🥣

یعنی اگر یه نفر باعث شده من عقلم و توی دانشگاه از دست ندم همین یه استاد بوده.

عاشق استاد تاریخ ادبیاتمم.

🤸🏻‍♀️🤸🏻‍♀️

اوضاعم همینجوری پیش بره یکم دیگه تو راه امین آبادم.

به مقاله‌ای که باید درمورد تنسی بدم فکر می‌کنم دچار حمله عصبی می‌شم.

این‌ها که چیزی نیست جوون خداتو شکر کن هنوز نمردی.

«این‌ها که چیزی نیست.» این جمله‌ای بود که زندگی توی ایران بهم یاد داد وقتی خواستم از نداشتن بنیادی‌ترین حق‌ها اعتراضی داشته باشم. این‌ها که چیزی نیست. این‌ها که چیزی نیست.

واقعا طبیعی نیست که هرروز بخوای کله‌تو محکم بزنی به دیوار از به یاد آوردن چیزی که تجربه کردی. چطور زنده‌ایم نمی‌دونم. چطور خودمونو گره زدیم به این کثافتی که بهش می‌گیم زندگی رو واقعا نمی‌دونم. فقط می‌دونم سرم پر از صدای جیغ و تیر و انفجار می‌شه و دوست دارم هر دستم دوازده‌تا انگشت داشته باشه که بذاره رو گوشام تا هیچی رو نشنوم.

بعد هم تا میام ناراحتی کنم دوست دارم یه مشت محکم بکوبم به صورت خودم چون یادم میاد این‌ها که چیزی نیست، مردم تیر خورده به سر و سینه‌شون و تجربه آکادمیک که هیچی، تجربه یک زندگی ساده رو نتونستن داشته باشن. نفسشون قطع شده.

تنها تجربه‌ آکادمیکی که دارم شب‌ها آخر وقت پشت میزمه که سعی می‌کنم بعد از یه روز کثافت و خسته‌کننده یه چیزی از درس‌هام بفهمم. تازه همون هم زود خسته‌م می‌کنه و هیچ پوینتی توش نمی‌بینم.

تقریبا هیچ‌چیز جز داشتن یک تجربه آکادمیک درست و حسابی نمی‌تونه خوشحالم کنه. چه روزها و چه فرصت‌هایی که از دست نرفت فقط بخاطر جبر جغرافیایی. هر روزی که دانشگاه می‌رم یک قدم به ناامیدی نزدیک‌تر می‌شم. عمر و جوونیمون رفت ولی سر یه کلاس درست نشستیم.

بچه‌ها! هری واقعاً میکروفون گرفت جلوی دهنش و توی سالگرد دوسالگی مرگ لیام گفت: «شما نمی‌دونید به‌خاک سپردن یک دوست توی یک چهارشنبه‌ی رندوم چه حسی داره.»

سودوکو سر کلاس‌های عمومی بدرد نخور!

یا هرچیزی که دوست داری

کارت پستال

مثلا بوک مارک

نامه و چیز میز میفرستیم ماهانه