روحِ‌رَنگیِ‌مَن🍓

یکم طولانی شد..

هنر، در نگاه اول، چیزی نیست جز تجمعِ خطوطی که در هم گره خورده اند و رنگ هایی که در آغوشِ هم نشسته اند؛ شاید هم ترتیبِ نت هایی باشد که آوایِ خوشی را مینوازند، یا توده های بهم چسبیده ای از گل که مجسمه ی زینتبخشِ اتاقی شده اند، هزار چهره دارد و در هر شکلی که به خود بگیرد، زیباست. اما حقیقتی که بینِ مراحلِ آن خوابیده را تنها هنرمندِ آن اثر درک میکند، نیازمند نگاهیست که هرکسی از پسِ آن برنمی آید. دردها و خشم هایی که از نوکِ انگشتانش لبریز شده و بر لمسِ هر لحظه بر جای مانده اند، یا جدالی که میانِ منطق و احساساتش شکل گرفته؛ یا میتواند ذوقِ وصفناپذیر و شادی ای باشد که واژه ای برای وصف آن پیدا نشده. چه لحظاتی که آن اثر، جانِ آدمی را از عمقِ تنهایی و فرسودگی نجات داده... پس آنجاست که میشود گفت «هنر واقعاً درمان است» ᯓ࣪ ִֶָ☾.

هنر، در نگاه اول، چیزی نیست جز تجمعِ خطوطی که در هم گره خورده اند و رنگ هایی که در آغوشِ هم نشسته اند؛ شاید هم ترتیبِ نت هایی باشد که آوایِ خوشی را مینوازند، یا توده های بهم چسبیده ای از گل که مجسمه ی زینتبخشِ اتاقی شده اند، هزار چهره دارد و در هر شکلی که به خود بگیرد، زیباست. اما حقیقتی که بینِ مراحلِ آن خوابیده را تنها هنرمندِ آن اثر درک میکند، نیازمند نگاهیست که هرکسی از پسِ آن برنمی آید. دردها و خشم هایی که از نوکِ انگشتانش لبریز شده و بر لمسِ هر لحظه بر جای مانده اند، یا جدالی که میانِ منطق و احساساتش شکل گرفته؛ یا میتواند ذوقِ وصفناپذیر و شادی ای باشد که لغتنامه ای برای وصف آن پیدا نشده. چه لحظاتی که آن اثر، جانِ آدمی را از عمقِ تنهایی و فرسودگی نجات داده... پس آنجاست که میشود گفت «هنر واقعاً درمان است» ᯓ࣪ ִֶָ☾.

ترکیب بیحوصلگی و من😂 نمیدونم چیه فقط حس کردم میتونه یچی بشه و..🦦

++++

چقدد هنرمندین آخه، جدی آثارارو میبینم اکلیلی میشم بس که زیبان✨🩵

🩵 ماه اول: دوران آبی / Blue Period 🪼 @ChromaPeriod #BluePeriod2026

جدی هرچی میکشم خراب میشه نستستنیس...

من و نقاشی تا اطلاع ثانوی باهم قهریم.

عاشقتونم به پستایی که نباید میخندین به پستایی که باید گریه؟!🤡😂

دوستان شعبه دوم بزودی🤣🦦🍕:

یه وقتایی وسط اون همه تست و جزوه نقاشی میکردم که مغزم منفجر نشه،

زیرخاکی پیداکردمم😭✨(از دوران کنکور)

چیزهایی درون آدم هست که نمی‌شود با فکر کردن خاموششان کرد؛ باید از تن بیرونشان کشید، روی کاغذ ریخت، به صدا درآورد، رنگشان کرد، ساختشان. وگرنه همان‌جا می‌مانند و بیشتر می‌شوند.

من هنر را چیزی آرام و مرتب نمیبینم؛ بیشتر شبیه نیرویی میبینم که اگر راه خروج پیدا نکند، خودِ آدم را از درون به هم می‌ریزد. ذهن چیزی را مدام می‌سازد و انگشت‌ها ناچارند به دنبالش بدوند؛ تا آن آشوب درون، تبدیل به صدا و اثر شود. یعنی شاید فاصله‌ی میان جنون و آفرینش آن‌قدرها هم زیاد نباشد؛ گاهی هنرمند فقط کسی‌ست که یاد گرفته آشفتگیِ ذهنش را به جای ویران کردن خودش، روی ساز، کاغذ یا بوم خرج کند.