و کلیشهای به استایل و سبک زندگی زنان سنتی دیده میشود و از سوی دیگر، برخی آن را به طور عمیقتری تفسیر کرده و معتقدند این جنبش در واقع پادجریانی علیه کمالگرایی زنانه پستمدرن و ایجاد هویتهای مصنوعی در دنیای مدرن برای زنان است.
ریشههای این ترند را میتوان در تقابل با جنبشهای اخیر مانند فمینیسم و فرهنگ استقلالطلبی بیجا مدرن علیه خانواده سنتی جستجو کرد. در جهانی که از زنان میخواهد همه چیز باشند به جز آنچه که در ابتدا با روحیه آنها مناسب بوده است—مدیر کارآمد، مسئول خانه، کارگر، سیاستمدار، همسر حاضر و شهروند متعهد—برخی به سوی تصویری از گذشته بازگشتند. این تصویر، که در گذشته بسیار ساده بود، اکنون به یک ایدئال برای زنان سنتی تبدیل شده است.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
16 ago, 02:37
اگر بخواهیم از منظر منطقی و هستیشناختی به این مسئله بنگریم، باید بپرسیم آیا ویژگیهایی که ما را به عنوان یک فرد متمایز تعریف میکنند، همگی محصول اراده آزاد ما هستند؟ پاسخ روشن است: خیر. ما در انتخاب جنسیت، زبان مادری، بستر جغرافیایی و میراث فرهنگی خود، هیچ نقشی نداشتیم. اینها «دادههای وجودی» ما هستند. اگر بپذیریم که هویتهای انتسابی (مانند جنسیت) بخش جداییناپذیری از حقیقت وجودی ما هستند، پس تحقیر رفتارهای مردانه یا زنانه، یا طردِ تعلق به یک خاک و فرهنگ خاص، در واقع نوعی انکارِ خودِ انسانی است. وقتی جریانهای مدرن سعی میکنند مردانگی یا زنانگی را از ریشههای زیستی و نمادین خود تهی کنند، در واقع دارند از همان منطقی استفاده میکنند که میخواهد هویت ملی را هم بیمعنا جلوه دهد: یعنی تلاش برای ساختن «انسانِ بدون ریشه».
انسان با هویتهای انتسابی خود رشد میکند و این تعلقات، نه یک مانع برای پیشرفت، بلکه پیششرطِ سلامت روانی و اجتماعی اوست. بدون این پیوندها، فرد به یک اتمِ منزوی تبدیل میشود که نه ریشهای دارد و نه هدفی فراتر از لذتهای گذرا. همانطور که راسل کرک، فیلسوف برجسته محافظهکار، به درستی اشاره میکند، میهندوستی از معنای سطحی «ناسیونالیسم تهاجمی» فراتر است؛ میهندوستی در واقع تبلورِ عشق به خود و نوعی مسئولیتپذیری نسبت به خاکی است که در آن رشد کردهایم. این پیوند، نوعی مالکیت معنوی و پیوند عاطفی با فرهنگی است که در این سرزمین مشترک، میان نسلها جریان یافته و نمو کرده است. دفاع از فرهنگ ملی، در واقع دفاع از «خانه» است؛ و هیچ انسانی نمیتواند بدون داشتن خانهای (چه فیزیکی و چه فرهنگی) به معنای واقعی کلمه، هویت و شکوهی داشته باشد. این تعلق، به جای آنکه انسان را محدود کند، به او معنا و جهت میدهد تا بتواند در جهان، فردی متمایز و اصیل باشد.
🔹@Iranian_right_wing
15 ago, 04:38
در دفاع از میهن دوستی؛ آیا افتخار به ریشهها امری پوچ است؟
نویسنده: آرمان بهنسب
مواجهه با جریانات فکری معاصر، بهویژه جریانهای چپگرا، اغلب با نوعی تکذیب بنیادین نسبت به آنچه «هویت» مینامیم همراه است؛ رویکردی که در آن مفاهیمی همچون میهندوستی، دفاع از فرهنگ ملی و حتی افتخار به ریشههای تاریخی، اموری پوچ، ابتر یا حتی بازماندههای تفکرات گذشته تلقی میشوند. این دیدگاه که هویت ملی را باری بر دوش پیشرفت یا نوعی خودشیفتگی جمعی میبیند، در واقع تلاش میکند انسان را از «هویتهای انتسابی» خود جدا کند. اما این جداسازی، یک قطع مصنوعی است؛ چرا که انسان برخلاف ادعای آنها، موجودی است که در خلاء رشد نمیکند، بلکه در بستر تداوم تاریخی و فرهنگی شکل میگیرد.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
15 ago, 04:37
«نویسندگان مخالف دین، در حالی که با هر سیستم اخلاقی مخالفند که خود مراقبند که هرگز سیستمی از خودشان برای هدایت بشر پیشنهاد نکنند.»
