اتاقِ فکرهای نصفِ شب

حتی بازم فرزانه یه حرف قشنگی که میزد این بود که من دوسش داشتم اما هیچ وقت دوست داشته نشدم

تخیل برای من مثل دراگ میمونه وقتایی که حالم خوب نیست فقط تخیل میتونه حالمو بهتر کنه تخیل باعث میشه برای چند ساعت هم که شده از اینی که هستم دور بشم و دنیایی که حالم رو بهتر میکنه رو برای خودم پیدا کنم شاید هم فقط یه مُسکّن باشه که فقط تا چند ساعت بهم کمک میکنه آروم باشم چون بعد از اینکه دوباره به واقعیتم بر میگردم تنها حسی که دارم خالی بودنه اما با این حال تخیل کردن رو دوست دارم بعضی وقتا تو خونه با خودم راه میرم و با آدمای توی ذهنم حرف میزنم یا باهاشون میخندم تا حدی که آخرش یکی بر میگرده میگه خل شدی دختر؟ یا اینکه میگن چقد سرخوشی و عین خیالت نیست که داره دور و برت چی میگذره در حالی که من اون لحظه از درد و ناراحتی توی دنیای توی سرم گم میشم تا بلکم برای  چند دقیقه هم که شده از این دنیا و آدماش دور شم ولی بعضی وقتا حتی دیگه تخیل هم کمکم نمیکنه چون حس میکنم دیگه مغزم واقعا از کار افتاده وقتایی که حالم خیلی بده فقط میتونم بگم که هیچ حسی ندارم و انگار که مغزم پوچه پوچه و قلبم داره با تمام وجود به کل بدنم فشار میاره و خب این خیلی واسم درد داره :)

فرزانه میگفت شب‌ها واقعاً ترسناکن بچه‌ها، کافیه خوابت نبره، به راحتی می‌تونی فاتحه بخونی تو تمام پلن‌های روز بعدی و روزهای بعدش.

+ من ... یه دوست میخوام. یکی که من رو قبل از همه ی این اتفاق ها نمیشناخته. یکی که بتونم باهاش خودم باشم؛ منی که دارم میشم، نه منی که بودم، منی که میخوام باشم. - همه همین رو میخوایم، نه؟ تمام این مدت، ریچل لیپینکات

همیشه به سراغ انتخاب های اشتباه میرم و در آخرم بهم ثابت میشه که، این یکیم نه و با تمام خواستنم باید ترکش کنم

یه ویژگی دارم اونم اینه که داخل جمع، وقتی که همه هستن ، بعضی اوقات میرم رو مود سکوت و پوکر بودن یعنی دلم میخواد که هیچ کاری انجام ندم، نخندم لبخند نزنم و فقط به یه گوشه خیره بشم و برم تو فکر طوری که اگه چهرمو یکی ببینه فکر میکنه داره خوابم میبره. و مجبورم همیشه نقش بازی کنم تا بقیه سوال نپرسن هی و بخوان بگن چیشده ؟ چته ؟اتفاقی افتاده؟ که تهشم مامان بگه بداخلاق نباش زشته. مجبورم به یک سری از حرف هاشون الکی لبخند بزنم و بخندم طوری که ماهیچه های صورتم از خنده های الکی درد میگیره ، و فقط برای لحظه ای میخوام اونطوری باشم که میخوام، اما خب..

هیچ وقت نفهمیدم چقدر اذیتم کردی، تا اینکه راجبت با یکی دیگه صحبت کردم.

I believe that living alone would solve most of my problems. I need more space to be by myself and reflect on everything that happens during the day all the social interactions and every sentence I say. I'm often confused about understanding other people's feelings or behavior. I need a quiet space where the only sounds around me are either my favorite person's voice or my playlist.

هیچ وقت از این که صدِ خودتونو برای کسی گذاشتین پشیمون نشین، حتی اگه قدردان هم نباشن بعد از شما هیچ کس نمیتونه اون حس رو، اون رضایت، اون جایگاه رو برای طرفتون پر کنه و خلا وجود شما توی زندگیش باقی میمونه.

بابا میگه اولش که مام رفتیم جنگ هنگ بودیم و میترسیدیم ولی بعدش عادت کردیم با همه صداها و ترسها میخوابیدیم،زندگی میکردیم و ادامه میدادیم و گفت دیدی تو هم بعد چند شب دیشب تونستی با صداها بخوابی ولی من واقعا نمیخوام عادت کنم به معتاد بودن به خوندن اولین اخبار عادت کنم، به نگران بقیه بودن عادت کنم، به این که روی صدای کولر و موتور و حرکت آسانسور و هر صدای کوچکی هم حساس باشم عادت کنم من واقعا نمیخوام به این چیزا عادت کنم.

عزیز من، منو با شرایطی که قبلا با ناراحتی توی روابطم با بقیه برات تعریف کردم امتحان نکن.

توی تمام پلی لیست هام یه آهنگی هست که تا میرسم بهش میزنم جلو ولی دلمم نمیاد پاکش کنم.

تازه زندگی و سختی ، بعد کنکور و دوران دانشجویی شروع میشه ، قبل هر جمله ای هم که میگی یه "چ" باید بزاری اولش چیشد ؟ چیکار کنم ؟ چرا ؟ چجوری؟ چه کاری ؟ و..

من اون فردی ام که هزار بار اکانتامو پاک میکنم و یهو میرم غارم و سعی میکنم با وسواس زیاد دنبال معنای زندگی و دنبال حال خوب بگردم چون همیشه فکر میکنم حال بدم برای اینه که روزانه دارم توی فضای مجازی میگردم و لحظه لحظه خودمو با بقیه مقایسه میکنم و ساعت ها از زیبایی لحظه ای زندگیشون لذت میبرم ولی واقعا خیلی چیزای خوب هم داشت برام، اینجارو دارم، دوستامو دارم و حرفامو راحت تر میتونم بزنم.

.

منیره خانم دوستی قبول با "دوری" چیکار کنیم؟ -وضعیت سفید

انقدر قیمت آیتم های توی کافه زیاد شده که بخوام با کسی برم بیرون باید بگم فلاسک چای با من تو دوتا لیوان بیار.