🥣

فقط می‌دونم یک چیز آتشینی توی سینه من میسوزه برای این مسیری که انتخاب کردم.

حقیقتا نمی‌دونم. اکثر وقت‌هاام احساس احمق بودن ‌و خنگ بودن می‌کنم.

«من بدردش نمی‌خورم. اگر مال من بود بیشتر تلاش می‌کردم. یعنی عشقم کافی نیست؟ یا تلاشم؟ یعنی عشق کافی نیست که باعث بشه بیشتر تلاش کنی؟ یا هرچی بیشتر تلاش کنی بیشتر عاشق می‌شی؟»

انقدر که با شدت زل میز‌نم بهش. و هزارتا فکر می‌کنم.

سر کلاسا یه وقتا احساس می‌کنم چشمام داره تخته‌ای که استاد روش مینویسه رو ذوب می‌کنه.

زندگی خیلی عجیبه.

بابت داشتن عشق زیادی و عمل کم.

درنهایت نتیجه‌ش می‌شه تنفر از خودم بابت کم تلاش کردن. بابت نداشتن عشق کافی

ناراحت از اینکه نمی‌دونم و وقت کافی هم نمی‌ذارم برای کندوکاو

خوشحال از این نظر که کلی می‌تونم کشف کنم

هم خوشحال می‌شم هم ناراحت

میشینم سر کلاسا می‌فهمم که هیچی بلد نیستم

I will gladly.

هفته اینده تقریبا ۸۰ ۹۰ درصد بسته‌هاتونو می‌فرستم میاد.

اتفاقا الان دارم از دانشگاه برمیگردم و میرم چاپخونه که سر بزنم به پروسه چاپ. گفتن یکی دوروه تحویلم می‌دن.

عزیزم!

چطوریم؟ در انتظار کتابهاااا=") با هر پیام درباره این سه گانه بیشتر هایپ میشم- یجورایی این سبک منو یاد چشم گربه مارگارت اتوود هم می‌ندازه

یا مثلا اونروز ساعتم و زیر کوسن کاناپه پیدا کردم. خیلی حواس پرتم

اون روز از زیر تختم پیداش کردم بعد از مدت‌ها.

ممنونم! یه مدت گم شده بود🥸🥸🥸