👤ادموند برک
📚دفاع از جامعه طبیعی (۱۷۵۶)
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
14 ago, 16:31
هانس هرمان هوپ با رویکردی رادیکالتر، راستگرایی را به معنایِ شجاعت در پذیرش حقایقِ ناخوشایند میداند. از نظر او، چپگرایی در ذات خود یک «پادجریان تاریخی» است که میکوشد با نفی تفاوتهای طبیعی، هوش انسانی، و سلسلهمراتبِ برآمده از نظم خودجوش، برابریِ مصنوعی برقرار کند. راستگرایی در این مفهوم، یعنی احترام به مالکیت خصوصی، تفاوتهای فردی و نابرابریهای طبیعی که نتیجهی طبیعی آزادی است.
برای تکمیل این پازل، باید به ادموند برک نیز اشاره کرد؛ پدر معنوی محافظهکاری مدرن در نقد انقلاب فرانسه، دقیقاً همان هشدار هایک را در قرن هجدهم سر داد.
برک معتقد بود جامعه «شراکتی میان مردگان، زندگان و کسانی است که هنوز متولد نشدهاند». از نظر او سنتها انباشتِ خردِ گذشتگان هستند. وقتی چپگرایان با تکیه بر ایدئولوژی (صنعگرایی) سنتها را به نام «عقل مدرن» تخریب میکنند، در واقع قطبنمای اخلاقی جامعه را میشکنند.
برک برخلاف رادیکالها، به جای مهندسی اجتماعی کلنگر، از «اصلاحات تدریجی» دفاع میکرد. آزادی نزد برک نه در خلأ، بلکه در چارچوب نهادهای تثبیتشده (خانواده، دین و قانون) معنا مییابد.
بنابراین راستگرایی در قرائت هایک، هوپ و برک، به معنای «سکون» یا «ارتجاع» نیست؛ بلکه به معنای فروتنیِ خردمندانه است. این دیدگاه میپذیرد که جهان پیچیدهتر از آن است که در ذهن یک مهندس اجتماعی یا یک سیاستمدار انقلابی بگنجد.
آنچه هایک و برک را در کنار هم قرار میدهد، باور به این است که «آزادی» بدون احترام به «نظم خودجوش» و «حکمت سنت»، به هرجومرج و سپس به استبداد منجر میشود. راستگرا کسی است که به جای تلاش برای ساختن بهشت روی زمین (که همواره به دوزخ ختم شده)، از ساختارهای انسانی که بهطور طبیعی برای حفظ نظم و آزادی تکامل یافتهاند، محافظت میکند.
به عبارت دیگر: راستگرایی یعنی دفاع از واقعیت در برابر اوهام.
🔹@Iranian_right_wing
14 ago, 09:26
راستگرایی یعنی چه؟
نویسنده: آرمان بهنسب
در گفتمان سیاسی معاصر، مفهوم «راست» اغلب در غبار اتهامات ایدئولوژیک گم شده است. اما اگر از لنز متفکرانی چون فردریش فون هایک و هانس هرمان هوپ به این مقوله بنگریم، «راستگرایی» نه یک موضعگیری سیاسی ساده، بلکه نوعی «جهانبینی مبتنی بر واقعیت» است.
فردریش فون هایک در تحلیل درخشان خود، شکاف اصلی میان جریانهای سیاسی را نه در محور «چپ و راست»، بلکه در تقابل «خرد تحولی» و «صنعگرایی» میبیند.
خرد تحولی باور دارد که نهادهای اجتماعی (مانند زبان، بازار، و قانون) حاصلِ «اقدام انسانی» هستند اما نه نتیجهی «طراحی انسانی». این نظمها خودجوشاند و تکامل یافتهاند.
اما صنعگرایی معتقد است جهان باید طبق نقشه و مهندسی ذهن بشر بازآفرینی شود. این دقیقاً همان نقطهای است که «سوسیالیسم» و «فاشیسم» به هم میرسند؛ هر دو باور دارند که میتوانند با کنار زدن سنتها و نهادهای خودجوش، «انسان نو» یا «جامعهی موعود» را مهندسی کنند. در این مسیر، آشویتس و گولاگ تنها دو روی یک سکهاند: فدا کردنِ واقعیت موجود برای «آنچه باید باشد».
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
14 ago, 09:26
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است.
🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب
در ایکس
در اینستاگرام
در ساباستک
در مدیوم
در فیسبوک
در لینکدین
🔹@Iranian_right_wing
14 ago, 05:39
